ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΟΡΥΚΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ

Εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα υπάρχει επί μονίμου βάσεως στη δημόσια συζήτηση, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο έντονα, το θέμα του ανεκμετάλλευτου ορυκτού πλούτου. Ιστορίες και φήμες για πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου, χρυσού, φυσικού αερίου, μετάλλων, ακόμα και ουρανίου! Άλλες από αυτές με αξιώσεις να αποδειχθούν αληθινές, άλλες με στοιχεία γραφικότητας, άλλες συγκρατημένες, με κοινό όμως στοιχείο την παραδοχή της ύπαρξης ορυκτού πλούτου. Γύρω από αυτόν τον πλούτο μάλιστα αναπτύχθηκαν και αρκετές θεωρίες συνομωσίας για τη μηδενική εκμετάλλευσή του, την αδράνεια της ελληνικής πολιτείας, την επίδραση που είχε στην εξωτερική μας πολιτική κτλ.

Τα τελευταία πέντε χρόνια της οικονομικής κρίσης η συζήτηση εντάθηκε ακόμα περισσότερο, με πολλούς να προσβλέπουν στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας. Άλλοι το έκαναν σοβαρά, άλλοι με στοιχεία συνομωσιολογίας. Όπως και να έχει το αποτέλεσμα ήταν ότι υπό την πίεση της οικονομικής ανάγκης [και όχι μόνο] το ελληνικό κράτος αποφάσισε επιτέλους να προχωρήσει τις διαδικασίες για την αξιοποίηση του πλούτου αυτού. Ήτοι να εκδώσει άδειες για να ξεκινήσουν έρευνες σε περιοχές όπου υπήρχαν ενδείξεις για την ύπαρξη κοιτασμάτων, να προκηρύξει διαγωνισμούς, να έρθει σε επαφή με εταιρείες και πρόσωπα που είχαν την απαραίτητη τεχνογνωσία, και εν τέλει, αφότου διαπιστώθηκε επισήμως η ύπαρξη κοιτασμάτων, να προκηρύξει νέους διαγωνισμούς και να εκδώσει νέες άδειες, αυτή τη φορά για να ξεκινήσει η εξόρυξη και η εκμετάλλευσή τους.

Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μια εντελώς νέα φάση στην ιστορία της χώρας. Η Ελλάδα μπαίνει πλέον και επισήμως στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. Δεν είναι μόνο η ανακάλυψη των κοιτασμάτων, που αναμένεται να αυξηθούν ακόμα περισσότερο όσο προχωρούν οι έρευνες και θα καταστήσουν τη χώρα τεράστια ενεργειακή πηγή σε ευρωπαικό, αλλά και παγκόσμιο επίπεδο, είναι και η μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο μέσω του αγωγού TAP και της συμμετοχής της σε ενεργειακές συμφωνίες και συμπράξεις παγκόσμιου χαρακτήρα. Η Ελλάδα έχει πλέον όλες τις προυποθέσεις για να καταστεί μεγάλος παίκτης στο χώρο της ενέργειας, με τεράστια οφέλη τόσο για την οικονομία όσο και για τη διεθνή της θέση.

Ως προς το σκέλος της οικονομίας, να σημειωθεί κατ’ αρχάς ότι τα αποτελέσματα μόνο ως προς ένα μικρό μέρος τους θα παρουσιαστούν άμεσα. Για να επέλθει το μεγαλύτερο μέρος τους θα χρειαστεί να παρέλθει σημαντικό χρονικό διάστημα [με συντηρητικές εκτιμήσεις 3-4 χρόνια], ενώ στην πλήρη έκτασή τους είναι εντελώς άγνωστο πότε θα φτάσουν. Με την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων ανοίγεται ένας εντελώς νέος τομέας οικονομικών δραστηριοτήτων, δεδομένου ότι μέχρι σήμερα οι εξορύξεις τόσο υδρογονανθράκων όσο και γενικότερα ορυκτού πλούτου είναι σε χαμηλά επίπεδα. Θα δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα επιχειρήσεις παγκοσμίου βεληνεκούς για να εκμεταλλευτούν, είτε εξορυκτικά είτε εμπορικά, τον ορυκτό πλούτο, θα αναπτυχθεί για πρώτη φορά στη χώρα βιομηχανία εξορύξεων και εκμετάλλευσης, με συνέπεια την εισροή νέων επενδύσεων και κεφαλαίων, την ισχυρή ανάπτυξη του ΑΕΠ και τη δημιουργία δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα οφέλη για την πραγματική οικονομία θα είναι ανυπολόγιστα. Και φυσικά από την εκμετάλλευση θα προκύψουν και άμεσα οφέλη για το κράτος. Θα εισπράττει κάθε χρόνο που θα διαρκεί η σύμβαση μίσθωσης το μίσθωμα, καθώς και φόρους από την εκμετάλλευση και εισφορές από τις νέες θέσεις εργασίας, ενώ τεράστιο θα είναι το όφελος στο ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών με τη μείωση των εισαγωγών ενέργειας. Επίσης ένα σημαντικό κομμάτι των συμβάσεων είναι η υποχρέωση των επενδυτών να αποδίδουν το 25% των κερδών από την εκμετάλλευση στις τοπικές κοινωνίες, κίνηση που μπορεί να μετατρέψει περιοχές όπως το Κατάκολο και τα Ιωάννινα σε οάσεις ανάπτυξης.

Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής η αναβάθμιση της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο και ενεργειακή πηγή αλλάζει εντελώς τα δεδομένα ως προς την ισχύ και τη θέση της. Κατ’ αρχάς με δεδομένη την ύπαρξη αναλόγων κοιτασμάτων και στην Κύπρο και την προοπτική να καταστεί σύντομα ολόκληρη η νοτιοδυτική λεκάνη της Μεσογείου ζωτική περιοχή για όλη την Ευρώπη δημιουργείται ένας ακόμα συνεκτικός δεσμός ανάμεσα στις δύο χώρες. Το δεδομένο αυτό δημιουργεί τις προοπτικές για να αναβαθμιστούν έτι περαιτέρω οι σχέσεις μας με το Ισραήλ, και κατ’ επέκταση με τις ΗΠΑ και το στρατόπεδο της Δύσης. Σε μια εποχή που λόγω των εξελίξεων τόσο στην ανατολική Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ αναζητούν νέους συμμάχους και βλέπουν τους υπάρχοντες να απομακρύνονται η προσθήκη στα πλεονεκτήματα της χώρας και των ενεργειακών κοιτασμάτων που διαθέτει μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει, εφόσον τουλάχιστον υπάρξουν οι σωστές κινήσεις από ελληνικής πλευράς. Η πιθανότητα δημιουργίας τριγώνου συμμαχίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ με υποστήριξη από τις ΗΠΑ έχει διαφανεί εδώ και χρόνια, και όσο προχωρούν οι έρευνες και προστίθεται ως συνδετικός κρίκος το ενεργειακό φαίνεται όλο και πιθανότερο. Και είναι σίγουρα ένα σενάριο στο οποίο πολλά μπορεί να επενδύσει η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Κλείνοντας, δε γίνεται να μην επισημάνει κανείς τη μικρότητα που διέπει τη συμπεριφορά της αντιπολίτευσης, μικρότητα που φάνηκε άμεσα στη συνεδρίαση της Βουλής όπου κυρώθηκαν οι συμβάσεις για την έρευνα και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Δεν αναφέρομαι καθόλου στον ΣΥΡΙΖΑ, που είναι δεδομένο ότι θα είναι πάντα αρνητικός, στέκομαι κυρίως στη στάση των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής. Πρόκειται για δύο κόμματα που έχουν κάνει σημαία την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου ως λύση στις οικονομικές δυσκολίες της χώρας, έχουν πολλαπλώς πλειοδοτήσει σε υπερβολές και έχουν συνδέσει την αδράνεια της ελληνικής πολιτείας με θεωρίες συνομωσίας. Πόσες φορές έχει ο καθένας μας ακούσει τον Καμμένο και τον Κασιδιάρη να μιλάνε για τον εθνικό πλούτο ως λύση σε όλα τα προβλήματα; Μετά από αυτή τη συμπεριφορά είναι απορίας άξιο πως έφτασαν να καταψηφίσουν την κύρωση των συμβάσεων αυτών, που αποτελούν την αρχή για την είσοδο της Ελλάδας σε μια νέα εποχή. Είναι απολύτως ενδεικτικό του πως λειτουργεί στην Ελλάδα η αντιπολίτευση, σε όποια πλευρά κι αν ανήκει, και πως αδυνατεί να στηρίξει οτιδήποτε καλό για τον τόπο αν αυτό αντιβαίνει στο κομματικό της συμφέρον. 

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ

ISIS - Ισλαμική τρομοκρατία και η αντίδραση

Όταν υπογράφει η μυστική συμφωνία Σάϊκς – Πικό το 1916 μεταξύ Μ. Βρετανίας και Γαλλίας ,όπου οδηγούσε ,εντός  του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  , στον καταμερισμό των ζωνών επιρροής στην Μέση Ανατολή μεταξύ των δύο αυτών μεγάλων δυνάμεων της εποχής , κανείς από τους εμπνευστές της δεν είχε καν φανταστεί τι μπορούσε να συμβεί σε αυτήν την ευαίσθητη περιοχή της Μέσης Ανατολής έναν αιώνα μετά! Όλη η ζώνη της Μέσης Ανατολής ήδη από τον μεσοπόλεμο είχε σχεδόν ολοκληρωθεί στην σχηματοποίηση των μελλοντικών κρατικών μορφωμάτων όπως τα ξέρουμε μέχρι σήμερα, απόρροια της ψυχρής και υπολογιστικής αντίληψης Μεγάλης Βρετανίας και Γαλλίας ,αφού ήταν οι αποικιακές δυνάμεις που ήλεγχαν την περιοχή.

Η δυναμική επίθεση της  τζιχαντιστικής ισλαμικής οργάνωσης του IS , ξαφνικά ανέτρεψε το status quo δεκαετιών στην περιοχή . Οι απανωτές της στρατιωτικές νίκες έναντι του νεοσύστατου ιρακινού κυβερνητικού στρατού,που είχε εξοπλισθεί και  εκπαιδευθεί από τις αμερικανικές δυνάμεις έφεραν το μοιραίο. Οι φανατικοί ισλαμιστές αυτής της οργάνωσης κατάφεραν από τα μέσα Ιουνίου , να κατακτήσουν σπουδαίες σουνιτικές πόλεις τους κεντροβόρειου Ιράκ και να τις ενοποιήσουν σχεδόν άμεσα με τις ανατολικές περιοχές της Συρίας που ήλεγχαν ανακηρύσσοντας το ISIS (Ισλαμικό κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε) . Δεν έγιναν όμως διεθνώς γνωστοί μόνο λόγω της ταχύτατης επέλασής των αλλά και λόγω των θηριωδιών που προκαλούν εκεί όπου καταλαμβάνουν μία περιοχή. Μέσω των νέων τεχνολογιών διαδίδουν συχνά-πυκνά με μια ανεκδιήγητη κυνική ωμότητα , αποκεφαλισμούς, μαζικές  εκτελέσεις , διαπομπεύσεις αντιπάλων αιχμαλώτων, κακοποιήσεις , ανεξαρτήτως αν είναι άμαχοι ,ή μέλη αντίπαλου στρατού. Όλα αυτά γίνονται συστηματικά και σε μία μεθοδευμένη προσπάθεια όχι μόνο τρομοκράτησης του πληθυσμού στο εσωτερικό του μορφώματος που έχουν δημιουργήσει αλλά και σε διεθνές επίπεδο με ειδικό παραλήπτη τις κυβερνήσεις των δυτικών κρατών. Η ισλαμιστική ISIS επιβάλλεται ,λοιπόν, με ανελέητη τρομοκρατία θέλοντας να εγκαθιδρύσει τον νόμο της «Σαρία» και το θεοκρατικό σουνιτικό καθεστώς που πρεσβεύει ελέγχοντας τους σουνιτικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς και εξαπολύοντας πογκρόμ κατά όποιον είναι διαφορετικός είτε στο σουνιτικό μουσουλμανικό δόγμα είτε  στην θρησκεία. Ακόμα και εναντίον αυτών των σουνιτών που τολμήσουν να εκφράσουν κάποια δυσαρέσκεια.

Το παραπάνω μόρφωμα που έχει τον έλεγχο μίας μεγάλης περιοχής της Μέσης Ανατολής με την σταθεροποιούμενη κρατική υποδομή και οργάνωση που δημιουργεί έρχεται να προστεθεί σ’ ένα ήδη  ζοφερό σκηνικό που επικρατεί σε αυτήν την γεωπολιτική πλευρά του πλανήτη. Και φυσικά η ίδια η εμφάνιση και ενδυνάμωση αυτής της οργάνωσης προέρχεται από συγκεκριμένους παράγοντες και συνισταμένες που δεν εντάσσονται φυσικά εντός μίας μονοδιάστατης και συνωμοσιολογικής προσέγγισης των πραγμάτων όσο,  αναδύονται από το χαώδες πολύποικιλο ιστορικό, γεωπολιτικό ,θρησκευτικό και πολιτισμικό πεδίο της περιοχής.

Γεωπολιτική σύγκρουση με μοχλούς είτε διάφορες οργανώσεις είτε τις κυβερνήσεις των εμπόλεμων κρατών μεταξύ του σιϊτικού Ιράν και της σουνιτικής Σαουδικής Αραβίας. Ανάπτυξη του ισλαμιστικού  σουνιτικού εξτρεμισμού με την μορφή της IS από την μία και από την άλλη ισχυροποίηση των διαφόρων σιϊτικών εξτρεμιστικών ομάδων τύπου Χεσμπολάχ  ή Χαμάς που έχει ξεφύγει από τον αρχικό έλεγχο των διαφόρων κυβερνήσεων που είχαν αναλάβει την χρηματοδότηση ,τον εξοπλισμό και την εκπαίδευσή τους. Ανάδυση του κουρδικού παράγοντα με σοβαρότατες βλέψεις . Προσπάθεια ενδυνάμωσής των δεσμών έτι περαιτέρω με την Δύση και το Ισραήλ από την χασεμιτική μοναρχία της Ιορδανίας ,λόγω του άμεσου κινδύνου από το IS που διατρέχει. Φυλετικές διαμάχες και διαφορετικά συμφέροντα του κάθε κράτους σε σχέση με τα γειτονικά του κράτη. Διατήρηση και επαύξηση του αυταρχικού ρόλου εσωτερικά τους στα διάφορα εμιράτα στον Κόλπο. Πολιτικές – ιδεολογικές –θρησκευτικές αντιθέσεις ιδιαιτέρως στα ημιδιαλυμένα κράτη του Ιράκ και της Συρίας με τις κυβερνήσεις αυτών των κρατών να δίνουν πραγματικές μάχες για να κρατηθούν στην εξουσία. Ένα Ισραήλ που είναι διαρκώς σε πολεμική ετοιμότητα και είναι μόνιμο προσανατολισμένο στην ακλόνητη συμμαχία του με τις κυριότερες δυτικές χώρες  και δεν απέχει πολύ η λήξη του πρόσφατου πολέμου με την Χαμάς στην Λωρίδα της Γάζας. Το Λίβανο, τελευταία προσπαθεί να διατηρήσει αυτό που ήδη έχει μην προκαλώντας κανέναν. Άλλωστε τι να προκαλέσει αφού είναι το πιο αδύναμο κράτος και είναι ευάλωτο στις επιθέσεις των διαφόρων ισλαμικών ομάδων από το εξωτερικό αλλά και από το εσωτερικό με την Χεσμπολάχ να ελέγχει την κατάσταση ουσιαστικά αφού ο τακτικός στρατός είναι πολύ αδύναμος μπροστά της. Μία Τουρκία που το νεοθωμανικό της όνειρο προσπαθεί ν’ αποκτήσει προγεφυρώματα και επιρροή στα αραβικά κράτη συν τις διάφορες εξωγενείς επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων με προεξάρχουσα τις  ΗΠΑ.

Η ΙS είναι δημιούργημα , ως προαναφέρθηκε , συγκεκριμένων κρατών. Τα κράτη αυτά αρχικά ήταν τρία : Τουρκία ,Σαουδική Αραβία και Κατάρ όπου στην πορεία η δεύτερη αποσύρθηκε από την βοήθεια προς εκείνη λόγω του ανεξέλεγκτου χαρακτήρα όπου αποκτούσε και σε σημείο όπου άρχισε να γίνεται απειλητική για όλες τις μοναρχίες της περιοχής. Η βοήθειά ήταν κυρίως σε παρακρατικό - εξωθεσμικό επίπεδο αλλά και σε κανονικό, πλην όμως υπαρκτή και αφορούσε εκπαίδευση ,αρχική χρηματοδότηση , εξοπλισμό και λογιστική υποστήριξη . Φυσικά όλα αυτά αφορούσαν το ένα μέρος διότι οπλισμό βασικά άρχισαν ν’ αποκτούν με την λεηλασία των κυβερνητικών στρατιωτικών αποθηκών του Άσαντ στην Συρία αλλά  και την εξολόθρευση των πρώην συμμάχων τους  ανταρτών που δεν ασπάζονταν τις ισλαμιστικές αντιλήψεις αλλά ενστερνίζονταν ένα περισσότερο δημοκρατικό καθεστώς εκεί.

Δύση και ISIS

Πλην αυτών όμως κυκλοφορεί και μία φήμη εντός του διαδικτύου σχετικά με την στάση των Αμερικανών. H φήμη αυτή λοιπόν, είναι ουσιαστικά η παραποίηση ενός γεγονότος σχετικά με τον εσωτερικό πόλεμο που διεξάγουν στην Συρία οι αντικαθεστωτικοί ενάντια στον πρόεδρο αυτής Άσαντ. Είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες στήριξαν γενικώς τους αντικαθεστωτικούς αφού οι πρώτες αρχικά ήθελαν ο Άσαντ να εκπαραθυρωθεί από την εξουσία και να καταστρέψουν κάθε υποδομή του μπααθικού καθεστώτος προωθώντας μία λύση πιο δημοκρατική και κοινοβουλευτική μέσω των μετριοπαθών δυνάμεων του συριακού αντικαθεστωτικού κινήματος. Αυτούς οι ΗΠΑ και άλλες χώρες βοήθησαν εξοπλίζοντάς τους και παρέχοντάς τους κάποια υλική βοήθεια γενικά. Αυτούς και όχι τους ισλαμιστές της ΙSIS, όπως πολλοί διατείνονται ότι συμβαίνει. Οι τελευταίοι εισήλθαν ως κομμάτι του ευρύτερου αντι-Ασαντικού μετώπου και στην πορεία λόγω της υποστήριξης που είχαν από Σαουδική Αραβία , Κατάρ και Τουρκία βασιζόμενοι σε πληθυσμιακά σουνιτικά στρώματα της ανατολικής Συρίας αλλά , και ίσως ,περισσότερο στην εισαγωγή και μισθοφόρων ισλαμιστών από διάφορες μουσουλμανικές και μη χώρες. Σαν πιο οργανωμένοι ,αν και μειοψηφία αρχικά, και φανατισμένοι λόγω της φύσεως της πολιτικοθρησκευτικής ιδεολογίας τους κατόρθωσαν σταδιακά να μεγαλώσουν ποσοτικά και στην πορεία επιτέθηκαν προς αυτούς που υποτίθεται ήταν σύμμαχοι, αρχικά. Στους μετριοπαθείς και φιλοδημοκρατικούς  Σύριους που πολεμούσαν το καθεστώς.

 Το πρόβλημα με τους Αμερικάνους και με αυτούς τους Δημοκρατικούς που κινούνται γύρω από τον Ομπάμα είναι ότι έχουν μία μυωπική εμμονή με την εγκαθίδρυση κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων σε αυτές τις χώρες ,και λόγω ιδεαλισμού αλλά και ρεαλισμού αφού νομίζουν ότι έτσι θα έχουν στηρίγματα σε αυτό το ευαίσθητο πεδίο του πλανήτη, την στιγμή που κάτι τέτοιο είναι τρομερά δύσκολο έως ακατόρθωτο για να γίνει δεδομένου ότι έχει αποδειχθεί ιστορικά αλλά και στην παρούσα γεωπολιτική δραστηριότητα  ότι αυτοί οι πληθυσμοί των αραβικών και ισλαμικών χωρών μπορούν να διοικηθούν καλύτερα και πιο άρτια μόνο με χαλίφηδες - μονάρχες και δικτάτορες. Έτσι η τωρινή ηγεσία των ΗΠΑ προχώρησε σ’ ένα λάθος που άθελά της κατέληξε και καταλήγει να γυρνάει ολοκληρωτικά εναντίον της όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα σε Λιβύη ,που είναι ένα χάος πλέον και σε Συρία και Ιράκ που  έχουν μπει στην δίνη de facto αλλαγής συνόρων και ανάδυσης εντός αυτών νέων κρατικών μορφωμάτων. Το θέμα είναι ,όμως τώρα το τι θα γίνει….

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και γενικότερα οι χώρες της Δύσεως άργησαν πολύ να κινηθούν . Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο Ομπάμα δεν ήθελε άλλη εμπλοκή στα εσωτερικά της Μέσης Ανατολής διότι είχε και πολιτικό και οικονομικό ,κυρίως , και μετά και στρατιωτικό κόστος και ήθελε να απεμπλακεί από αυτό ,γι’ αυτό και προσπάθησε να εμπλέξει παλαιότερα στην προσπάθειά του να ρίξει τον Άσαντ όσο το δυνατόν περισσότερες συμμαχικές χώρες προς τις ΗΠΑ . Ήθελε να επιμερισθεί όσο το δυνατόν λιγότερο το κόστος μίας επιχείρησης τέτοιας , αλλά κάτι η απροθυμία σχεδόν όλων των συμμάχων , κάτι η στάση της Ρωσίας αλλά κυρίως και η αντίθεση αρκετών ομάδων γερουσιαστών και βουλευτών και του κόμματός του και των Ρεπουμπλικάνων δεν ευόδωσε τα σχέδιά του. Η απεξάρτηση αυτή από την ενεργή αντιπαράθεση  στην Μέση Ανατολή , βασιζόμενος κυρίως στους Σύριους αντικαθεστωτικούς από την μία και στον Ιρακινό Στρατό από την άλλη και ελέγχοντας το βόρειο μέρος των αυτόνομων Κούρδων στον ιρακινό  Βορά  αποδείχθηκε τελικά λάθος που τώρα τρέχει να το διοθώσει ο Ομπάμα.
Οι δημόσιοι αποκεφαλισμοί δυτικών στο ISIS ,η ισλαμική τρομοκρατία και οι εκατόμβες των σφαγιασθέντων θυμάτων που έτυχε να ανήκουν στην άλλη πλευρά ,ακόμη και αν είναι αθώοι άμαχοι και ένα σωρό άλλες ωμότητες επίσπευσαν την διαδικασία συγκρότησης μία στρατιωτικής συμμαχίας εναντίον του ISIS.Οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ ,Μ. Βρετανίας και προσφάτως και Γαλλίας έχουν καταφέρει πλήγμα στις δυνάμεις του ISIS.  Ήδη έχουν ενισχυθεί με πολεμικό υλικό και με στρατιωτικούς συμβούλους ο ιρακινός στρατός που έχει καταφέρει να συγκρατήσει τους ισλαμιστές ενώ και οι Κούρδοι του Β. Ιράκ ,που είναι η μόνη πιο αξιόλογη δύναμη που μπορεί ν’ αντιπαραταχθεί με τους ισλαμιστές, έχει δεχθεί αποστολές στρατιωτικού υλικού από Γερμανία ,ΗΠΑ , Μεγάλη Βρετανία και Τσεχία .Μάλιστα οι δύο πρώτες χώρες εκτός από υλικό έχουν αποστείλει και στρατιωτικούς συμβούλους εκεί αλλά και σύμφωνα  με πρόσφατα δημοσιεύματα ομάδες ειδικών δυνάμεων άνευ διακριτικών….
Βέβαια ακόμα είναι στα σχέδια η επιχείρηση εναντίον του ISIS αφού αναμένονται πολλοί παράγοντες να ξεκαθαρίσουν όπως το πόσες ,οριστικά ,χώρες είναι πρόθυμες να αποστείλουν δυνάμεις, το γεγονός ότι δεν έχει ξεκαθαριστεί το αν η επιχείρηση αυτή θα είναι εκτός από αεροπορική και πυραυλική,  και χερσαία κ.α… Επικρατεί  πάντως προβληματισμός σχετικά με το αν θα αποσταλούν και δυνάμεις του στρατού Ξηράς των διαφόρων χωρών της Συμμαχίας . Βασικά ,δεδομένου ότι έχουν να κάνουν με έναν σκληρό αντίπαλο και σίγουρα θα χρειάζονται αρκετές δυνάμεις που όχι μόνο θα συντρίψουν κάθε αντίσταση αλλά και θα επιβάλουν τον πλήρη έλεγχο της περιοχής ,αυτομάτως δημιουργεί επιφυλακτικότητα και φόβο στην κάθε συμμαχική χώρα ότι θα μπουν στο κέντρο μίας χαώδους κατάστασης που δεν ξέρουν πως θα ξεμπλέξουν αφού υπάρχει ιστορικό. Και τον φόβο αυτό τον έχει και ο Ομπάμα ο οποίος θ’ αναγκαστεί συν τοις άλλοις ν’ αναθεωρήσει γενικά  την στρατηγική του. Και ενώ οι φίλιες προς τις ΗΠΑ αραβικές χώρες είναι πιο θετικές στο να εκστρατεύσουν εναντίον της ISIS,  οι ευρωπαϊκές και άλλες χώρες σύμμαχοι των ΗΠΑ είναι από πάρα πολύ έως και καθόλα αρνητικές στην αποστολή χερσαίων στρατευμάτων παραμένοντας το πολύ μόνο στο αεροπορικό επίπεδο. Και εδώ είναι το επιπλέον λάθος των ευρωπαϊκών χωρών , γιατί όχι και της Ελλάδος!

Πρέπει ν’ αντιληφθούμε ότι το ISIS πρέπει να καταστραφεί ολοκληρωτικά τώρα που έχει αρχίσει και εδραιώνεται στις περιοχές που κατέχει. Μην φανταζόμαστε ότι είναι κάμποσα χιλιάδες μίλια μακριά από εμάς αυτός ο ολοζώντανος τρόμος αυτού του φανατικού τρελάδικου οπότε … «γιατί να ενδιαφερθούμε» ! Δεν είναι έτσι . Πρέπει να  διαλύσουμε κάθε στοιχείο ανάπτυξης αυτού του μορφώματος που αν εδραιωθεί θ’ ανατρέψει τα πάντα και το κυριότερο που μας αφορά: θα γίνει ο αρωγός και η βάση όλων των τζιχαντιστών σουνιτών που εδρεύουν στην Ε.Ε, όλων των ισλαμικών ομάδων που υπάρχουν ως πληθυσμιακοί  θύλακες στα  ευρωπαϊκά κράτη. Το πράγμα είναι επικίνδυνο και ανεξέλεγκτο με αυτούς τους τύπους που όχι μόνο δεν ενσωματώνονται στο ευρωπαϊκό πολιτισμικό γίγνεσθαι αλλά αποτελούν και θανάσιμη ευθεία απειλή για τον ίδιο τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και κατ’ επέκταση και για τους διάφορους εθνικούς πολιτισμούς που συνιστούν ως διαφορετικές μονάδες το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Τα κράτη της Ε.Ε πρέπει ενωμένα και αποφασισμένα με ενιαίες στρατιωτικές δυνάμεις να συμμετέχουν ενεργά σε μία τέτοια συμμαχία και να πάψουν να φοβούνται οι κυβερνήσεις τους το….. αίμα!!! Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε με λογικές ενός αποστειρωμένου και άκαμπτου πολιτικού κόστους και …ανθρωπισμού. Εδώ η Ελλάς αλλά και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που συμμετέχουν στο ΝΑΤΟ πρέπει να επιδείξουν  πυγμή , έμπρακτα και αποφασισμένα ότι δεν θα ανεχθούν την ανάδυση και την ισχυροποίηση ,οπουδήποτε διακυβεύονται τα συμφέροντα της δύσεως και οι άνθρωποί της , απολυταρχικών ισλαμιστικών χαλιφάτων που λειτουργούν με μεσαιωνικές πρακτικές και προσβάλουν ευθέως το status quo ολόκληρων γεωπολιτικών πεδίων και την ελευθερία περιοχών και ανθρώπων .
Η Δύση πρέπει ν’ αντιληφθεί ότι εχθρός είναι το τζιζαντιστικό Ισλάμ και όποιος  την απειλεί. Η ίδια έχει θέμα στο εσωτερικό της και αυτό απαιτεί δραστικά μέτρα και την υιοθέτηση κρίσιμων αποφάσεων για το καλό της ίδιας. Για το καλό των πολιτισμένων εθνών . Μία εκστρατεία λοιπόν από όσα το δυνατόν περισσότερα κράτη αυτής θα υποδηλώνει και την σαφή και  εκπεφρασμένη βούλησή της να αντιμετωπίσει τον ισλαμισμό.
Και σίγουρα μέσα στα παραπάνω απαιτούνται και συζητήσεις που θ’ αλλάξουν , που θ’ αναθεωρήσουν όλο το διεθνές νομικό πλαίσιο (τουλάχιστον στην Ε.Ε) για την μετανάστευση , για την αντιμετώπιση των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών και το καθεστώς των προσφύγων.

Αριστοτέλης Παλαιολόγος
 

Περί οφειλών και φορολογικών ελέγχων

Η δουλειά που γίνεται από τις αρμόδιες αρχές στο σκέλος της φοροδιαφυγής είναι σημαντική. Ουδείς βεβαίως μπορεί να ισχυριστεί ότι γίνονται θαύματα, καθώς γι αυτό θα απαιτηθεί και η συνδρομή των πολιτών. Δεν μπορεί καθημερινά επί χιλιάδων συναλλαγών να είναι παρόντες υπάλληλοι των Εφοριών ή του ΣΔΟΕ. Άρα, η βελτίωση των δημοσιονομικών της χώρας, δηλαδή η αύξηση των εσόδων του προϋπολογισμού περνάει μέσα από όλους εμάς που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα γίνουμε πιο υπεύθυνοι. Αρκεί και μόνο να εκδοθεί παραστατικό μόνο για το 30% των συναλλαγών που γίνονται ετησίως για να υπάρξει πλεόνασμα στον προϋπολογισμό και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για διασπορά του οφέλους σε κρίσιμους τομείς όπως είναι η ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή κάλυψη όλων των ανασφάλιστων, η μείωση της συμμετοχής στα φάρμακα, η ενίσχυση της Αστυνομίας με μέσα (αλεξίσφαιρα γιλέκα, οχήματα κλπ.), των δασαρχείων, των σχολείων, των βρεφονηπιακών σταθμών και ότι άλλο μπορούμε να φανταστούμε στην καθημερινότητά μας...

1. Μέσα σε δύο χρόνια η Οικονομική Αστυνομία συνέλαβε πάνω από 3.500 οφειλέτες του Δημοσίου, αν και τα έσοδα που εισέρευσαν ήταν περιορισμένα.
2. Το ΣΔΟΕ έχει εισπράξει πάνω από 2 δισ. ευρώ τα τελευταία 3 χρόνια από όσους αναγνώρισαν τις παραβάσεις που είχαν διαπράξει, ενώ έχει να εισπράξει άλλα τόσα.
3. Τα μεικτά συνεργεία των Εφοριών και των Τελωνείων από τις 7 Ιουλίου έως τις 17 Αυγούστου διενήργησαν ελέγχους σε 13.242 επιχειρήσεις.
Α. Από τις επιχειρήσεις αυτές διαπιστώθηκαν παραβάσεις στις 1.829, δηλαδή ποσοστό 13,61%. Αναμφίβολα, πρόκειται για μια πολύ ενθαρρυντική εξέλιξη. Βλέποντας μισογεμάτο το μπουκάλι μπορεί να πεις κάποιος ότι σε 11.413 επιχειρήσεις δεν διαπιστώθηκε ούτε μία παράβαση!
Β. Στις 1.829 επιχειρήσεις διαπιστώθηκαν 4.086 παραβάσεις.
Γ. Το 94% των φοροπαραβατών δεν εξέδιδε αποδείξεις!!!
Δ. Στις τουριστικές περιοχές έγιναν 8.544 επιτόπιοι έλεγχοι και βρέθηκαν 1.316 επιχειρήσεις οι οποίες είχαν υποπέσει σε παραβάσεις και κυρίως στη μη έκδοση αποδείξεων ή τιμολογίων. Βλέποντας και πάλι το μπουκάλι μισογεμάτο, μπορείς να πεις ότι ποσοστό 17% είναι σχετικά μικρό.
Ε. Σε επιχειρήσεις διασκέδασης και εστίασης έγιναν 8.163 έλεγχοι και διαπιστώθηκαν παραβάσεις σε 538, ήτοι ποσοστό 6,5% Πολύ χαμηλό ποσοστό σε κάθε περίπτωση.
ΣΤ. Οι έλεγχοι διενεργήθηκαν από 362 υπαλλήλους των ΔΟΥ, ενώ σε 2.218 περιπτώσεις έγιναν από τις 10 το βράδυ έως τις 6 το πρωί.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ-ΣΧΟΛΙΑ:
1. Η φορολογική παραβατικότητα γενικά μειώνεται και ενδεχομένως σε κάποιον βαθμό ανέλπιστα...
2. Η παραβατικότητα ειδικά στις τουριστικές περιοχές, τουλάχιστον με βάση τους ελέγχους των αρμοδίων αρχών είναι πολύ χαμηλή. Ανέλπιστα θα έλεγα και ελπίζω αυτό να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα...
3. Λογικά οι επιχειρήσεις που δούλεψαν καλά στις τουριστικές περιοχές θα πρέπει λογικά να είναι σε θέση να πληρώσουν έστω ένα πολύ σημαντικό τμήμα των οφειλών τους προς το Δημόσιο (Εφορία, ασφαλιστικά ταμεία), τράπεζες (δάνεια), ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, τηλεφωνία κλπ.).
4. Λογικά, λόγω του τουρισμού τους επόμενους μήνες θα υπάρξει βελτίωση των εσόδων του προϋπολογισμού. Με βάση τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν σήμερα, υπήρξε υπέρβαση του στόχου των εσόδων κατά 342 εκατ. ευρώ, καθώς ο κόσμος πλήρωσε την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος στο τέλος Ιουλίου. Έτσι, το πρωτογενές πλεόνασμα κινήθηκαν κατά 1,5 δισ. ευρώ υψηλότερα σε σχέση με τον ετήσιο στόχο και διαμορφώθηκε στα 2,279 δισ. ευρώ.
5. Όλοι όσοι στέλνουν φωτογραφίες από τις παραλίες και περιγράφουν την... αγαλλίασή τους από την αύρα της θάλασσας ελπίζω ότι ζήτησαν αποδείξεις για όσα κατανάλωσαν ή για τις υπηρεσίες που έλαβαν. Μόνο έτσι θα νομιμοποιούνται να... κραυγάζουν και να ωρύονται στους δρόμους ή στο FACEBOOK στην περίπτωση που τους ζητηθεί εκ νέου να συνεισφέρουν στα φορολογικά βάρη και μάλιστα υπερμέτρως σε σχέση με τις δυνατότητές τους.
6. Όσοι διασκέδασαν, ήπιαν τα ποτά τους και τον καφέ τους, άραξαν στις ξαπλώστρες κλπ. και πλήρωσαν χωρίς να πάρουν απόδειξη, στον μόνο που μπορούν να φωνάξουν είναι ο εαυτός τους...

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ. ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ, ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ ΜΑΣ. ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΥΧΕΙ ΜΙΑΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗΣ. 
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ. ΕΙΤΕ ΧΡΩΣΤΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ (ΕΦΟΡΙΑ, ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ) ΕΙΤΕ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

Λουκάς Γεωργιάδης

Το ρωσικό εμπάργκο, η ελληνική θέση και η βασική ευρωπαϊκή αδυναμία

Όλοι γίναμε μάρτυρες την περασμένη εβδομάδα της ρωσικής απόφασης για εμπάργκο στα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα (μεταξύ αυτών και των ελληνικών), ως αντίδραση στις οικονομικές κυρώσεις Η.Π.Α και Ε.Ε λόγω της ουκρανικής κρίσης. Και το ακανθώδες ερώτημα που αναφύεται είναι το τι μέλλει γενέσθαι. Ποια θα πρέπει να είναι η ελληνική στάση από εδώ και πέρα, δεδομένης της δύσκολης κατάστασης που βρίσκεται η ελληνική οικονομία, η οποία μόλις ξεκίνησε να αναρρώνει από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από καταβολής του νεοελληνικού κράτους. Επίσης, σε ποιες ενέργειες θα μπορούσε να προβεί η Ε.Ε προκειμένου να διασφαλίσει, τόσο τα συμφέροντά της όσο και την ενότητά της.

Εάν κάνουμε μία σύντομη αναδρομή στο ουκρανικό ζήτημα θα παρατηρήσουμε ότι εξελίχθηκε σε πολύ πιο σοβαρό από ότι αρχικά υπολογίζονταν από τη Δύση. Ο λόγος είναι ότι η Ρωσία του 2014 δεν είναι η ίδια από στρατιωτικής άποψης με τη Ρωσία του 2004 (εποχή των πορτοκαλί «επαναστάσεων» Γιουσένκο, Τιμοσένκο), όταν τότε δεν είχε ακόμη επαρκή στρατιωτική ισχύ (όχι ότι τώρα είναι απόλυτα έτοιμοι αλλά βρίσκονται σαφώς σε πολύ καλλίτερη κατάσταση). Κατά συνέπεια θα έπρεπε να συνεκτιμηθεί ιδιαιτέρως η καίρια αυτή παράμετρος, την οποία επέλεξαν να αγνοήσουν οι Ευρωπαίοι (σε αντίθεση με τις Η.Π.Α που ήταν ενήμερες και επεδίωξαν τώρα τη σύγκρουση διότι σε λίγα χρόνια δεν θα είναι αντιμετωπίσιμη η Ρωσία με συμβατικά όπλα). Τα πως και τα γιατί, όμως, αποτελούν άλλη θεματική και όχι στοιχείο ανάλυσης της παρούσης.

Ένα δεύτερο λάθος στο οποίο υπέπεσε η Ε.Ε ήταν η άκριτη επιλογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, στην οποία προχώρησαν δίχως να σκεφτούν τα πιθανά αντίποινα της άλλης πλευράς. Κι όμως οι ρωσικές προθέσεις φάνηκαν από την αρχή όταν αποφάσισαν να απαγορεύσουν την είσοδο Αμερικανών αξιωματούχων και παρατηρητών του Ο.Η.Ε τόσο στην Κριμαία όσο και στην Ρωσία. Έπειτα ήρθαν οι απαγορεύσεις στην εισαγωγή Πολωνικών οπωροκηπευτικών και στην εμφάνιση προσκομμάτων στα ρουμανικά προϊόντα. Ήδη, δηλαδή, έδειχναν την οδό των αντιποίνων στην οποία θα στρέφονταν αλλά ούτε και τότε έδειξαν οι Ευρωπαίοι να ξυπνούν από τον λήθαργο τους –να ανιχνεύσουν έστω τις ρωσικές προθέσεις-. Έτσι, μοιραία, φθάσαμε την περασμένη εβδομάδα στον συνολικό αποκλεισμό των ευρωπαϊκών αγροτικών προϊόντων από τις ρωσικές αγορές.  

Το δυστύχημα είναι ότι και σε αυτή την περίπτωση οι μεγάλοι χαμένοι ήταν οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου, οι οποίες δέχονται τα μεγαλύτερα πλήγματα από τη ρωσική στάση, επιτείνοντας έτσι την οικονομική δυσπραγία στην οποία είχαν ήδη περιέλθει. Ο αποκλεισμός μίας μεγάλης αγοράς, όπως η ρωσική, δυσχεραίνει, έτι περαιτέρω, την προσπάθεια ανάκαμψης αυτών των ασθενικών οικονομιών, οι οποίες δεν έχουν την πολυτέλεια να δέχονται τέτοια χτυπήματα. Ακόμη και να υποθέσουμε ότι, αφενός μεν θα αποζημιωθούν από κοινοτικά κονδύλια αφετέρου δε θα υπάρξει μία κάποια απορρόφηση από τις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, αυτό δεν αποτελεί παρά απλή ασπιρίνη σε βαριάς μορφής γρίππη. Ούτε είναι εφικτή η εύρεση νέων αγορών αυτή τη στιγμή, καθόσον χρειάζονται συγκεκριμένες στοχεύσεις και σχέδια επί χάρτου και όχι σπασμωδικές ενέργειες.

Ειδικότερα για την Ελλάδα έχει καταγγελθεί από τους παραγωγούς ότι το ελληνικό κράτος ήταν απών σε οποιαδήποτε προσπάθεια εξεύρεσης αγορών στο εξωτερικό για τα προϊόντα τους. Τι πρωτότυπο αλήθεια! Έτσι κι αλλοιώς μία ζωή ήταν απούσα η ελληνική πολιτεία (θυμίζω τον κανονικό ύπνο ενός αλήστου μνήμης πασοκου υπουργού κατά τη διάρκεια ενός συμβουλίου των υπουργών της Ε.Ε πριν αρκετά χρόνια). Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που σε άλλες χώρες οι εξαγωγές αποτελούν πρώτιστο μέλημα των κυβερνήσεων, οι οποίες φροντίζουν να αποκομίσουν τα μέγιστα δυνατά οφέλη με παραγωγικές συμφωνίες (π.χ χρηματοδότηση αποστολών και διαφημίσεων). Οπωσδήποτε, πάντως, δεν στέκει το επιχείρημα ότι οι παραγωγοί επέλεξαν μόνοι τους τη ρωσική αγορά. Φυσικά και την επέλεξαν αφού από τη μία πρόκειται για μία τεράστια αγορά ενώ από την άλλη έδιναν και καλές τιμές. Αλήθεια ο πρώην υπουργός αγροτικής ανάπτυξης κ. Τσαυτάρης (άλλος ένας πασοκος) τι έπραξε; Απλώς επιβεβαίωσε την κρατική ανυπαρξία. Ας φρόντιζε το κράτος να καταστεί αρωγός και όχι να κρύβεται και να ασκεί κριτική εκ του ασφαλούς.

Αλλά η ελληνική παλινωδία δεν σταματά εδώ. Τον περασμένο χειμώνα ο Υπουργός Εξωτερικών επισκέπτονταν την Ουκρανία προβαίνοντας σε δηλώσεις που τον καθιστούσαν βασιλικότερο του βασιλέως (υπενθυμίζω και πάλι τις απίστευτες ανοησίες που ξεστόμιζε τον περασμένο Αύγουστο όταν κατηγορούσε ασύστολα τη συριακή κυβέρνηση για τη ρίψη των χημικών, κάτι το οποίο δεν αποδείχτηκε, άλλωστε και με την κοινή λογική δεν είχε λόγους να το πράξη, αλλά ποιος έχασε τη λογική για να τη βρει ο Έλλην Υπ.Εξ, άλλος ένας πασοκος για να μην ξεχνιόμαστε). Για να μην αναφερθούμε στην εγκατάλειψη της ελληνικής ομογένειας στην Ουκρανία, το οποίο αποτελεί ακόμη ένα κεφάλαιο που δηλοί την απελπιστική ανεπάρκεια αυτού του «κυρίου» στο συγκεκριμένο πόστο. Εδώ, φυσικά, δέον να επισημάνουμε ότι δεν είμαστε υπέρ της απόψεως που πρεσβεύει την διάρρηξη των δεσμών της Ελλάδος με τους εταίρους και τους συμμάχους της, όπως διάφοροι ανόητοι έσπευσαν να ζητήσουν μετά την επιβολή των ρωσικών εμπορικών κυρώσεων. Αυτό που επισημαίνουμε είναι ότι ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας θα πρέπει, το λιγότερο, να γνωρίζει τουλάχιστον τη σημασία της λέξης. Οι χονδροκομμένες και προκλητικές δηλώσεις ενός τελείως ακατάλληλου για αυτό το νευραλγικό κυβερνητικό πόστο, πολλώι δε μάλλον όταν αντιπροσωπεύει μία μικρή και οικονομικά μαστιζόμενη χώρα, αφενός μεν δεν περιποιούν τιμή στην ελληνική διπλωματία αφετέρου δε (και το πλέον ουσιαστικό) προκαλούν τον αντίπαλο στο να επιβάλλει στη χώρα οικονομικές κυρώσεις (θα μπορούσε πανεύκολα να παρουσιάσει προσκόμματα όπως η καταλληλότητα για βρώση των ελληνικών αγροτικών προϊόντων, το έχει πράξει στο παρελθόν για ασήμαντες αφορμές, το πράττει και τώρα), ο οποίος μόνον ευκαταφρόνητος δεν είναι.

Δυστυχώς για την Ε.Ε, η μεγάλη της αδυναμία είναι πως δεν κατέχει αξιόλογη στρατιωτική ισχύ. Το αποτέλεσμα είναι να σύρεται πίσω από τις διαθέσεις των μεγάλων αντιπάλων (Η.Π.Α και Ρωσία). Με απλά λόγια δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε μία στο τρισεκατομμύριο, να μπορέσει να παίξει αποφασιστικό παγκόσμιο ρόλο η Ε.Ε από τη στιγμή που, από τη μία δεν έχει προχωρήσει στην πολιτική της ολοκλήρωση ενώ από την άλλη δεν διαθέτει ένοπλες δυνάμεις, παρά μόνον τις επί μέρους κρατικές. Το αστείο είναι ότι μετά την όξυνση του ουκρανικού έσπευσαν χώρες όπως η Σουηδία, και η Ολλανδία να δηλώσουν την αύξηση των κονδυλίων για τα εξοπλιστικά τους προγράμματα. Όπως φαίνεται, έχουν αρχίσει οι δυτικοευρωπαίοι να συνέρχονται από το κώμα στο οποίο είχαν περιέλθει λόγωι των ηλιθίων αριστερίστικων πατσιφιστικών ιδεολογημάτων, τα οποία κυριαρχούσαν στην ευρωπαϊκή διανόηση (βλέπετε οι θέσεις αυτές δεν αποτελούν αποκλειστικό ελληνικό «προνόμιο»).

Επιπλέον, η Γερμανία (ηγέτιδα στην Ε.Ε, είτε αρέσει είτε όχι είναι πραγματικότητα) διατηρεί εκτεταμένες εμπορικές συναλλαγές με τη Ρωσία και δεν έχει, ούτε εκείνη (πόσο μάλλον η χώρα μας), την πολυτέλεια να επιτρέπει τη διαιώνιση μίας κατάστασης που μεσομακροπρόθεσμα θα τη βλάψει σοβαρά στα οικονομικά της μεγέθη. Ήδη έχουν ξεκινήσει να ασκούνται σκληρές κριτικές τόσο από τον γερμανικό τύπο όσο και από εκπροσώπους της γερμανικής βιομηχανίας σχετικά με την εξωτερική πολιτική της γερμανίδος καγκελλαρίου, η οποία, όμως, δυστυχώς για εκείνην, τη χώρα της και την Ε.Ε δεν έχει και πολλά περιθώρια ελιγμών. Να μην ξεχνάμε, βεβαίως, ότι έβαλαν και οι ίδιοι λίγο χέρι στα γεγονότα της πλατείας Μεϊντάν (παραπομπή στο άρθρο μου για τον Βιτάλι Κλίτσκο). Τέλος, να τονίσουμε ότι οι Η.Π.Α δεν θέλουν να παγιωθεί με τίποτα ο εμπορικός άξονας Βερολίνου-Μόσχας διότι αυτό θα καταστεί τεράστια απειλή για εκείνες. Σύμφωνα με τα γραφόμενα υπό τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στο κλασσικό πλέον βιβλίο του «Η Μεγάλη Σκακιέρα» στη διεθνή κατάταξη των κρατών τόσο η Γερμανία όσο και η Ρωσία εντάσσονται στους λεγόμενους και «Γεωστρατηγικούς Παίκτες», άρα πιθανή συνεργασία τους απειλεί θανάσιμα τα αμερικανικά συμφέροντα.

Εν κατακλείδι, στο σκάκι της ζωής κυριαρχούν ο πρακτικός ωφελιμισμός που λέγεται Αριστοτέλης και είναι ο βασιλιάς, και ο ιδεαλιστικός προσδιορισμός που λέγεται Πλάτων. Είναι προφανές ότι η Ε.Ε θα πρέπει να κινηθεί με βάση τον πρώτο και να σταματήσει να κοιμάται μακαρίως βλέποντας οράματα από τον δεύτερο. Η περίοδος της μεταπολεμικής «αθωότητος» έχει περάσει προ πολλού. Είναι καιρός να παρθούν σημαντικές αποφάσεις στην Ε.Ε αναφορικά με το μέλλον της. Θα προχωρήσει σε περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεών της (με ότι αυτό συνεπάγεται, όπως η δημιουργία πανίσχυρου ευρωστρατού) ή θα βαρέσει διάλυση; Θεωρώ ότι όταν λήξει η ουκρανική κρίση (και δεν εννοώ το πιθανό τέλος του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία, αλλά τη συνολική διευθέτηση του ζητήματος) τίποτε δεν θα είναι το ίδιο στην Ευρώπη.  Για τον λόγο αυτό θα πρέπει και η Γερμανία, από την πλευρά της, να αποφασίσει πως θα πορευτεί πανευρωπαϊκά διότι και οι δικές της εμμονές σε παρατεταμένες λιτότητες δεν οδηγούν πουθενά παρά σε πιθανή απόσχιση του νότου και πρόσδεσή του απευθείας στις Η.Π.Α (ή και στη Ρωσία, όπως π.χ η Βουλγαρία που ήδη αλληθωρίζει). Η δύσκολη κατάσταση των ημερών λόγωι του ρωσικού εμπάργκο θα πρέπει να αποτελέσει αφορμή για μία πραγματική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη έναντι εκείνων που έχουν πληγεί περισσότερο. Διαφορετικά και αυτό θα εγγραφεί στα αρνητικά για μία μελλοντική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Σε τελική ανάλυση για πόσο ακόμη θα πρέπει να ανέχονται οι Ευρωπαίοι να τους φέρονται ως τους φτωχούς συγγενείς, όπως η Αμερικανίδα  υφυπουργός εξωτερικών και υπεύθυνη για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας Βικτωρία Νούλαντ που ξεστόμισε το αμίμητο: “f… the E.U.

Κτησίβιος Αλεξανδρεύς

Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Η Αργεντινή είναι η χώρα που μας απασχόλησε ευρέως όλη την προηγούμενη περίοδο ,αρχής γενομένης από την εποχή που η πατρίδα μας εισήλθε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης ,κοινώς Μνημόνιο, που αποτελείτο από την  Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ σε μία προσπάθεια να αποφύγουμε την τεχνική μας χρεωκοπία που θα ήταν ό,τι χειρότερο είχε ζήσει ο τόπος.

 Αυτή η χώρα ήταν το σημείο αναφοράς των συνειδητοποιημένων οπαδών της χρεωκοπίας και της επιστροφής στην δραχμή  οι οποίοι την θαύμαζαν για την επιλογή της να εξωθηθεί στο εθνικό της νόμισμα και να διώξει ,τότε, το ΔΝΤ . Από την άλλη πλευρά η Αργεντινή ήταν σημείο αναφοράς και για τους λεγόμενους φιλομνημονιακούς , αυτούς δηλαδή που δεν ήθελαν η χώρα να βιώσει την τραγική εμπειρία της χρεοκοπίας αναλογιζόμενοι στο τι πέρασε οικονομικά και κοινωνικά η Αργεντινή που στην περίπτωση της Ελλάδος τα προβλήματα θα είχαν την πενταπλάσια έκταση λόγω κάποιων βασικών παραμέτρων. 

Αυτοί προσδοκούσαν μέσω της συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με Ε.Ε και ΔΝΤ να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη και να προσαρμοστεί ,όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα στην  νέα πραγματικότητα . Όλη αυτή η κινητικότητα επέφερε δραστικές και τεράστιες αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας με αποτέλεσμα η παραπάνω γενική κατηγοριοποίηση να έχει δώσει ένα σαφές διακριτό στίγμα που διαπερνούσε καθέτως και οριζοντίως σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα όπως και σχεδόν όλα τα ιδεολογικά ρεύματα , ειδικά της ευρύτερης αστικής πολιτικής σκηνής.

Τις προάλλες λοιπόν, στις 1 Αυγούστου , ανακοινώθηκε ότι η Αργεντινή χρεοκόπησε για δεύτερη φορά μέσα στα δεκαπέντε χρόνια ύστερα από δικαστική διαμάχη που οδηγήθηκε στα αμερικανικά δικαστήρια με τον πανίσχυρο μεγαλομέτοχο και δισεκατομμυριούχο , διευθύνοντα  funds ,Πωλ Σίνγκερ, αφού ο δεύτερος δικαιώθηκε.

Η διαμάχη

Η όλη ιστορία ξεκίνησε προ ετών ,όταν ο δεύτερος με τα funds ,ΝΜL Capital και Αurelius (από κοινού) ξεκίνησε δικαστική διαμάχη έναντι της Αργεντινής . Αυτό έγινε διότι όταν η Αργεντινή κούρεψε προ ετών το 70% ομολόγων της (μία άλλου τύπου χρεοκοπία ή και αναδιάρθρωση..) , η επενδυτική εταιρεία αυτή ( ΝML Capital) αγόρασε από την δευτερογενή αγορά ομόλογά της Αργεντινής , από αυτούς που τα πουλούσαν μέσα σε πανικό λόγω της χρεοκοπίας, στην αξία των 50 εκ. δολαρίων και ξεκίνησε ο δικαστικός μαραθώνιος προκειμένου μετά να εισπράξει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας , από την κυβέρνηση της Αργεντινής ,που έφθαναν κάπου το 1,3 δις. δολάρια. Μην μας παραξενεύει αυτή η κίνηση όμως διότι η δουλειά των funds που ανήκουν στην ιδιαίτερη κατηγορία των vulture fund (η επενδυτική εταιρεία που φέρεται σαν αρπακτικό όρνεο) είναι αυτή ακριβώς. Να εφορμά σαν όρνεο επί πτωμάτων. Καλώς ή κακώς έτσι πράττουν  εδώ και μερικές δεκαετίες και έτσι λειτουργεί το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και δεν μπορεί καμία χώρα από μόνη της ν ‘ αλλάξει αυτά τα δεδομένα παρά μόνο μετά από συντονισμό και συνεργασία των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων. Έτσι παίζεται το παγκόσμιο χρηματιστηριακό παιχνίδι και αν αθετείς τους κανόνες ,κακό στην ίδια σου την χώρα κάνεις.

Aυτές οι εταιρείες δηλαδή, στρατηγικώς βασίζονται σε ομάδες πανίσχυρων δικηγορικών γραφείων και εταιρείες lobbying . Με αυτά ως θεμέλια ξεκινούν έναν αγώνα με πολυετείς δικαστικές διαμάχες ,με άπλετη υπομονή και πολύ χρήμα διαθέτοντας έτσι ώστε να κερδίσουν αυτό που θέλουν. Ουσιαστικά δηλαδή το μόνο κόστος που έχουν είναι τα έξοδα των δικηγορικών εταιρειών και λομπιστών. Φυσικά αυτοί έχουν το δικαίωμα να εξασκούν όλες αυτές τις πιέσεις και να διεκδικούν αυτά που θέλουν . Η Αργεντινή άπαξ και προσέφυγε στο αμερικανικό δικαστικό σύστημα (άλλωστε αμερικανικού δικαίου ήταν τα ομόλογα αυτά) και σεβάστηκε την νομική βάση των συμφωνιών που είχε κάνει ,έπρεπε να αναμένει και να εφαρμόσει την δικαστική απόφαση ,όσο και να μην της αρέσει.

Έτσι λοιπόν γίναμε όλοι μάρτυρες ,δέκα μέρες πριν περίπου, της σύγκρουσης της κυβέρνησης της Αργεντινής με το fund του Πωλ Σίνγκερ . Ο υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής , Άλεξ Κισίλοφ, στο πνεύμα ενός εθνικοεπαναστατικού  τυχοδιωκτισμού που ακολουθεί η Κίρχνερ σε συνδυασμό με τις μαρξιστικές του επιρροές δήλωσε ότι δεν δέχεται εκβιασμούς και εξήγησε ότι αν πληρωνόταν το ομόλογο αυτό στην ονομαστική του αξία τότε ,αναγκαστικά λόγω της συμφωνίας ( RUFOS) που είχε κάνει με τους πιστωτές που δέχθηκαν το κούρεμα στα ομόλογά τους, θα πλήρωνε 21 δις σε τράπεζες των ΗΠΑ, διότι εκείνοι είχαν συμβιβαστεί και περίμεναν να πληρωθούν το 40% των ομολόγων που κρατούσαν. Και όμως διεθνείς νομικοί κύκλοι εξήγησαν ότι αυτό δεν ήταν απαραίτητο να συμβεί αν πλήρωνε μετά από απόφαση δικαστηρίου και όχι οικειοθελώς. Άλλωστε είναι γνωστό ότι η Αργεντινή μπορούσε να τα δώσει αυτά τα χρήματα (το 1,3 δις) άνετα και να είχε τελειώσει το θέμα, τώρα.

Ουσιαστικά η Αργεντινή επέλεξε να γίνει για άλλη μια φορά το όνομα της χώρας γνωστό μέσω της σύνδεσής της με μία «επιλεκτική χρεοκοπία» , η οποία φυσικά είναι μίας άλλης δυναμικής που είχε γίνει σε σχέση με την πρώτη  , το 2001, αλλά σίγουρα σοβαρής αρνητικής δημοσιότητας και  με τις ανάλογες επιπτώσεις επι του  πραγματικού οικονομικού πεδίου. Η Αργεντινή δεν μπορεί να ξεφύγει από την μοίρα των χρεοκοπιών  και γι’ αυτό τον λόγο αυτή η χρεοκοπία της ήταν μία συνέχεια , μία προέκταση της προηγούμενης που ενισχύει όμως τα προβλήματά της στον διεθνή ανταγωνισμό. Καλώς ή κακώς το διεθνές σύστημα των αγορών λειτουργεί με κάποιους συγκεκριμένους κανόνες και ένας από αυτούς είναι ότι οι μεγάλοι επενδυτικοί οίκοι δεν επιτρέπεται να αγοράζουν ομόλογα κρατών που έχουν καταταχθεί σε κατάσταση χρεοκοπίας από τους διεθνείς οίκους όπως η Standard & Poor’s . H Aργεντινή ανήκει σε αυτήν την κατηγορία και έτσι οι διαχειριστές των επενδυτικών οίκων ακόμα και αν το θέλουν δεν μπορούν να κάνουν κάτι ενάντια στο καταστατικό τους και η τελευταία  συνεχίζει να παραμένει εκτός αγορών. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλές πολυεθνικές εταιρείες που δεν μπορούν να έχουν  συναλλαγές με εταιρείες χώρας που είναι σε κατάσταση χρεοκοπίας  είτε συνολικά και ολοκληρωτικά  είτε με την μορφή πιστώσεων . Δέχονται στην δεύτερη περίπτωση την πραγματοποίηση των συναλλαγών τους για να εξάγουν είδη σε αυτήν την χώρα μόνο αν δοθεί προηγουμένως τοις μετρητοίς το αναλογούμενο ποσό της συναλλαγής. Επίσης, προκύπτει και το θέμα των τεράστιων δυσκολιών των αργεντίνικων επιχειρήσεων από τον δανεισμό τους από τράπεζες του εξωτερικού . Η Ελλάς τα έχει ζήσει προσφάτως αυτά και μάλιστα στο θέμα των πιστώσεων από τις εταιρείες του εξωτερικού και στο θέμα του τραπεζικού δανεισμού από το εξωτερικό ,ήταν μόνιμος βραχνάς για την οικονομία μας σε μεγάλο βαθμό , που μόνο η πρόσδεσή μας στο Μνημόνιο απέτρεψε τα πράγματα να πάνε ακόμα χειρότερα . Ήδη σε αυτά τα τελευταία δεν έχουμε απεμπλακεί ακόμα κανονικά. Οι αλλαγές προς το καλύτερο γίνονται προοδευτικά,όμως.

Αργεντινολάγνοι και δείκτες

Πολλοί επικαλούνται τις αλλαγές της αργεντίνικης οικονομίας προς το καλύτερο ,παρουσιάζοντας τους μακροοικονομικούς δείκτες της Αργεντινής σε σχέση με την χώρα μας αυτήν την στιγμή . Κάποιοι βέβαια  το εξετάζουν το θέμα καθαρά από  οικονομικο –τεχνικής προσέγγισης κριτήρια και συμφωνούν με την στάση της χώρας αυτής , χωρίς να μπαίνουν όμως στην διαδικασία των συγκρίσεων . Αυτοί που προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν πολιτικώς αναφερόμενοι στα παραπάνω στοιχεία είτε , παραδοσιακά ανήκουν , στην κομμουνιστική Αριστερά που βλέπει στο «πρόσωπο» των κάθε είδους funds τα διάφορα «αμερικανο - καπιταλιστικά γεράκια» που προσπαθούν παγκοσμίως να διασώσουν τον «βάρβαρο και στυγνό νεοφιλελευθερισμό» και οι διάφοροι εθνικολαϊκιστές ή εθνικομπολσεβίκοι ή  και  κύκλοι της συνωμοσιολογικής άκρας δεξιάς που γουστάρουν κάθε είδους αντίθεση από κυβερνήσεις που ευνοούν τον απομονωτισμό, και όπου κατατάσσουν τα διάφορα funds λιγότερο στους «κακούς καπιταλιστές» και περισσότερο σε ένα είδος ευρείας συνωμοτικής παγκοσμίας εξουσίας με τον «κακό Σιωνισμό» να ελέγχει τα πράγματα, επηρεαζόμενοι από την εβραϊκή  καταγωγή πολλών διαχειριστών αυτών των funds .

Καλώς ή κακώς τα funds διαχειρίζονται σε μεγάλο μέρος τους εβραίοι, διαφόρων υπηκοοτήτων (φυσικά είναι και πολλοί άλλοι από διάφορα έθνη) αλλά αυτό εξηγείται διότι το χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτού του λαού είναι η επίδοσή του στον οικονομικό – τραπεζικό τομέα και έχει την εξήγησή του  αυτό ιστορικά , διώχνοντας κάποιες παρωπίδες και βλέποντας πιο ορθολογικά μερικά πράγματα. Βέβαια δεν ξέρω πως σχολιάζουν το γεγονός ότι ο υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής που σηκώνει το «μπαϊράκι» της αντίστασης στους «κακούς Σιωνιστές» , ο Άλεξ Κισίλοφ , είναι γνωστό τέκνο εβραϊκής οικογένειας και δεδηλωμένος μαρξιστής. Μάλλον πράκτορας θα είναι και αυτός τελικά!!

 Πέρα από το χιούμορ ,κακά τα ψέματα , ο καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα που σου δίνει τις δυνατότητες σε όποιον έχει κεφάλαια και ξέρει να επενδύει να μεγαλώνει η οικονομική του επιρροή . Έχει την ελευθερία ως κεντρική του αρχή γι’ αυτό και έχει επικρατήσει. Και από το να βλέπουμε τα πράγματα με συνωμοσιολογικές παρωπίδες ας δούμε την κινητήριο δύναμη για όλα αυτά που είναι ένα  πανανθρώπινο και πιο φυσικό κίνητρο. Και αυτό είναι το κέρδος! Αυτή η αναφορά είναι μία παρένθεση διότι κανονικά δεν θα έπρεπε ν’ ασχοληθούμε με συνωμοσιολογικές παλαβομάρες αλλά δυστυχώς στην ευρεία δεξιά παράταξη υπάρχουν πολλοί που ερωτοτροπούν με τέτοιες απόψεις.

Όσον αφορά τους μακροοικονομικούς δείκτες της Αργεντινής  και την σύγκριση με την Ελλάδα. Ασφαλώς και σύγκριση δεν μπορεί να γίνει για μία σειρά από λόγους. Μία σύγκριση τέτοιου είδους δεν λαμβάνει υπ’ όψιν πολλά δεδομένα και είναι μία απλοποιημένη προσέγγιση. Αλλά ας το προσπαθήσουμε όσο γίνεται ,τουλάχιστον.

Η Αργεντινή έχει ρυθμό ανάπτυξης 3,5% , ανεργία 7,5% , το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ περιορίζεται κάτω από το 50% και το έλλειμμα σε επίπεδο 3,5% του ΑΕΠ. Σίγουρα δεν φαίνεται απελπιστική η κατάστασή της και φαίνεται να μπορεί να ορθοποδήσει. Ένας μεγάλος και ουσιαστικός λόγος που δεν μπορεί να γίνει σύγκριση είναι το γεγονός ότι η Αργεντική είναι και ήταν μία από τις κορυφαίες παραγωγούς βασικών προϊόντων γεωργικής και ζωϊκής προέλευσης. Έχει έναν πολύ δυναμικό πρωτογενή τομέα εκ φύσεως και ο οποίος ήταν και είναι αυτός που της δίνει κάποιες ανάσες ζωή. Έχει ως βασικό του θεμέλιο ανάπτυξης την άνοδο της πρωτογενούς παραγωγής και αυτό ήταν παράλληλα και με μία σειρά άλλων  παραγόντων, όπως η αύξηση της τιμής της σόγιας διεθνώς , μετά το 2005, να την κάνει να ξεπεράσει πολλά προβλήματα. Μην ξεχνάμε ότι είχε  υποδομές σε αυτόν τον τομέα και κάποια ιστορία και το γεγονός ότι είναι ο ουσιαστικός τροφοδότης ολόκληρων κρατών σε συγκεκριμένες τροφές και δεν είναι Ελλάδα ,όπως ήταν προ Κρίσης. Θα μπορούσε να συγκριθεί λοιπόν με Καναδά που είναι του ιδίου βεληνεκούς αλλά τα αποτελέσματα θα ήταν απογοητευτικά για ορισμένους. Η Ελλάς έχει ύφεση 1,1 % ούσα στον τέταρτο χρόνο από την ώρα που χρεοκόπησε τυπικώς αλλά η ύφεση αυτή όλο και μειώνεται και μην ξεχνούμε ότι ξεπέρασε κατά πολύ και τους στόχους που της είχαν θέσει σε αυτόν τον τομέα οι τροϊκανοί ,οπότε η σύγκριση είναι ατυχής με δεδομένο ότι η οικονομία της βγαίνει από μία κατεξοχήν ελλειμματική και άκρως αντιπαραγωγική κατάσταση με έντονη την εξάρτηση από τα εισαγόμενα αγαθά. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της ελληνικής οικονομίας τώρα έχει μειωθεί δραματικά, σε σχέση με μία πενταετία πριν,  και έχει και αυτό ξεπεράσει τους στόχους που του είχαν θέσει οι τροϊκανοί. Η ανεργία επίσης στην Ελλάδα είχε μία συνεχόμενη άνοδο από το 2008 και μετά και τώρα έχει σταθεροποιηθεί με μία πολύ ελαφρά τάση προς τα κάτω. Σίγουρα το 27,2 % είναι υψηλό ,αν και όχι πραγματικό (κανονικά είναι πιο κάτω ) αλλά είναι δυνατόν να συγκριθεί με την Αργεντινή η οποία έχει μία φοβερή εξαγωγική παραγωγική δυναμική; Αυτό είναι το αποτέλεσμα της κρίσης στην Ελλάδα και της «φούσκας» που έσκασε διακόπτοντας απότομα το υπερκαταναλωτικό πάρτι.

Το θέμα είναι να μελετάμε και άλλα πράγματα παράλληλα με την μελέτη των μακροοικονομικών δεικτών και να κάνουμε ουσιαστικές και ολοκληρωμένες συγκρίσεις.  Ο πληθυσμός της Αργεντινής σε μεγάλο ποσοστό έχει μεγάλη φτώχεια που δεν δικαιολογείται με τα οικονομικά – κοινωνικά  δεδομένα της. Έχουμε δει ποιος είναι άραγε ο μέσος μισθός εκεί και ο μέσος μισθός εδώ; Μήπως οι άνεργοι εδώ διαβιώνουν καλύτερα σε σχέση με εκεί, γιατί σίγουρα το επίδομα ανεργίας τους εδώ δεν νομίζω να μην ξεπερνάει τα …πέσος που παίρνουν εκεί όχι μόνο αυτών αλλά και εκείνων που …εργάζονται ακόμα!! Αλήθεια έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί ότι μιλάμε για μία χώρα που κάθε λίγο και λιγάκι ζει σε διαρκή εσωτερική ανασφάλεια με πολλές  απεργίες και διαδηλώσεις, αύξηση εγκληματικότητας  με ξέσπασμα άγριων ταραχών με νεκρούς και με συνεχείς λεηλασίες καταστημάτων (πλέον έχει γίνει χόμπυ αυτό, εκεί).

Το κυριότερο όμως όλων είναι ότι ο πληθωρισμός είναι πάνω από 20% (κανείς δεν ξέρει μέχρι σε ποιο σημείο προς τα πάνω φθάνει…!)και καταπίνει τα πάντα. Οι μισθοί μειώνονται πρακτικά και οι όποιοι αναπτυξιακοί και πλεονασματικοί δείκτες συντρίβονται πάνω στο φράγμα ενός καλπάζοντος πληθωρισμού. Αυτό η Αργεντινή θα το είχε αποτρέψει αν ήταν πιο συνεργάσιμη.

Η Ελλάς με όλα αυτά που περνάει είναι από τις πιο σταθερές και ειρηνικές χώρες της περιοχής και μαζί με την Κύπρο σε όλο το παγκόσμιο σύστημα τις θεωρούν τις ασφαλέστερες, οικονομικά και επενδυτικά αλλά και γεωπολιτικά ,γωνιές της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ελλάδα έχει αρχίσει και μειώνει την εγκληματικότητα που υπήρχε και οι διαδηλώσεις και οι απεργίες ακόμη είναι τόσο χαμηλής έντασης που δεν δικαιολογούνται  για την κατάσταση που περνάει ή μάλλον πέρασε !!Σίγουρα έχουμε πολλά στάδια για να ξεφύγουμε από την άσχημη κατάσταση που είμαστε σαν κράτος αλλά σίγουρα έχουμε και κάνει και βήματα σημαντικής προόδου και κάποιοι έχουν βοηθήσει σε αυτό το σημείο και είναι εξαιρετικά εξοργιστικό να κοιτάζουμε με μάτια λαγνείας την πορεία της …..Αργεντινής!

Η διεθνής αξιοπιστία αυτής της χώρας έχει πληγεί ανεπανόρθωτα και όλοι μπορούμε να δούμε ότι το όποιο μέσο επίπεδο ζωής που έχουμε κρατήσει σαν λαός και σαν οικονομία και η όποια προσαρμογή ,με τις όποιες αστοχίες και  λάθη , είναι διότι ΔΕΝ το παίξαμε τυχοδιώκτες και «τσαμπουκάδες» και αποφασίσαμε να τηρήσουμε τους κανόνες του παιχνιδιού για την ασφάλεια της χώρας μας, μέσα στα πλαίσια που μας δίνει η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορείς να διεκδικείς και να διαπραγματεύεσαι αλλά εντός κάποιων κανόνων για να έχεις το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, μέσα στο διεθνές προσκήνιο. Και θα συμβιβαστείς και θα πολεμήσεις αλλά με κανόνες που σου επιτρέπει το ανάστημά σου σαν χώρα και όχι ριψοκινδυνεύοντας την τύχη του λαού σου. Νομίζω το τελευταίο είναι μία από τις αρχές κάθε αστικού πολιτικού ρεύματος στην χώρα μας.

Αριστοτέλης Παλαιολόγος