Εθνική διαπραγμάτευση...

Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι η χώρα μας διέρχεται ιστορικές στιγμές.Αυτή η περίοδος που διανύουμε ,που ξεκίνησε απο τις αρχές Ιανουαρίου και δεν ξέρουμε μέχρι πότε θα κρατήσει και το τι μέλλει γενέσθαι μετά , είναι απο τις πιο κρίσιμες όλης της περιόδου της Κρίσης .

Ο ΣΥΡΙΖΑ ,ένα κατεξοχήν αριστερό κ νεοκομμουνιστικό ,εν πολλοίς μόρφωμα με έντονη την όσμωση του παλαιού ΠΑΣΟΚ είναι στην εξουσία και συγκυβερνά με τους ΑΝΕΛ ,ένα κόμμα αντιμνημονιακό της λαϊκίστικης δεξιάς ,όπου χαρακτηρίζονται οι οπαδοί του απο τονχιουμοριστικό όρο, "ψεκασμένοι", για συγκεκριμένους λόγους.
Η επαναδιαπράγματευση στην οποία έλεγαν ότι θα πήγαιναν με πομφόλυγες και πανηγυρισμούς δεν τους βγήκε σε τόσο καλό .Και όχι μόνο σε αυτούς αλλά και στην χώρα μας και σε όλους μας αυτό θα έχει τραγικές επιπτώσεις αν φτάσει στην κορύφωσή του.
Μέχρι ώρας το μόνο που έχουν καταφέρει να κάνουν είναι να πουλάνε μερικές ώρες υποτιθέμενης άγριας διαπραγμάτευσης on camera ,με ατάκες και εξυπνακισμούς που περισσότερο βλάπτουν παρά ωφελούν.  Αυτό αποδεικνύεται απο την συνεχόμενη ροή των γεγονότων που ενώ γενικά πουλάνε με άψογες κυβερνητικές προπαγανδιστικές μεθόδους (άλλωστε σε αυτά οι αριστεροί έχουν θητεύσει καλά ) ότι η κυβέρνηση αντιστέκεται ,την ίδια ώρα παρασκηνιακά έχουν κάνει ένα σωρό παραχωρήσεις απο αυτά που έλεγαν προεκλογικά και παρακαλάνε τους ευρωπαίους για χρόνο ,όταν προεκλογικά έλεγαν ότι είχαν συνολικά έτοιμο και κοστολογημένο πρόγραμμα ,που όμως βλέπουμε να μην ισχύει. Φυσικά θα δούμε τι θα ειπωθεί στις προγραμματικές...
Συνοπτικά ,έχουν κάνει πίσω
- στην υιοθέτηση πλέον του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, που σημαίνει δημοσιονομική ισορροπία ,άρα θα κάνουν πίσω σε μια σειρά εξαγγελιών τους αφού το πράγμα δεν βγαίνει
- στην εφαρμογή ριζικών μεταρρυθμίσεων ,που ούτε τις συζήταγαν πρώτα αλλά υπάρχει μία ασάφεια εδώ καθαρή για το τι εννούν μεταρρυθμίσεις διότι η Ευρωζώνη απαιτεί συγκεκριμένα πράγματα
- διευθέτηση χρέους απο κούρεμα ή διαγραφή. Μία καθαρή υποχώρηση αν και το εργαλείο που προτείνουν (αναπτυξιακά ομόλογα) δεν είναι εύκολα αποδεκτά απο την ευρωζώνη.

Η επιλογή του να κάνουν κυβιστήσεις είναι σίγουρα πιο ρεαλιστική και ωφέλιμη για την χώρα αλλά οι επόμενες μέρες θα καθορίσουν αν όντως θα κάνουν την οριστική στροφή ή για εσωτερικούς καταναλωτικούς κομματικούς κ εθνικούς λόγους (το εκλογικό ακροατήριο κ το κόμμα δηλ.) δεν μπορέσουν και το πάνε μέχρι την ρήξη.

Κάπου εδώ πρέπει να πούμε ότι ξεχωρίζουν για μία ακόμη φορά οι αυθεντικοί δεξιοί που προτάσσουν τον ρεαλισμό ,την εθνική υπερηφάνεια μέσα απο σώφρονες στάσεις και όχι απο show στις κάμερες που βλάπτουν παρά ωφελούν διότι τον άλλον τον κάνεις εχθρό άμεσα. Οι αυθεντικοί δεξιοί αυτοί που κράτησαν την παράταξη με ελάχιστες απώλειες ,και θεωρούν την Ε.Ε σύμμαχο και όχι εχθρό .Ανεξάρτητα απο τις υποδιαιρέσεις που έχει αυτή η δεξιά έχει καθήκον να παραμείνει ενωμένη κόντρα στον χυδαίο λαϊκισμό του όχλου που τον τρέφει καλά η προπαγανδιστική εικόνα της κυβέρνησης απο τα ελεγχόμενα προς αυτήν μέσα. Ένας λαϊκισμός που συναντιέται άριστα κ πορεύεται περίφημα με την σοβιετική  νοοτροπία μεγάλου τμήματος αυτού του λαού ,που διαπερνάει οριζόντια όλα τα αντιμνημονιακά κόμματα και ποτίζει το ανεξέλεγκτο θυμικό του λαού μας που είναι και αυτοκαταστροφικό.
Έχουμε καθήκον ,κόντρα στις Κασσάνδρες να βρούμε το αντίδοτο που θα εξαλείψει το δηλητήριο του Ανδρέα Παπανδρέου ,που παραμένει ισχυρό...

Αριστοτέλης Παλαιολόγος

Η αποδόμηση ενός αναρχοτρομοκράτη

Ρωμανός:: «θεωρώ ότι τα πανεπιστήμια είναι χώροι περιστολής του ανθρώπινου πνεύματος και δημιουργίας ανθρώπων πειθήνιων.»
- Είστε σίγουροι πως ο Ρωμανός θέλει να σπουδάσει όπως λένε τα ΜΜΕ;;; .. Μπορεί να θέλει ενας άνθρωπος να γίνει περιστολή στο ανθρώπινο πνεύμα του κι να γίνει πειθήνιος ανθρωπος;

"Ο Ρωμανός δεν κάνει απεργία πείνας γιατί θέλει να σπουδάσει."
 Αυτό το λένε όσοι τρέχουν να καπηλευτούν πολιτικά τον Αγώνα του Ρωμανου ρίχνοντας δίχτυα για να πιάσουν πολιτικά ψάρια, προσπαθώντας με διαστρεβλώσεις να αγγιξουν ευαίσθητες ανθρώπινες πλευρές.

Ο ίδιος ο Ρωμανός το έχει ξεκαθαρίσει γιατί κάνει τον αγώνα του. Προφανώς όχι γι αυτό που λένε όλα τα ΜΜΕ - και απ όσο είδα κάποιοι έχουν κάνει και κίνημα ψήφισματος για να σπουδάσει με άδεια - να καταστείλουν δηλαδή το Πνεύμα του Ρωμανου με το ζόρι!!!

Στηρίζοντας το ΨΕΥΤΙΚΟ (ως παρουσιάζεται από τα συστημικά ΜΜΕ) αίτημα του Ρωμανου να σπουδάσει, υπό οποιοδήποτε τρόπο στήριξης, στην ουσία γίνεστε πιόνια του συστήματος που αυτός μισεί και έτσι τον δικαιώνετε - με το να αποδεικνύετε πως ο τρόπος ζωής σας είναι λάθος μιας και δεν είστε κι εσείς αναρχικός και εγκληματίας.

Στηρίζοντας το ΨΕΥΤΙΚΟ (ως παρουσιάζεται από τα συστημικά ΜΜΕ) αίτημα του Ρωμανου να σπουδάσει, στην ουσία στρέφεστε εναντίων του απεργού πείνας στέλνοντάς τον σε χώρους περιστολής του ανθρώπινου πνεύματος, ως ο ίδιος πιστεύει!
Στην πράξη όμως υπερασπίζεστε τις ιδέες του, για τις οποίες είναι πρόθυμος να του κάνετε, με την στήριξή σας, περιστολή στο πνεύμα του. (Εδώ είναι έτοιμος να πεθάνει γι αυτές τις ιδέες).

Και έτσι οι ιδέες που στηριζετε εν αγνοιά σας αποτελούν βάση για ένα αναρχικό εγκληματικό (κατά το δικό μας ηθικό σύστημα) τρόπο ζωής, όπου οι φυλακές δεν θα είναι φυλακές. Δεν θα καταστέλλουν ουτε θα αναμορφωνουν αυτούς τους ανθρώπους. Απλά δεν θα τους αγγίζουν - αρα θα είναι πραγματικά ελεύθεροι..
Να σπουδάζουν δήθεν (ανευ περιορισμων) οι κρατουμενοι τώρα. Να έχουν (ανευ περιορισμων) αδειες αύριο με άλλες δικαιολογιες (πχ λογο δουλειάς επανενταξης κτλ). Μια το ενα, μια το άλλο εν τέλη η φυλακή θα χάσει το νοημα της. Αυτός ειναι ο σκοπός. Αυτός ο αγώνας τους..

Και εσείς τον στηρίζετε αυτον τον αγώνα, στελνοντας τον Ρωμανό να σπουδάσει - στελνοντας τον στην πραγματική φυλακή του για θυσία στον αγώνα του - αγνοώντας πως η Δικαιοσυνη έκρινε ηδη για αυτό το θέμα γνωριζοντας πολύ περισσότερα απ οτι ο εκάστοτε μεμονωμένος πολίτης (http://popaganda.gr/nomiki-alithia-tis-ipothesis-romanou/) !

Μοιάζει σαν ξεκάθαρη κοροϊδια απέναντι σε εσάς όλο αυτό. Σε εσάς τους αστούς που αγνοείτε όχι μόνο τον αναρχικό τρόπο σκέψης αλλά ακόμα και τα ίδια τα λόγια του απεργού πείνας εξυπηρετώντας το σύστημα κανόνων που αυτός μισεί και δικαιώνοντάς τον για το πόσο λάθος είστε σε αυτό το σύστημα.. Αυτό που εσείς τουλάχιστον αποδέχεστε και υπερασπίζεστε..

Ρωμανός :: «
Εμείς λοιπόν σαν αναρχικοί δεν θα μπορούσαμε σε καμία περίπτωση να μην θεωρούμε την απεργία πείνας ως μία ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ και να την αναλύουμε κάτω από αυτό το πρίσμα.

 Το κράτος και η κυβέρνηση τα τελευταια χρόνια επενδύει σε μία συσπείρωση ας πούμε του κοινωνικού σώματος γύρω από το αγαθό της ασφάλειας, γύρω από το δόγμα τάξης και ασφάλειας, όπως το λέει ο καθένας στις αναλύσεις του, και εξαπολύει μια άγρια καταστολή σε οτιδήποτε μάχεται αυτή την συνθηκη.
»

 Εσείς υπερασπίζεστε ή μάχεστε το δόγμα Τάξης και Ασφάλειας;.. Αν το υπερασπίζεστε (σαν κάθε ειρηνικός ανθρωπος) τότε δεν θα έπρεπε να έχετε κανένα λόγο να υποστήριξε τα ψεύτικα αιτήματα όσων τα αντιμάχονται.

Εκτός κι αν έχετε πέσει στην παγίδα τους...

Διαβάστε τι πραγματικά είπε και θέλει ο Ρωμανός πριν τρέξετε να τον «θυσιάσετε» στο βωμό που ο ίδιος έχει στήσει για να αποδείξει την ανεπάρκειά σας ως πολίτες που επιζητούν «τάξη και ασφάλεια» ...

http://kraygesapotakelia.espivblogs.net/…/η-ομηλια-του-νικ…

Ανώνυμος  πολίτης

Παρακολουθώντας την Έλλη

Δεν θα μπορούσε να λείπει από την  κλασσική τηλεοπτική εκπομπή του Θέμου Αναστασιάδη, «Όλα» ,ένα πρόσωπο το οποίο απασχόλησε για τα καλά την επικαιρότητα την περασμένη εβδομάδα με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου. 

Αυτή φυσικά ήταν η Έλλη Παπαγγελή όπου με το καυστικό άρθρο της όπου εξέθεσε τα γεγονότα και έκανε την κριτική της ωμά και άνευ περιτυλιγμάτων μεταπολιτευτικής πολιτικής κορεκτίλας, τράνταξε τον ευαίσθητο χώρο , σε τέτοια θέματα ,των κοινωνικών δικτύων και στην συνέχεια το διαδίκτυο και την ευρύτερη επικαιρότητα. Τα γεγονότα γνωστά και μην τα ξαναλέμε!

 Η εκπομπή του «ΌΛΑ» κλασσικά συνδεδεμένη με τα πρόσωπα του Θέμου Αναστασιάδη και του Βαγγέλη Περρή είναι γνωστή για την ιδιαιτερότητά της , το χιούμορ που γενικά κυριαρχεί σε αυτήν ,αναδεικνύοντας όλα τα στραβά της τηλεόρασης έχοντας ως καλεσμένους διάφορους από το καλλιτεχνικό, δημοσιογραφικό αλλά και πολιτικό στερέωμα κατά καιρούς .Επικρατεί μία ανάλαφρη και χαλαρή στάση καθ’ ότι η εκπομπή προβάλλεται μεταμεσονύκτια και είναι ιδιαίτερου τύπου. Φυσικά η Έλλη Παπαγγελή λόγω του θορύβου που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά της και επειδή έχει κατεξοχήν τα τυπικά προσόντα του ωραίου μοντέλου και θηλυκού που διατρανώνει την άποψή της ήταν κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα την βλέπαμε στην εκπομπή του Θέμου. 

Από τις λίγες φορές που ανοίγουμε την τηλεόραση ήταν ανάμεσα τους και αυτή. Αντί οι οικοδεσπότες της εκπομπής να είναι όπως και με τους υπόλοιπους καλεσμένους, βρεθήκαμε σε μία εικόνα που στην αρχή νομίσαμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ριάλιτι ανάκρισης και απολογίας. Δικαίως σε κάποια φάση η Έλλη αναρωτήθηκε αν είναι εκεί δικαστήριο! Και ενώ ο Θέμος κάπως κράταγε τα προσχήματα και προσπαθούσε με ένα λεπτό χιούμορ να ελαφρύνει κάπως το κλίμα ,ο ανεκδιήγητος Βαγγέλης Περρής, ακόνιζε τα τηλεοπτικά βέλη του για να τα ρίξει σε μία κοπέλα που είχε το θάρρος της γνώμης της να υποστηρίξει μία αιρετική ,πλην όμως αληθινή , άποψη ,σχετικά με τα τότε γεγονότα. Το ύφος του τηλεοπτικού ανακριτή , που είναι ταυτόχρονα και θιγόμενο αριστερό μαντρόσκυλο του όλου τηλεοπτικού στερεώματος της μεταπολιτεύσεως, ήταν κάτι παραπάνω από προφανές. Πίσω από τις ύπουλες αβροφροσύνες και την προσπάθεια μία επιφανειακής παρηγορίας που υποτίθεται ότι ήθελε η Έλλη, κρυβόταν η κακία για ένα νέο άτομο που ανήκει στον ιδεολογικό συντηρητικό χώρο και που… τόλμησε (άκουσον, άκουσον) να θίξει το τοτέμ της ιεράς μυθολογίας του αριστερού τέρατος που μαστίζει την Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια. Το Πολυτεχνείο και οι δήθεν εντός του νεκροί.
Όσο πέρναγε η ώρα βέβαια το πράγμα γινόταν πιο καθαρό και τα προσχήματα έπεφταν . Τι άρχισαν να λένε για λεκάνες με αίμα που είχαν στις απέναντι πολυκατοικίες από το Πολυτεχνείο ,ότι ήταν η Αθήνα γεμάτη ελεύθερους σκοπευτές και λοιπές ηλιθιότητες ή το ότι υπήρχαν νεκροί και ….εντός του Πολυτεχνείου ,ακόμα και στην περιβόητη πύλη που έριξε το τανκς και άλλα φαιδρά. Η Έλλη με εξαιρετική μαεστρία και με ατάραχο ύφος, τους έδινε τις απαντήσεις που έπρεπε ,αναλογιζόμενη φυσικά και την θέση της σε ένα κόμμα που πρέπει να τηρεί και κάποιες ισορροπίες. Αν ήταν κάποιος άλλος βέβαια που δεν θα είχε την υπομονή της Παπαγγελή θα μπορούσε να εισπράξει ο κύριος Περρής κάτι απαντήσεις που δεν ξέρουμε βέβαια αν θα τον κράταγαν στην θέση του.
 Ίσως ο Περρής δεν γνωρίζει για τους μόνο δεκαοκτώ νεκρούς έξω από το Πολυτεχνείο και σε ακτίνα τριακοσίων μέτρων από αυτό όπως το εισαγγελικό πόρισμα του κ. Τσεβά κατέγραψε επι Δημοκρατίας ,το 1975 ! Μην πουλάει σε εμάς παραμύθια τύπου ήταν «κάποια παιδιά πάνω στην πύλη του Πολυτεχνείου την ώρα που την έριξε το τανκ» . Τι ασυναρτησίες είναι αυτές και τι γκαιμπελική αθλιότητα , όταν είναι καταγεγραμένο ότι η πύλη έπεσε κατόπιν συμφωνίας της συντονιστικής επιτροπής των φοιτητών και των αρχών ασφαλείας και πίσω από αυτήν δεν υπήρχε τίποτα.
Εκεί όμως που φάνηκε το μεγαλείο της έλλειψης επιχειρημάτων και η βιασύνη της αποδόσεως κατηγοριών προς την Έλλη ήταν όταν της είπαν ότι αυτή τότε ήταν αγέννητη ,ενώ αυτοί τα ….έζησαν!! Τι λέτε ρε….αλήθεια!! Τι γελοιότητα  ήταν αυτό που εκστόμισαν και οι δύο!! Φυσικά η Έλλη και εύγε της τους τάπωσε λέγοντας ότι και στο 1821 όλοι ήμασταν αγέννητοι αλλά έχουμε άποψη για τότε. Αυτοί συνέχισαν όμως επαναλαμβάνοντας ότι αυτοί τα έζησαν τα γεγονότα. Συγγνώμη, δηλαδή τόσος και τόσος κόσμος που έχει εντελώς άλλη άποψη για αυτό που τότε και αυτός τα έζησε και που μάλιστα βρίσκεται  σε έναν ολόκληρο ιδεολογικό χώρο προς τα δεξιά, αυτοί λάμπουν δια της ανυπαρξίας τους; Μόνο ο Περρής και οι συν αυτώ ιδεολογικοί του ινστρούχτορες έζησαν τα πράγματα;;
Ήταν φανερό ότι ήθελαν να εκμαιεύσουν μια «συγγνώμη» από την Έλλη για αυτό που έγραψε. Το έκαναν επίμονα. Αλλά τελικά επίμονα και η Έλλη τους είπε ,ωμά και ξάστερα ,ότι «δεν παίρνω τίποτα πίσω απ’ ότι είπα» και δεν ζητάω συγγνώμη. Παιδί και αυτή της «Αδωνείου» σχολής . Μία νέα κοπέλα της Δεξιάς , που έβαλε τα γυαλιά και καταξεφτίλισε ,όχι Περρή και τα περί αυτών τσουτσέκια , μόνο, αλλά όλους τους παλιούς πολιτικούς του ευρύτερου χώρου της δεξιάς που ανδρώθηκαν στην μεταπολίτευση και ντρέπονταν να πουν κακό λόγο για το Πολυτεχνείο και την παραμυθολογία αυτού και όποτε τόλμαγαν να εκφέρουν μία αντίθετη άποψη από τα καλώς κρατούντα αριστερά , την άλλη μέρα την έπαιρναν πίσω σαν «βρεγμένες γάτες», μετά τον επικοινωνιακό πόλεμο που τους γινόταν.

Παρακολουθώντας λοιπόν την ΄Έλλη, βλέπουμε μέσα από αυτήν  το συλλογικό πρόσωπο πολλών νέων και μορφωμένων ατόμων του συντηρητικού και δεξιού χώρου που ανήκουν στην ίδια γενιά με εκείνη και είναι αποφασισμένοι πλέον να τελειώνουν με την πορεία της ιδεολογικής παρακμής και ηττοπάθειας. Είναι καιρός να ορθώσουν το ανάστημά τους σε όλη την αριστερή επιθετικότητα που βασάνισε αυτόν τον τόπο με ευθύνη και των λεγόμενων δεξιών.
Με την κρίση και την όλη πολιτική και ιδεολογική αναδιάταξη η παλαιά Ελλάδα και ότι την χαρακτήριζε αρχίζει και καταρρέει. Το ίδιο γίνεται , θέλω να πιστεύω, και με την σύγχρονη Δεξιά. Το παλιό διαλύθηκε. Ας αναδειχθούν πλέον  οι νέοι άνθρωποι αυτής που είναι πιο δυναμικοί και αποφασισμένοι…

Αριστοτέλης  Παλαιολόγος 

Iδιωτικοποιήσεις και Δεξιά

Ήταν  κάπου στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας σ’ έναν τηλεοπτικό σταθμό που τώρα δεν ξέρω αν υπάρχει ,όταν ο ειδικός πεπειραμένος  οικονομολόγος και καθηγητής Κωνσταντίνος Θάνος , έκανε μία αναφορά στον λόγο του προς τον δημοσιογράφο Κώστα Χούντα ,όπου ήταν ο παρουσιαστής της εκπομπής όπου είχε κληθεί να μιλήσει ο πρώτος. Εδώ να σημειώσουμε ότι ο Κωνσταντίνος Θάνος μαζί με τον Κ. Κόλμερ αποτελούν τους μόνους αξιόλογους συνειδητοποιημένους δεξιούς που ασχολούντο με οικονομικά θέματα από την μεταπολίτευση και  εδώθε.

Η αναφορά λοιπόν του καθηγητού αφορούσε το πρόσωπο του Κώστα Καραμανλή ,του προέδρου τότε της Νέας Δημοκρατίας , όπου όπως σημείωσε αυτός :
-«Και ακούω τότε να λέει ο Καραμανλής για στρατηγικές επιχειρήσεις  και ένιωσα λες και μίλαγε κάποιος κομμουνιστής ηγέτης».

Η παραπάνω αναφορά από έναν άνθρωπο ,ειδήμων περί τα οικονομικά ,ακομμάτιστο κ δεξιότατο έχει μία σοβαρή σημασία και καταδεικνύει το προφανές που όλοι οι σχετιζόμενοι κάνουν ότι δεν το βλέπουν : την πλήρη σύγχυση και το απόλυτο μπέρδεμα που έχει η μάζα της ευρύτερης δεξιάς παράταξης σχετικά με την υποστήριξη συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου. Μία πολιτική και ιστορική παθογένεια που τα χρόνια αυτά της Κρίσης αναδείχθηκε σε τεράστιο βαθμό.
Aυτό που ποτέ δεν έγινε από την συντηρητική – δεξιά Παράταξη σε αυτήν την χώρα , ήταν το γεγονός ότι δεν κάθισε σοβαρά και συγκροτημένα ,με μελέτες , με συνεδρίες , με ολοκληρωμένο διάλογο αλλά και μ ‘έναν αποφασιστικό ιδεολογικό βατήρα να αποσαφηνίσει και σαφώς να υποστηρίξει με θέρμη την δεδομένη ουσιώδη θέση της ,της υποστήριξής της προς τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Αυτό είχε ως συνέπεια διαφορετικές ισχυρές τάσεις εντός αυτής της παρατάξεως να κάνουν την εμφάνισή τους με αποτέλεσμα σήμερα να μιλάμε με αποδυναμωμένη θέση ισχύος προς την κοινωνία . Τώρα όμως είναι χρονικά και συγκυριακά η κατάλληλη ευκαιρία για να ωθήσουμε δυναμικά την αταλάντευτη διατρανωμένη δεξιά θέση περί της αξίας και της σημασίας για μία κοινωνία , της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς ,των ιδιωτικοποιήσεων των πάλαι ποτέ κρατικών ή ημικρατικών οργανισμών και επιχειρήσεων , την μείωση ενός παρασιτικού δημόσιου τομέα. Τώρα που το κρατικοδίαιτο οικονομικό μοντέλο πνέει τα λοίσθια. Ένα μοντέλο που κρατάει από παλιά….

Και για να μην ταλαιπωρηθούμε στον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου με ιστορικές και μεγάλες παρεκβάσεις που φθάνουν μέχρι και  τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ,ας ξεκινήσουμε από την αρχή της μεταπολίτευσης όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος ανταποκρινόμενος σε μία αριστερόστροφη τάση της ευρύτερης κοινωνίας και του πολιτικού σκηνικού, όπως και σε μία εκδικητικότητα σε γόνους παλαιών επιχειρηματικών οικογενειών που είχαν συνεργασθεί άριστα με το Απριλιανό καθεστώς  και με αφορμή κάποιες ευρύτερες οικονομικές καταστάσεις προχώρησε σε κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων και άρχισε από τότε, για να λέμε όλη την αλήθεια, η αρχή του πελατειακού κράτους και των αμέτρητων διορισμών σε ένα Δημόσιο που έτρεφε την «παχυσαρκία» του και την αδράνειά του. Φυσικά αυτό από τον Παπανδρέου , το ’81 , και μετά , συνεχίσθηκε και εκτραχύνθηκε σε απίστευτο βαθμό. Πήγε ο Μητσοτάκης να τολμήσει να προχωρήσει σε κάποιες ιδιωτικοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις αλλά τα γεγονότα τον πρόλαβαν...Δεν θα αναφερθούμε στο τι έκανε το ΠΑΣΟΚ κ όλη αυτή η λούμπεν σαβούρα που στηριζόταν πάνω της και έπεσε με μανία πάνω στον κρατικό κορβανά. Το παραμύθι αυτό πλέον τελείωσε και η Ελλάς ,έστω και με αυτόν  τον άβολο τρόπο της Κρίσης και της Επιτηρήσεως φαίνεται ότι μπήκε σε άλλο κεφάλαιο. Ένα κεφάλαιο όπου ξεκαθάρισε και μέσα στον χώρο των επονομαζόμενων δεξιών την ήρα από το στάρι και το ποιοι τελικά δικαιούνται να ονομάζονται δεξιοί με την ουσιαστική έννοια του όρου.
Οι ιδιωτικοποιήσεις κρατικών και ημικρατικών οργανισμών όπως και η μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων ή και η άρση της ισοβιότητάς των τελευταίων  ήταν πάντα ένα θέμα ταμπού στην  Ελλάδα. Ακόμα και στην λεγόμενη Δεξιά παράταξη ήταν λίγες οι τάσεις ,οι προσωπικότητες που  πίστευαν στα παραπάνω (τα θεωρούμε έναν «κρίκο» και τα τρία μαζί) . Ο δημόσιος υπάλληλος , το «κράτος – πατερούλης» , η κυριαρχία του κρατισμού ήταν πράγματα περίπου ιερά και αυθεντικά, ανέγγιχτα, λόγω της ιδιαίτερης σοσιαλίζουσας ιεράς δυνάμεως του ευρύτερου πολιτικού συστήματος που το αποδέχτηκε και το εκμεταλλεύθηκε δεόντως και μία ολόκληρη κοινωνία.
Πιο παλιά έβλεπες για αυτά τα θέματα να μιλούν ή κάτι ιδεολόγοι φιλελεύθεροι στην ΝΔ που ήταν κυρίως γύρω από την ομάδα του Μητσοτάκη , ή από κάποιες φωνές , μεμονωμένες ή κομματιδίων που κινούνταν στο δεξιό πολιτικό περιθώριο. Από την υπόλοιπη συντηρητική παράταξη δεν άκουγες τίποτα και θεωρείτο μη επιτρεπτό να ακούσεις . Πολιτική δειλία , προβληματική ψηφοθηρία, αδυναμία αντιμετώπισης των συνδικαλιστικών συντεχνιών ; Και όλα αυτά μαζί και άλλα ακόμα! Το σίγουρο είναι ότι είχαμε φθάσει σε σημείο η δεξιά να ….κατηγορεί όσους υποστήριζαν το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων και του χτυπήματος της κρατικοδίαιτης οικονομίας ως ….νεοφιλελεύθερους!! Ήταν αδιανόητο σ’ έναν αυθεντικό  δεξιό να μιλήσει για ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ και του ανοίγματος της αγοράς στους τομείς που ήλεγχαν οι τελευταίες , έστω με κάποιες προσαρμογές λόγω της ιδιαιτερότητας του κάθε κλάδου. Οι φορείς της ιδεολογίας της Ελευθερίας , της ιδεολογίας που αγωνιζόταν και για μια οικονομία μ’ εξωστρεφή παραγωγικό χαρακτήρα, ανοιχτή στον διεθνή ανταγωνισμό και βασικό καθοδηγητή των ιδιωτικών επενδύσεων και πρωτοβουλιών ήταν φοβικοί με τον ίδιο τον συστατικό φιλελεύθερο οικονομικό τους εαυτό. Ιδεολογικά περιτρίμματα που χρησιμοποιήθηκαν ως προσδιοριστικά περιτυλίγματα όπως ο …κοινωνικός φιλελευθερισμός, όπου μύριζε και έζεχνε η σοσιαλιστική επιρροή, όχι μόνο δεν έσωζαν τα προσχήματα αλλά μεγαλοποιούσαν και την ιδεολογική ξεφτίλα.

Μετά τον Φεβρουάριο του 2012 και την μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου ,που στηριζόταν σε τρία κόμματα , έγινε ένας ουσιαστικός επανακαθορισμός σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο. Ξεκαθάρισε η κατάσταση θα λέγαμε εντός της Δεξιάς με τον πλέον καθαρό τρόπο από ποτέ σχετικά με την υιοθέτηση ή όχι , ελέω Μνημονίου κιόλας , ενός νέου οικονομικού μοντέλου πολύ πιο φιλελεύθερου και μεταρρυθμιστικού που είχε ως κεντρικό του άξονα την σαφή μείωση του κράτους και τις απανωτές ιδιωτικοποιήσεις όλων των μεγάλων επιχειρηματικών φορέων που το προηγούμενο έλεγχε και την απελευθέρωση της αγοράς από τα κρατικά μονοπώλια με νέους παίκτες ,εθνικούς και διεθνείς.  Εκεί ξεκαθάρισε και η κατάσταση αφού πλέον η παραδοσιακή «σαμαρική» δεξιά συγκέντρωσε γύρω της, με τον έναν ή άλλον  τρόπο όλους αυτούς που πίστευαν ότι είχε έρθει η ώρα για να αποδεσμευθούμε σαν κοινωνία και από τα κρατικιστικά πλαίσια που μας οδήγησαν στην Κρίση ενώ δημιουργήθηκαν νέοι σχηματισμοί  (βλέπε Αν. Ελ.) ή αναδείχθηκαν παλαιότεροι κυρίως μέσω επικέντρωσης της πολιτικής τους στην πολεμική κατά των μεταρρυθμίσεων και των ιδιωτικοποιήσεων που αυτές έφερναν.
  

Μικρότερο κράτος

Ένα κράτος μπορεί να έχει το imperium και να βασίζεται σε αυτό ισχυροποιώντας το ,όχι το fiscus. To imperium είναι η εκτελεστική και νομοθετική εξουσία μαζί με την δικαστική . Είναι όλοι οι φορείς που λέμε «κλειστό κράτος» . Δημόσιες υπηρεσίες που υπάγονται άμεσα στην αρμοδιότητα της εκτελεστικής εξουσίας και των υπουργείων που είναι οι θεσμικοί φορείς αυτής. Και καθαρότερα είναι και οι φορολογικές με τις δικαστικές αρχές. Είναι οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας που είναι ο πυρήνας του κράτους και οι εγγυητές του έθνους. Φυσικά η Πολιτεία μπορεί και πρέπει να διαθέτει δημόσια εκπαίδευση και υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας στο μέτρο πάντα που μπορεί να τις χρηματοδοτήσει, ειδικά τις τελευταίες ,διότι οι προηγούμενες  είναι και βασικές για την συνοχή της. Φυσικά επιτρέποντας και ενθαρρύνοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία  και στην Υγεία και στην Παιδεία και όχι να φέρνει εύκολα εμπόδια σ’ έναν ιδιώτη που θέλει να επενδύσει εκεί.

Το fiscus , που στην ελληνική απόδοσή του σημαίνει , «δημόσιο ταμείο» δεν χρειάζεται να ανήκει στο κράτος. Η πολιτεία πρέπει να αφήνει ελεύθερη την ιδιωτική πρωτοβουλία σε όλα ενεργά οικονομικά πεδία γιατί μόνο αυτή μπορεί να τα διαχειριστεί καλά , πιο οικονομικά , άνετα και καλύτερα για τον καταναλωτή. Το κράτος δεν χρειάζεται να είναι και επιχειρηματίας. Μπορεί να παραμείνει στο imperium και μόνο εκεί. Και γιατί αυτό; Διότι οι κρατικές διοικήσεις και γενικότερα οι κρατικές επιχειρήσεις δεν μπορούν ν’ ανταγωνιστούν το ίδιο τις ιδιωτικές. Ο ανταγωνισμός των επιχειρήσεων γίνεται αρτιότερα μόνο από ιδιώτες και όχι από το κράτος διότι οι διοικήσεις αυτών δεν έχουν την λογική του ιδιώτη επιχειρηματία που θέλει το καλό της επιχείρησής του και αλλά είναι μόνο ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι διαχειρίσεως ,που ξέρουν ότι ο παχυλός μισθός ότι και να κάνουν θα έρθει και έτσι επιφέρουν τα χειρότερα αποτελέσματα σε σύγκριση με τους πρώτους. Αυτό έχει αποδειχθεί παντού και πάντοτε. Σέβεσαι διαφορετικά κάτι που είναι δικό σου και αγωνίζεσαι να το αυξήσεις παρά κάτι που το πληρώνουν όλοι οι άλλοι και ασχέτως του τι θα κάνεις ξέρεις ότι δεν θ’ αλλάξει κάτι. Είναι η ουσία και η αδυναμία του κρατικού έναντι του ιδιωτικού στο επιχειρηματικό πεδίο. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι δεν συμβαίνει πάντα αυτό και ότι είναι θέμα αξιοκρατίας ενώ οι ιδιώτες μπορεί να ελέγξουν το παιχνίδι της αγοράς εις βάρος των καταναλωτών. Εις βάρος όμως των καταναλωτών λειτουργούν αυτοί που δημιουργούν ελλειμματικά ταμεία στις δημόσιες επιχειρήσεις ακόμα και όταν αυτές είναι μονοπώλια …..καλώντας τον φορολογούμενο για να στηριχθεί η επιχείρηση να πληρώσει αδρά για πολλοστή  φορά. Ακόμα και όταν δεν είναι μονοπώλια οι κρατικές επιχειρήσεις (αυτό πλέον λόγω Ε.Ε δεν μπορείς να το κάνεις) πάντα υπάρχει εκ μέρους του κράτους μία επιδοματική τακτική ενισχύσεων με διάφορους τρόπους προς αυτές λειτουργώντας προκλητικά έναντι των ιδιωτών επιχειρηματιών που δεν έχουν τις «δημόσιες τσέπες». Ακόμα και ο φόβος που υπάρχει για τυχόν ιδιωτικά μονοπώλια λόγω της φύσεως κάποιων πεδίων όπως η ύδρευση περισσότερο και όχι τόσο η ενέργεια , ακόμα και εκεί θα πρέπει ν’ αναλογιστούμε ότι όλα τα κράτη του δυτικού κόσμου που λειτουργούν μέσα σ’ ένα καπιταλιστικό και άκρως φιλελεύθερο περιβάλλον αλλά είναι και σοβαρά (βλέπε ΗΠΑ ,Μ.Βρετανία, Γερμανία) έχουν ανώτατες ελεγκτικές επιτροπές σε κάθε πεδίο και Επιτροπές Ανταγωνισμού που ελέγχουν την κατάσταση. Όχι με την παρεμβατική τακτική του κρατισμού αλλά με την εποπτική λογική ενός κράτους διαιτητή της ελεύθερης αγοράς όπου παρατηρεί αν το παιχνίδι παίζεται με βάση τους κανόνες της ελεύθερης οικονομίας. Υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που προστατεύει το πλαίσιο ανταγωνιστικότητας διότι άναρχα τίποτα δεν δουλεύει στον κόσμο. Ο ανταγωνισμός και το παιχνίδι «επί ίσοις όροις» όσον αφορά τους νόμους μέσω ελεύθερης αγοράς ,θα φέρουν παραγωγική ανάπτυξη , επενδύσεις , νέα τεχνογνωσία, καινοτομίες , εργασία στους πολίτες και φυσικά απόδοση φορολογίας σε όλες αυτές τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε κάθε πεδίο. Με συμφέρει να έχω πέντε ιδιωτικές επιχειρήσεις που θα δίνουν δουλειά , θ’ ανταγωνίζονται που θα έχει ωφέλεια και στις τιμές αυτό , θα  αποδίδουν φόρους στο κράτος  και θα προσφέρουν στην αύξηση του πλούτου  παρά μία δημόσια επιχείρηση που θα λειτουργεί λιγότερο καλά από τις πρώτες και όποτε δεν θα είναι πλεονασματική θα καλούμαι σαν φορολογούμενος να την ….επιδοτήσω! Αυτά τελείωσαν πλέον.

Ο φόβος ο μεγάλος πολλών δεξιών και αυτό έχει ιστορικά προηγούμενα έχει να κάνει κυρίως με τον… υποτιθέμενο κάποια στιγμή πόλεμο!! Αν δηλαδή η χώρα μας εμπλακεί σε πολεμική σύγκρουση και δεν ελέγχει την ενέργεια ας πούμε ή το νερό ή και τις τηλεπικοινωνίες ,θα έχουμε άμεσα πρόβλημα διότι οι ιδιώτες μπορεί και να έχουν επαφές με την άλλη πλευρά!! Πέραν από τις ισοπεδωτικές γραφικότητες τέτοιων ισχυρισμών πολλοί , για να μην πούμε όλοι, δεν αντιλαμβάνονται το προφανές που είναι ότι το κράτος όταν είναι σε πολεμική κατάσταση ελέγχει ,μέσω των ανώτατων ελεγκτικών επιτροπών που διαθέτει σε κάθε πεδίο, την κατάσταση. Όταν όλοι επιτάσσονται είναι δυνατόν εταιρείες που έχουν κρίσιμους και ζωτικούς τομείς για ένα κράτος ν’ αφεθούν στην τύχη τους ή να μην επιταχθούν αφού όλη η χώρα θα …επιταχθεί!!

Όταν υπάρχουν ιδιωτικά μονοπώλια να τονίσουμε δεν υπάρχει ελεύθερη οικονομία και ανταγωνισμός τότε. Όπως επίσης και όταν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις αγωνίζονται για το ποια θα πάρει δουλειά από το κράτος ή θεωρείται ανάλογα επιτυχημένη , τότε και εκεί δεν μιλάμε για ελεύθερη οικονομία.
Και ίσως όσον αφορά το θέμα των τιμών τα κρατικά  μονοπώλια είναι πιο υποφερτά αλλά πρέπει να δούμε ότι το κράτος έχει δικλείδες ασφαλείας και εκεί ,ειδικά στην περίπτωσή μας και στα κράτη της Ε.Ε  , και είτε με τις παραπάνω Επιτροπές είτε  και αυτό είναι το πιο σωστό ,σε αυτές και μόνο τις περιπτώσεις, έχει ένα κομμάτι της μετοχικής σύνθεσης όποιας εταιρείας λειτουργεί έτσι λόγω κυρίως ιδιαίτερων τεχνικών λόγων που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί εύκολα να υπάρχουν παραπάνω από ένας παίκτης (βλ. ΕΥΔΑΠ). Γενικά , οι μετοχικές συνθέσεις εταιριών που πωλούνται σε ιδιώτες από κρατικό έλεγχο όπου ευρίσκοντο και όταν υπάρχουν ιδιαίτεροι λόγοι που το επιβάλουν αυτό , καλό είναι αν μπορεί βέβαια  κάπου το κράτος να συμμετέχει ,αρκεί να είναι μειούμενες και να μην έχει ως αυτοσκοπό την διατήρησή τους πάση θυσία.
Το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας . Επόπτης, διαιτητής μπορεί να είναι . Όχι όμως παίκτης. Και από τους ιδιώτες επιχειρηματίες δεν προσδοκάμε έσοδα μόνο από την πώληση των εταιριών εφάπαξ αλλά και από την φορολογία που αποδίδουν αυτές στο κράτος , οι ασφαλιστικές εισφορές και πολλά άλλα που βοηθούν στην αύξηση του πλούτου , γενικότερα.

Το ζητούμενο είναι ,λοιπόν, στις μέρες μας να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε έναν πόλο ευρύτερο ,δεξιό , μία ισχυρή ομάδα πίεσης σε όλα τα κόμματα που έχουν σχέση με την παράταξη , όπου θα μπορούν οι αυθεντικά φιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές να προταχθούν και ν’ απαιτηθούν από τις ανάλογες ηγεσίες. Η σημασία των ιδιωτικοποιήσεων και του περιορισμού του κράτους εκεί που πραγματικά μπορεί να προσφέρει είναι επιτακτική προκειμένου η οικονομία ν’ ανατάξει. Ταμπού δεκαετιών έσπασαν τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι δύσκολο αυτό σε μία κοινωνία που είχε μάθει στο «κράτος – πατερούλη» αλλά ο τελευταίος …άργησε αλλά ψόφησε οριστικά. Οι παλαιότερες γενιές δεν το έχουν ξεπεράσει εν πολλοίς αυτό. Ευελπιστούμε στην νέα γενιά που έρχεται  και που σίγουρα θα έχει απαλλαχθεί από τις ασφυκτικά πνευματικές και ψυχολογικές , σοσιαλιστικού τύπου, αγκυλώσεις.

Αριστοτέλης Παλαιολόγος

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΟΡΥΚΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

Εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα υπάρχει επί μονίμου βάσεως στη δημόσια συζήτηση, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο έντονα, το θέμα του ανεκμετάλλευτου ορυκτού πλούτου. Ιστορίες και φήμες για πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου, χρυσού, φυσικού αερίου, μετάλλων, ακόμα και ουρανίου! Άλλες από αυτές με αξιώσεις να αποδειχθούν αληθινές, άλλες με στοιχεία γραφικότητας, άλλες συγκρατημένες, με κοινό όμως στοιχείο την παραδοχή της ύπαρξης ορυκτού πλούτου. Γύρω από αυτόν τον πλούτο μάλιστα αναπτύχθηκαν και αρκετές θεωρίες συνομωσίας για τη μηδενική εκμετάλλευσή του, την αδράνεια της ελληνικής πολιτείας, την επίδραση που είχε στην εξωτερική μας πολιτική κτλ.

Τα τελευταία πέντε χρόνια της οικονομικής κρίσης η συζήτηση εντάθηκε ακόμα περισσότερο, με πολλούς να προσβλέπουν στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας. Άλλοι το έκαναν σοβαρά, άλλοι με στοιχεία συνομωσιολογίας. Όπως και να έχει το αποτέλεσμα ήταν ότι υπό την πίεση της οικονομικής ανάγκης [και όχι μόνο] το ελληνικό κράτος αποφάσισε επιτέλους να προχωρήσει τις διαδικασίες για την αξιοποίηση του πλούτου αυτού. Ήτοι να εκδώσει άδειες για να ξεκινήσουν έρευνες σε περιοχές όπου υπήρχαν ενδείξεις για την ύπαρξη κοιτασμάτων, να προκηρύξει διαγωνισμούς, να έρθει σε επαφή με εταιρείες και πρόσωπα που είχαν την απαραίτητη τεχνογνωσία, και εν τέλει, αφότου διαπιστώθηκε επισήμως η ύπαρξη κοιτασμάτων, να προκηρύξει νέους διαγωνισμούς και να εκδώσει νέες άδειες, αυτή τη φορά για να ξεκινήσει η εξόρυξη και η εκμετάλλευσή τους.

Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μια εντελώς νέα φάση στην ιστορία της χώρας. Η Ελλάδα μπαίνει πλέον και επισήμως στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. Δεν είναι μόνο η ανακάλυψη των κοιτασμάτων, που αναμένεται να αυξηθούν ακόμα περισσότερο όσο προχωρούν οι έρευνες και θα καταστήσουν τη χώρα τεράστια ενεργειακή πηγή σε ευρωπαικό, αλλά και παγκόσμιο επίπεδο, είναι και η μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο μέσω του αγωγού TAP και της συμμετοχής της σε ενεργειακές συμφωνίες και συμπράξεις παγκόσμιου χαρακτήρα. Η Ελλάδα έχει πλέον όλες τις προυποθέσεις για να καταστεί μεγάλος παίκτης στο χώρο της ενέργειας, με τεράστια οφέλη τόσο για την οικονομία όσο και για τη διεθνή της θέση.

Ως προς το σκέλος της οικονομίας, να σημειωθεί κατ’ αρχάς ότι τα αποτελέσματα μόνο ως προς ένα μικρό μέρος τους θα παρουσιαστούν άμεσα. Για να επέλθει το μεγαλύτερο μέρος τους θα χρειαστεί να παρέλθει σημαντικό χρονικό διάστημα [με συντηρητικές εκτιμήσεις 3-4 χρόνια], ενώ στην πλήρη έκτασή τους είναι εντελώς άγνωστο πότε θα φτάσουν. Με την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων ανοίγεται ένας εντελώς νέος τομέας οικονομικών δραστηριοτήτων, δεδομένου ότι μέχρι σήμερα οι εξορύξεις τόσο υδρογονανθράκων όσο και γενικότερα ορυκτού πλούτου είναι σε χαμηλά επίπεδα. Θα δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα επιχειρήσεις παγκοσμίου βεληνεκούς για να εκμεταλλευτούν, είτε εξορυκτικά είτε εμπορικά, τον ορυκτό πλούτο, θα αναπτυχθεί για πρώτη φορά στη χώρα βιομηχανία εξορύξεων και εκμετάλλευσης, με συνέπεια την εισροή νέων επενδύσεων και κεφαλαίων, την ισχυρή ανάπτυξη του ΑΕΠ και τη δημιουργία δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα οφέλη για την πραγματική οικονομία θα είναι ανυπολόγιστα. Και φυσικά από την εκμετάλλευση θα προκύψουν και άμεσα οφέλη για το κράτος. Θα εισπράττει κάθε χρόνο που θα διαρκεί η σύμβαση μίσθωσης το μίσθωμα, καθώς και φόρους από την εκμετάλλευση και εισφορές από τις νέες θέσεις εργασίας, ενώ τεράστιο θα είναι το όφελος στο ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών με τη μείωση των εισαγωγών ενέργειας. Επίσης ένα σημαντικό κομμάτι των συμβάσεων είναι η υποχρέωση των επενδυτών να αποδίδουν το 25% των κερδών από την εκμετάλλευση στις τοπικές κοινωνίες, κίνηση που μπορεί να μετατρέψει περιοχές όπως το Κατάκολο και τα Ιωάννινα σε οάσεις ανάπτυξης.

Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής η αναβάθμιση της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο και ενεργειακή πηγή αλλάζει εντελώς τα δεδομένα ως προς την ισχύ και τη θέση της. Κατ’ αρχάς με δεδομένη την ύπαρξη αναλόγων κοιτασμάτων και στην Κύπρο και την προοπτική να καταστεί σύντομα ολόκληρη η νοτιοδυτική λεκάνη της Μεσογείου ζωτική περιοχή για όλη την Ευρώπη δημιουργείται ένας ακόμα συνεκτικός δεσμός ανάμεσα στις δύο χώρες. Το δεδομένο αυτό δημιουργεί τις προοπτικές για να αναβαθμιστούν έτι περαιτέρω οι σχέσεις μας με το Ισραήλ, και κατ’ επέκταση με τις ΗΠΑ και το στρατόπεδο της Δύσης. Σε μια εποχή που λόγω των εξελίξεων τόσο στην ανατολική Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ αναζητούν νέους συμμάχους και βλέπουν τους υπάρχοντες να απομακρύνονται η προσθήκη στα πλεονεκτήματα της χώρας και των ενεργειακών κοιτασμάτων που διαθέτει μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει, εφόσον τουλάχιστον υπάρξουν οι σωστές κινήσεις από ελληνικής πλευράς. Η πιθανότητα δημιουργίας τριγώνου συμμαχίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ με υποστήριξη από τις ΗΠΑ έχει διαφανεί εδώ και χρόνια, και όσο προχωρούν οι έρευνες και προστίθεται ως συνδετικός κρίκος το ενεργειακό φαίνεται όλο και πιθανότερο. Και είναι σίγουρα ένα σενάριο στο οποίο πολλά μπορεί να επενδύσει η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Κλείνοντας, δε γίνεται να μην επισημάνει κανείς τη μικρότητα που διέπει τη συμπεριφορά της αντιπολίτευσης, μικρότητα που φάνηκε άμεσα στη συνεδρίαση της Βουλής όπου κυρώθηκαν οι συμβάσεις για την έρευνα και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Δεν αναφέρομαι καθόλου στον ΣΥΡΙΖΑ, που είναι δεδομένο ότι θα είναι πάντα αρνητικός, στέκομαι κυρίως στη στάση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για δύο κόμματα που έχουν κάνει σημαία την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου ως λύση στις οικονομικές δυσκολίες της χώρας, έχουν πολλαπλώς πλειοδοτήσει σε υπερβολές και έχουν συνδέσει την αδράνεια της ελληνικής πολιτείας με θεωρίες συνομωσίας. Πόσες φορές έχει ο καθένας μας ακούσει τον Καμμένο και τον Κασιδιάρη να μιλάνε για τον εθνικό πλούτο ως λύση σε όλα τα προβλήματα; Μετά από αυτή τη συμπεριφορά είναι απορίας άξιο πως έφτασαν να καταψηφίσουν την κύρωση των συμβάσεων αυτών, που αποτελούν την αρχή για την είσοδο της Ελλάδας σε μια νέα εποχή. Είναι απολύτως ενδεικτικό του πως λειτουργεί στην Ελλάδα η αντιπολίτευση, σε όποια πλευρά κι αν ανήκει, και πως αδυνατεί να στηρίξει οτιδήποτε καλό για τον τόπο αν αυτό αντιβαίνει στο κομματικό της συμφέρον. 

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ