Η πρώτη μετά Κυριάκον δημοσκόπηση

     Δημοσιεύθηκε σήμερα στην εφημερίδα "Παραπολιτικά" η διενεργηθείσα από την εταιρεία Metron Analysis πρώτη δημοσκόπηση για το σωτήριον έτος 2016, αλλά και η πρώτη μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κύριο στοιχείο αυτής, η ανατροπή στην πρόθεση ψήφου, με την ΝΔ να προηγείται καθαρά με 3,7% στην άνευ αναγωγής πρόθεση ψήφου (και 5,5% στην μετ' αναγωγή), όμως και οι επιμέρους ποιοτικοί δείκτες παρουσιάζουν έντονο ενδιαφέρον για την εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων σε μια ιδιαίτερα ρευστή και μεστή εξελίξεων περίοδο. Συγκεκριμένα:

 Πρόθεση Ψήφου - Αναγωγή - Έδρες

Ως προς την "καρδιά" κάθε πολιτικής δημοσκόπησης, την πρόθεση ψήφου, τα στοιχεία έχουν ως εξής:

ΝΔ: 23,6%
ΣΥΡΙΖΑ: 19,9%

ΧΑ: 4,6%

ΚΚΕ: 4,6%

ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ: 4,1%

ΕΝ.ΚΕΝΤΡΩΩΝ: 2,7%

ΠΟΤΑΜΙ: 2,2%

ΑΝΕΛ: 2,1%

Άλλο: 2,4%
Άκυρο/Αποχή/Λευκό/ΔΓ/ΔΑ= 31,5%

Με αναγωγή όμως της αδιευκρίνιστης ψήφου η εικόνα διαμορφώνεται ως εξής:

ΝΔ: 34,5%
ΣΥΡΙΖΑ: 29,0%

ΧΑ: 6,7%

ΚΚΕ: 6,7%

ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ: 6,0%

ΕΝ.ΚΕΝΤΡΩΩΝ: 3,9%

ΠΟΤΑΜΙ: 3,2%

ΑΝΕΛ: 3,1%

Κυρίαρχο συμπέρασμα από τα παραπάνω στοιχεία αποτελεί η τάση δυναμικής ανόδου της ΝΔ, η ελεύθερη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ, και η συμπίεση των μικρότερων κομμάτων, ιδίως αυτών που τοποθετούνται στο μεταρρυθμιστικό κέντρο και στην φιλοευρωπαϊκή κεντροαριστερά (Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ), όπου το πολιτικό στίγμα και οι θέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται να έχουν υψηλότατη απήχηση, σε σημείο να δημιουργούνται πλέον υπαρξιακές ανησυχίες στις ηγεσίες των σχηματισμών αυτών.

Αυτά τα ποσοστά, εάν ασφαλώς επιβεβαιώνονταν στην κάλπη, θα σήμαιναν πρακτικά πως η ΝΔ θα συγκέντρωνε 143 έως 153 βουλευτές, ανάλογα με το κατά πόσον τα μικρότερα και οριακά εντός βουλής κόμματα θα κατάφερναν να ξεπεράσουν τον πήχη του 3%.  Εν όψει μάλιστα του ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εμφανίζει δυναμική έως και αυτοδυναμίας, γίνεται ευχερέστερα αντιληπτό το κίνητρο της κυβέρνησης για την επαναφορά στο προσκήνιο της συζήτησης για την αλλαγή του εκλογικού νόμου, στην κατεύθυνση της μείωσης του bonus  των 50 εδρών του πρώτου κόμματος.

Ποιοτικά στοιχεία

Σε επίπεδο δημοφιλίας πολιτικών προσώπων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκεντρώνει το εντυπωσιακά υψηλό 58%, ποσοστό εξαιρετικά σπάνιο για αρχηγό κόμματος, και το οποίο έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνον σε επίπεδο υπερκομματικών πολιτικών προσωπικοτήτων (πχ. Προέδρων Δημοκρατίας κτλ). Ακόμα εντυπωσιακότερο είναι ότι ακόμα και στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, οι θετικές γνώμες ξεπερνούν το 48%.

Αντίστροφα, η δημοτικότητα του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται σε σταθερά πτωτική πορεία με μόλις 39% (μείωση κατά 9%). Παρά το γεγονός ότι σε ένα δημοκοπικά καταθλιπτικό για το κυβερνόν κόμμα τοπίο παραμένει ο θετικότερος δείκτης, είναι σαφής η αποδυνάμωση της εικόνας του πρωθυπουργού, η οποία μάλιστα ευλόγως αναμένεται να οξυνθεί το προσεχές διάστημα εν όψει των επώδυνων νομοσχεδίων τα οποία η κυβέρνηση φέρνει άμεσα προς ψήφιση στην Βουλή. Είναι πάντως χαρακτηριστικό πως όταν τίθεται το ερώτημα της ικανοποίησης από τον κ. Τσίπρα ως πρωθυπουργό, η απήχηση του συρρικνούται έτι περαιτέρω στο 27%, με πρόδηλη τάση περαιτέρω συμπίεσης. Η γενική πάντως αξιολόγηση της κυβέρνησης είναι συντριπτικά καταδικαστική, με μόλις το 16% να δηλώνει ικανοποιημένο από το έως τώρα έργο της, ποσοστό που παραπέμπει δημοσκοπικά στις τελευταίες μέρες κυβέρνησης Παπανδρέου το 2011.

Άκρως ενδιαφέροντα είναι και τα ευρήματα ως προς παράσταση νίκης , έναν δείκτη με ιδιαίτερη σημασία, και γιατί αποτυπώνει την δυναμική επικράτησης, αλλά και γιατί είναι ο δείκτης ο οποίος "φανερώνει" τον νικητή (καμία αντιπολίτευση δεν έχει ποτέ κερδίσει εκλογική αναμέτρηση χωρίς να προηγείται σε αυτήν). Εδω η επικράτηση της ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ (42% έναντι 41%) στηρίζεται σε μια άνοδο της πρώτης ως προς τον συγκεκριμένο δείκτη κατά 12 ποσοστιαίες μονάδες και πτώση του δευτέρου κατά 17, δηλωτική μιας έντονης δυναμικής.

Επίσης, αξιοσημείωτη είναι η υποστήριξη της ανάγκης μεταρρυθμίσεων από το 84%  (με το αυτονόητο caveat όμως, ότι πίσω από μέρος αυτής της υποστήριξης μπορεί να υποκρύπτεται μια νοοτροπία ΝΙΜΒΥ ) . Παράλληλα το 82% θεωρεί πως η  χώρα κινείται στην λάθος κατεύθυνση.

Αξίζει να επισημανθεί ότι την δημοσκόπηση διεξήγαγε η εγνωσμένου κύρους Metron Analysis του Στράτου Φαναρά, η οποία μάλιστα ήταν από τις λίγες εταιρείες που  είχαν  προβλέψει την νίκη του "Όχι" στο δημοψήφισμα του Ιουλίου.

Εποχή ανακατατάξεων

Με το πολιτικό σκηνικό να θυμίζει κινούμενη άμμο, οι πολιτικές εξελίξεις παρουσιάζουν έντονη διακύμανση, και μάλιστα σε ένα φόντο οικονομικής καχεξίας και γενικότερης απογοήτευσης. Οι ανακατατάξεις που αναπότρεπτα θα ακολουθήσουν, δείχνουν πάντως να διαμορφώνονται σε ένα πλαίσιο δυναμικής ανάκαμψης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία για πρώτη φορά δείχνει να είναι σε θέση να καρπωθεί την κυβερνητική φθορά, και να αντιπαραθέσει στην έως σήμερα μονοκρατορία του Αλέξη Τσίπρα, μια συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης

                                                                                                                           Μανουήλ Κομνηνός

Και ξαφνικά, ελπίδα!

  Ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς. Κακό, κατά την κινέζικη ρήση, αλλά μια ένεση ενδιαφέροντος και η ζωή μας γίνεται λίγο πιο υποφερτή. Ειδικά σε ένα ευρύτερο σκηνικό μιζέριας και πολιτικής καταχνιάς.

Ας θυμηθούμε όλοι πως ξυπνήσαμε το πρωί της 10ης Ιανουαρίου. Θα πηγαίναμε εκείνη την ημέρα να δώσουμε μια τελευταία μάχη χαρακωμάτων υπέρ της ανανέωσης και της ελπίδας, της μεταρρυθμιστικής κατεύθυνσης και εν γένει των ιδεών μας, με κυρίαρχη όμως την συναίσθηση της επερχόμενης ήττας.  Είχαμε  συνηθίσει πια: ευρωεκλογές 2014, εθνικές Ιανουαρίου 2015, δημοψήφισμα Ιουλίου 2015, ξανά μανά εθνικές Σεπτεμβρίου αυτήν την φορά 2015, πρώτος γύρος εσωκομματικών Δεκεμβρίου 2015 (για εμάς τους Αδωνιστάς) and counting. Κατά την παρατήρηση μιας φίλης είχαμε πλέον σχεδόν μετατραπεί σε πολιτικούς μαζοχιστές...

Και ξαφνικά ελπίδα! Εκεί που ετοιμαζόμασταν για ένα επικό last stand, ένα φιλελεύθερο Ρορκς Ντριφτ, ένα ανανεωτικό Άλαμο, τις μεταρρυθμιστικές Θερμοπύλες βρε αδελφέ, ήρθε η Νίκη. Τόσο ανέλπιστα, τόσο αναζωογονητικά. Είναι σαφές ακόμα και στους πιο δύσπιστους πια: η νίκη του Κυριάκου, ειδικά το γεγονός ότι ήταν αουτσάιντερ, ανέτρεψε πλήρως το πολιτικό σκηνικό:

-              Ο ΣΥΡΙΖΑ που είχε επενδύσει στην νίκη Μεϊμαράκη (Βλ. δηλώσεις Τσίπρα στη Βουλή, προμοταρισμα από Λαζόπουλο, καθώς και το περίφημο άρθρο της Αυγής) πολιτικά χανει την ισορροπία του: εκεί που υπολόγιζε σε μια συναινετική «χαλαρή» ναούμ’ αντιπολίτευση τύπου προεκλογικής περιόδου Σεπτεμβρίου 2015 και εντεύθεν (δηλαδή λέμε και κανα καλαμπουρακι για τον «ψευτράκο», άλλα επί της ουσίας θάβουμε το σκάνδαλο Φλαμπουράρη –πλην Λακεδαιμονίου και γενικώς δαιμονίου Αδώνιδος βεβαίως βεβαίως-, κατηγορούμε τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ζητάμε συγκυβέρνηση), πλέον θα έχει να αντιμετωπίσει μια συγκροτημένη και ιδεολογική αντίστασή στην έως τώρα μονοκρατορία του, και -το χειρότερο γι αυτόν- μια κυβερνητική εναλλακτική επιτέλους.

-              Για το Κέντρο/ Κεντροαριστερά τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα: Το Ποτάμι σχεδόν χάνει τον λόγο ύπαρξής του ως ευρωπαϊκή μεταρρυθμιστική εναλλακτική όπως αυτοπροβάλλονταν και η προϊούσα φθορά του επιταχύνεται. Ήδη το φιλελεύθερο τμήμα του, η πάλαι ποτέ Δράση, ετοιμάζει την αναπόφευκτη προσχώρηση της στο πολιτικό πρότζεκτ του Κυριάκου, ενώ και βουλευτές του λοξοκοιτούν ολοένα και πιο απροσχημάτιστα. Το ΠΑΣΟΚ δέχεται έντονη πίεση, με τον παλαίμαχο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Λεωνιδα Γρηγοράκο να μην αποκλείει αποσκιρτησεις προς ΝΔ μεριά, και την Φώφη σε πανικό, να ανακαλύπτει «αβύσσου» μεταξύ αυτής και του «νεοφιλελεύθερου» Κυριάκου, όταν η μόνη άβυσσος που φαίνεται να υπάρχει είναι αυτή που την χωρίζει από τον σεβασμό της νοημοσύνης των ψηφοφόρων της.

Η νίκη του Κυριάκου αποτέλεσε την μοναδική γεύση ελπίδας εδώ και καιρό για έναν απίστευτα απογοητευμένο κόσμο, που ήταν προετοιμασμένος για νέες ήττες, την μοναδική σταγόνα δροσιάς σε ένα άνυδρο πολιτικό τοπίο, όπου τα πάντα έσκιαζε η φοβέρα του «ανίκητου» Καταληψία και τα πλάκωνε η σκλαβιά της ιδεολογικής τυραννίας της αριστεράς και των ολέθριων για την ζωή μας επιλογών της το τελευταίο έτος.  Είναι όχι βέβαια αφ’ εαυτής ικανή, αλλά αναγκαία προϋπόθεση για να απαλλαγούμε από την συριζαϊικη λαίλαπα.

Χρειάζεται δουλειά: οργανωτική, ιδεολογική αλλά και ζήλος για αναδόμηση της παράταξης. Το μότο του ΚΜ «από την αρχή» αποτυπώνει και την πρόκληση στην οποία πρέπει να ανταποκριθεί. Δεν θα είναι εύκολο, ειδικά δεδομένης της παρακμής του οικοδομήματος της παράταξης, και κάποιων ευτυχώς μειοψηφικών νοοτροπιών  διατήρησης των φθαρμένων φεούδων. Αλλα η ελπίδα είναι εδώ, το πρώτο βήμα έγινε. Μάχη χαμένη, είναι μόνο αυτή που δεν δόθηκε υπέρ των ιδεών. Και στο εξής, ας προετοιμαστούμε για πόλεμο: Αλέξη, δεν παίζεις πια με άδειο  τέρμα.

 Μανουήλ Κομνηνός

Κυριάκος Μητσοτάκης - ο νέος πρόεδρος της Ν.Δ

Μια εσωκομματική διαδικασία σχεδόν τεσσάρων μηνών έφτασε στο τέλος της. Νέος ηγέτης της κεντροδεξιάς παράταξης ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η εκλογή του αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό για μια σειρά από λόγους που θα αναλυθούν κατωτέρω. Σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εκλογή του αναμένεται να σηματοδοτήσει μια νέα περίοδο για την παράταξη και την Ελλάδα.

Ως γνωστόν η ομάδα μας στον πρώτο γύρο στήριξε μετά πάθους τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον πολιτικό που μας εκφράζει καλύτερα από τον καθένα εδώ και χρόνια, τόσο από πλευράς πολιτικών θέσεων όσο και σε επίπεδο συμπεριφοράς-προσωπικότητας. Μετά το αποτέλεσμα της 20^ης Δεκεμβρίου στηρίξαμε καθαρά τον Κυριάκο. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η προτροπή του Αδώνιδος, που τον στήριξε ανοιχτά από την πρώτη μέρα, αλλά κυρίως τα ηγετικά και πολιτικά χαρακτηριστικά του νέου προέδρου, για τα οποία αν δεν ήταν ο Άδωνις θα μπορούσαμε να τον στηρίζουμε και από την πρώτη ημέρα.

Σε όλη τη διάρκεια της πορείας του ο Κυριάκος έβγαζε συνεχώς το προφίλ του μεταρρυθμιστή. Ήταν ένας από τους λίγους που όχι μόνο τολμούσε να αναδεικνύει και να υποστηρίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες μέχρι προ 5-6 ετών φάνταζαν αδιανόητες, αλλά όταν ερχόταν η ώρα να τις υλοποιήσει το έκανε χωρίς να υπολογίζει πολιτικό κόστος και προσωπικές συνέπειες. Στη θητεία του ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης προώθησε και εφήρμοσε για πρώτη φορά ένα λειτουργικό και αποτελεσματικό σύστημα αξιολόγησης στο δημόσιο τομέα, που του επέτρεψε όχι μόνο να αυξήσει την απόδοση μεγάλου μέρους του αλλά και να τον εκκαθαρίσει από στοιχεία που επιβράδυναν τη λειτουργία του. Επί υπουργίας του σε συνεργασία και με άλλα υπουργεία υπήρξαν για πρώτη φορά απολύσεις επιόρκων υπαλλήλων, ενώ σε όσα υπουργεία φάνηκαν πρόθυμα να συνεργαστούν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά αποτελεσματικά η διαδικασία κινητικότητας για την μεταφορά θέσεων από τομείς με πλεονάζον προσωπικό σε τομείς με ελλείψεις. Για τους λόγους αυτούς ο Κυριάκος τοποθετούνταν χωρίς δεύτερη σκέψη στην ομάδα των στελεχών που πιστώνονταν την επιτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά, ενώ ακόμα και μετά τις ευρωεκλογές του ’14, τον ανασχηματισμό και τη μεταρρυθμιστική κόπωση που ακολούθησε ο Κυριάκος ήταν κατά κοινή ομολογία ο μόνος υπουργός που συνέχισε να εφαρμόζει τις μεταρρυθμίσεις με συνέπεια και να το παλεύει.

Τα παραπάνω δεδομένα μετά τη χθεσινή του νίκη αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Είναι η πρώτη φορά από το 2012 που η πλευρά των μεταρρυθμίσεων, της ανανέωσης και της ευρωπαικής πορείας  επικρατεί σε μια σημαντική εκλογική αναμέτρηση, έστω εσωκομματική. Ο λαός της ΝΔ επέλεξε να επιβραβεύσει τόσο τις θέσεις όσο και το έργο του Κυριάκου και να τον αναδείξει στην αρχηγία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Έτσι για πρώτη φορά φαίνεται στον ορίζοντα η πιθανότητα το πολιτικό ρεύμα που αναδείχθηκε τα τελευταία χρόνια και υποστηρίζει ανάπτυξη μέσω μεταρρυθμίσεων και ευρωπαϊκή πορεία να βρει ένα πολιτικό κόμμα και έναν ηγέτη που μπορούν αποτελεσματικά να το εκφράσουν. Το ρεύμα αυτό που σήμερα είναι διασκορπισμένο σε πολλούς σχηματισμούς αλλά κατάφερε να βρει ενιαία έκφραση σε κινήματα όπως το «Μένουμε Ευρώπη» και το «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα έχει την προοπτική να συγκεντρωθεί στη ΝΔ, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που έλαβαν υπόψη και οι νεοδημοκράτες που εξέλεξαν τον Κυριάκο.

Άλλος σημαντικός λόγος που ο Κυριάκος τελικά επικράτησε ήταν η επιθυμία του κόσμου για ανανέωση. Ήθελε να δει καινούρια πρόσωπα, να αναλάβει η νέα φρουρά τις τύχες της παράταξης. Έδωσε καθαρή απάντηση στο δίλημμα «Ανανέωση ή επιστροφή στις ρίζες», και εντολή στον Κυριάκο να αξιοποιήσει νέα πρόσωπα για τη στελέχωση του κομματικού μηχανισμού και την προβολή του κόμματος στα ΜΜΕ. Να τονίσουμε όμως ότι αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως ο κόσμος ζήτησε να φύγουν κακήν-κακώς οι παλιότεροι, όπως ακούγεται. Θα επανέλθουμε σε αυτό αργότερα.

Ο επόμενος λόγος είναι καθαρά εσωκομματικός και συνδέεται με την ανανέωση. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου υπήρξε μια μεγάλη συσπείρωση στο πρόσωπο του Κυριάκου που τελικά οδήγησε στη μεγάλη ανατροπή. Πέρα από τον Άδωνι που τον στήριξε από την επομένη κιόλας του πρώτου γύρου, συμπληρώνοντας έτσι το μεταρρυθμιστικό μπλοκ, είναι φανερό ότι στο δεύτερο έλαβε μεγάλη υποστήριξη από τον Αντώνη Σαμαρά, καθώς και από μεγάλο μέρος των οπαδών του Απόστολου Τζιτζικώστα, και του ιδίου που τον στήριξε πιο διακριτικά. Η συσπείρωση αυτή ετερόκλητων στοιχείων υπέρ του Κυριάκου ερμηνεύεται ως κόντρα στην υποψηφιότητα που προωθούσε ο Κώστας Καραμανλής.

Κατά τη γνώμη μου όμως αυτή η οπτική είναι λάθος. Το ζήτημα δεν ήταν ούτε προσωπικό με τον Καραμανλή, που τυγχάνει μεγάλης δημοφιλίας στη ΝΔ, ούτε με τους λεγόμενους καραμανλικούς. Ήταν με τη νοοτροπία που διακατέχει μεγάλο μέρος τους ότι η παράταξη αποτελεί ιδιοκτησία του Καραμανλή και οι ίδιοι είναι οι μόνοι που μπορούν να την εκφράζουν και να έχουν θέση, θεωρώντας λίγο-πολύ τους υπόλοιπους ως «περαστικούς» ή δεύτερης κατηγορίας. Ήταν μια νοοτροπία που απέρρεε από την αίσθηση ότι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα από την εχθρική στάση που είχαν απέναντι στις υπόλοιπες υποψηφιότητες, τον πόλεμο στο κομμάτι του κομματικού μηχανισμού που στήριξε τον Τζιτζικώστα, τον εξαναγκασμό της ΟΝΝΕΔ σε στελέχη της να στηρίξουν το Μειμαράκη, το μίσος που έβγαλε ένα μέρος τους, ευτυχώς μικρό, για τον Αντώνη Σαμαρά, το χαρακτηρισμό του Άδωνι ως ακροδεξιού περαστικού και του Κυριάκου ως νεοφιλελεύθερου από επιφανή στελέχη. Η νοοτροπία αυτή πως η ΝΔ είναι ιδιοκτησία του Καραμανλή και μόνο όποιος έχει το χρίσμα μπορεί να την εκφράζει αποδείχτηκε ότι είχε εξοργίσει την πλειοψηφία της παράταξης. Το γεγονός ότι ακραιφνείς σαμαρικοί έφτασαν στο σημείο να στηρίζουν μετά πάθους έναν Μητσοτάκη για την προεδρία είναι η μεγαλύτερη απόδειξη.

Τέλος, ένας ακόμα λόγος που φαίνεται να έπαιξε κάποιο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα ήταν πως ο Κυριάκος κατάφερε να προβάλει την υποψηφιότητά του ως αντισυστημική. Βοήθησε σε αυτό και η εντύπωση που προκλήθηκε από τον κομματικό μηχανισμό και την ΚΕ πως το κομματικό κατεστημένο στηρίζει ακραιφνώς το Μειμαράκη, βοήθησε και η καμπάνια που επέλεξε, στην οποία το όνομα Μητσοτάκης δεν πολυφαινόταν. Αποδείχτηκε για άλλη μια φορά μετά το 2009 ότι η βάση δεν ακούει πάντα το μηχανισμό.

Για αυτούς τους λόγους και για πολλούς ακόμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να γίνει ο νέος αρχηγός της Κεντροδεξιάς. Τα στοιχήματα για την επόμενη μέρα είναι πολλά, θα επανέλθουμε όμως για αυτά σε νεότερο άρθρο. Προς το παρόν θα επισημάνουμε μόνο προς αποφυγή παρεξηγήσεων ότι τον Κυριάκο τον στηρίξαμε μόνο στο δεύτερο γύρο, στον πρώτο ήμασταν με Άδωνι και αυτό σημαίνει πως όσοι τον στήριξαν εξαρχής μπορούν να πανηγυρίζουν λίγο περισσότερο. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έλαβε ένα μεγάλο ποσοστό, έστω και αν δεν ήταν αρκετό, και προφανώς αυτοί που τον ψήφισαν δεν είναι ούτε εχθροί ούτε ηττημένοι. Είναι στο ίδιο κόμμα και πρέπει να συνυπάρξουμε, και αν με κάποιους είπαμε μια κουβέντα παραπάνω, νερό και αλάτι. Τελευταίο και βασικότερο, τώρα που έληξαν τα εσωκομματικά μπορούμε και πάλι να στραφούμε μαζί απέναντι στον κοινό εχθρό, που έχει όνομα και επίθετο: ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ

ΑΞΙΖΕΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Περιμέναμε την προκήρυξη των εκλογών πολύ καιρό τώρα. Όσο κι αν ο καθένας διατηρούσε μια ελπίδα μήπως αυτές αποφευχθούν ή έστω καθυστερήσουν έως το Νοέμβριο ξέραμε ότι κάτι που θεωρείτο δεδομένο στα ΜΜΕ δύσκολο να μην ισχύει. Έτσι είχαμε όλοι τη δυνατότητα να αναλογιστούμε ποια θα είναι η στάση του καθενός.

Προσωπικά είχα πάρει την απόφαση να μην ασχοληθώ με τις εκλογές περισσότερο απ’ το να πάω να ψηφίσω και να παρακολουθήσω τις εξελίξεις. Οι λόγοι γνωστοί, οι εκλογές δε χρειάζονταν, έχουμε ψηφίσει ήδη άλλες δύο φορές φέτος, και το βασικότερο το αποτέλεσμα φαινόταν προδιαγεγραμμένο. Από την προκήρυξη των εκλογών όμως και μετά πολλά άλλαξαν.

Όποιος παρακολουθεί τι συμβαίνει στα ΜΜΕ, στα social media και προπαντός στην κοινωνία αυτό το διάστημα παρατηρεί αβίαστα το εξής: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τι να πει. Οι βουλευτές, τα στελέχη και οι απλοί οπαδοί του δεν έχουν να προβάλλουν τίποτα. Δε μπορούν να δικαιολογήσουν τη στάση της κυβέρνησης, δε μπορούν να δείξουν κάποιο λόγο για να στηρίξει κανείς το κόμμα τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει στις εκλογές με μόνο όπλο την κομματική πειθαρχία και την επιθυμία να παραμείνει στην κυβέρνηση, με ό, τι συνεπάγεται αυτό για θέσεις, υπουργεία κτλ. Δεν είναι πλέον η ελπίδα που ευαγγελιζόταν, δεν έχει να πει κάτι. Το μόνο που φαίνεται να τον διασώζει είναι το πρόσωπο του Τσίπρα.

Απ’ την άλλη τα λίγα δείγματα δημοσκοπήσεων που έχουμε μέχρι στιγμής, με όση αξιοπιστία μπορούν να διαθέτουν, δείχνουν πως αν μη τι άλλο η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική όσο πιστεύαμε. Φαίνεται πως ένα μέρος του λαού κάτι κατάλαβε από όσα περάσαμε τους τελευταίους 7 μήνες, και σε συνδυασμό με τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ η νίκη του στις εκλογές δεν είναι τόσο βέβαιη όσο πριν ένα-δύο μήνες. Για να μην αναφέρουμε τα δείγματα εσωτερικής διάλυσης που έχουν ακολουθήσει τη διάσπαση, με αποχωρήσεις και αποστασιοποιήσεις στελεχών.

Τέλος, υπάρχουν δύο ακόμα στοιχεία που δε μπορεί να σε αφήνουν ανεπηρέαστο. Πρώτον, κατά κοινή παραδοχή οι 7 μήνες διακυβέρνησης της Αριστεράς ήταν οι πλέον καταστροφικοί στην ιστορία της χώρας, με τραγικά αποτελέσματα για την οικονομία, την ασφάλεια, τη θέση μας στην ΕΕ, το λαθρομεταναστευτικό, την εξωτερική πολιτική, την παιδεία κτλ. Δεύτερον, η καταστροφή αυτή αποτελεί την απόλυτη δικαίωση για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, που προειδοποιούσε για ό, τι επρόκειτο να ακολουθήσει και φαίνεται πλέον ξεκάθαρα τι κινδύνους αντιμετώπιζε, κατά βάση επιτυχώς.

Με απλά λόγια, το παλιό και ξεχασμένο σενάριο της αριστερής παρένθεσης φαίνεται να επανέρχεται, έστω και ως μικρό ενδεχόμενο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει καθημερινά δείγματα ότι αποσταθεροποιείται και χάνει, χάνει καθημερινά. Δεν ξέρω αν είναι αρκετό για να χάσει και την πρωτιά, αλλά σίγουρα είναι περισσότερο απ’ όσο περίμενε κανείς αν έκρινε αποκλειστικά με τα δείγματα ψήφου που έχει δώσει ο λαός στις τελευταίες αναμετρήσεις. Ο ίδιος λαός άλλωστε λέει ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, και ο ΣΥΡΙΖΑ από ψέματα καλά πάει.

Πέραν όμως από την κάμψη του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ένας ακόμα παράγοντας που κάνει ακόμα σημαντικότερο το ρόλο της ΝΔ. Δυστυχώς, παρά τα όσα θα περίμενε κανείς μετά την καταστροφή που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, η αντιπολίτευση δεν είναι ενωμένη απέναντί του. Υπάρχει ένα κόμμα-αποστάτης. Το Ποτάμι αποτελούσε για πολλούς την ελπίδα ότι θα απορροφούσε νέα στοιχεία και θα έφερνε την αλλαγή. Θεωρούνταν ότι έκανε μακράν την καλύτερη αντιπολίτευση. Αντί αυτού τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε το Σταύρο Θεοδωράκη να αναπτύσσει μια ρητορική Καμμένου. Βλέπει τους ΑΝΕΛ να μένουν εκτός Βουλής και πλασάρεται ως ο νέος κυβερνητικός εταίρος του Τσίπρα. Τον παρουσιάζει ως ένα ντροπαλό μεταρρυθμιστή που απλώς πρέπει να μπει στον ίσιο δρόμο, αγνοώντας τις καταστροφές που προκάλεσε με την ανωριμότητα και τις επιλογές του. Την ώρα που θα έπρεπε να δίνεται η μάχη για να απαλλαγεί η χώρα από την Αριστερά το Ποτάμι επιλέγει να τη διασώσει. Αυτό κάνει το ρόλο της ΝΔ πραγματικά κρίσιμο.

Σίγουρα οι συνθήκες υπό τις οποίες θα δοθεί η μάχη δεν είναι οι καλύτερες. Οι εκλογές θα γίνουν άρον-άρον το Σεπτέμβριο, ακριβώς επειδή μόνο τότε μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ελπίζει σε νίκη. Ο χρόνος είναι πολύ σύντομος και η ΝΔ δεν είναι οργανωμένη. Έχουμε συζητήσει πολλές φορές για την αδυναμία και τα κακά σημάδια που παρουσίασε μετά την παραίτηση Σαμαρά. Για την καταστροφική κατ’ εμέ στροφή στο κέντρο που πάει να επιχειρήσει, για το ότι πήγε να μετατραπεί ξανά σε δεξιά της σφαλιάρας. Ακόμα και με αυτή τη ΝΔ όμως, με μια ρητορική που δεν ικανοποιεί και έναν πρόεδρο που είναι συμπαθής μεν, δεν εμπνέει δε, το διακύβευμα είναι ίδιο.

Η Αριστερά προκάλεσε μεγάλη καταστροφή στον τόπο, και σίγουρα κάποια στιγμή θα το πληρώσει. Ήδη φυλλορροεί και διαλύεται, τόσο κομματικά όσο και στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Ακόμα κι αν δε χάσει αυτές τις εκλογές η διακυβέρνησή της έχει πλέον ημερομηνία λήξης. Μπορεί να κάνει τις εκλογές Σεπτέμβριο για να πάρει μια τελευταία νίκη αλλά δε θα της εξασφαλίσει επιβίωση για πολύ καιρό. Και ο Τσίπρας θα απομυθοποιηθεί σύντομα.

Ακόμα κι έτσι όμως γιατί να της δοθεί η δυνατότητα να προκαλέσει καταστροφές για λίγους μήνες επιπλέον; Δεν υπάρχει λόγος. Αφού διαφαίνεται ένα μικρό έστω ενδεχόμενο αυτή η κακή αριστερή παρένθεση για την ιστορία της χώρας να λήξει από Σεπτέμβριο θα είναι εγκληματικό η ΝΔ να μην το εκμεταλλευτεί. Άλλωστε δεν έχει τίποτα να χάσει. Ήδη η διαφορά έχει μειωθεί δραστικά χωρίς από την πλευρά της να κάνει τίποτα αξιόλογο ως προεκλογική εκστρατεία. Αν σοβαρευτεί και κινηθεί όπως πρέπει το σενάριο της ανατροπής είναι εφικτό.

Η ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να χαθεί. Η Δεξιά πάντα αναλάμβανε να σώσει την Ελλάδα από τα χειρότερα. Πάντα αναλάμβανε τη δύσκολη στιγμή και πετύχαινε με πολύ χειρότερες συνθήκες από τις σημερινές. Πρέπει να το κάνει ακόμα μια φορά.

Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών κατέδειξαν πως τελικά αξίζει να γίνει η προσπάθεια. 7 μήνες παρακολουθούσαμε ανήμποροι την Αριστερά να καταστρέφει τα πάντα με το λαό να την επευφημεί. Τώρα υπάρχει μια ευκαιρία η καταστροφή να σταματήσει. Όλοι μας πρέπει να προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω απ’ το να πάμε απλώς να ψηφίσουμε. Δεν έχουμε να χάσουμε κάτι. Το οφείλουμε στην πατρίδα να δώσουμε αυτή τη μάχη. 

Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ

Την ηχηρή νίκη του Όχι στο δημοψήφισμα της Κυριακής ακολούθησε ένα κύμα ευφορίας ανάλογο με των εκλογών του Ιανουαρίου. Αισιοδοξία του κόσμου, θριαμβολογία των νικητών και μούδιασμα των ηττημένων. Μαζί η γνωστή αίσθηση που έχουμε πάντα μετά από εκλογικές διαδικασίες, πως όλα τα προβλήματα λύθηκαν. Το κλίμα αυτό εμπόδιζε την εκφορά οποιασδήποτε άποψης εναντίον της κυβέρνησης.

Τα όσα ακολούθησαν όμως το Eurogroup και τη Σύνοδο Κορυφής της 7/7/2015, για όποιον τουλάχιστον μπορεί να αντιληφθεί στοιχειωδώς τα δεδομένα και τις εξελίξεις, ανέτρεψαν πλήρως αυτό το κλίμα και μας επανέφεραν στη σκληρή πραγματικότητα. Κανείς από τους ηγέτες που έκαναν δηλώσεις μετά τη λήξη της συνεδρίασης δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο Grexit, αντιθέτως όλοι δήλωσαν πως αυτό είναι αρκετά πιθανό, θέτοντας ως μοναδική εναλλακτική να παρουσιάσει η Ελλάδα ως το τέλος της εβδομάδας αξιόπιστες και λεπτομερείς προτάσεις. Ακόμα και πρόσωπα όπως ο Γιούνκερ και ο Ωλάντ, που πάντα αντιμετώπιζαν αρνητικά το ενδεχόμενο, φάνηκαν άκρως δυσαρεστημένοι με τη στάση της χώρας και περιορίστηκαν να δηλώσουν πως ελπίζουν να αποτραπεί το χειρότερο. Εν τω μεταξύ η απάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού σε όλα αυτά ήταν μια δήλωση κόντρα σε όλους τους υπόλοιπους, μες στο χαμόγελο και την ευδιαθεσία, όπου δε δίστασε να διαψεύσει ακόμα και τον υπουργό του, ισχυριζόμενος ότι κατέθεσε τις προτάσεις της χώρας τόσο στο Eurogroup όσο και στη Σύνοδο.

Ήταν τυχαία αυτή η εξέλιξη; Ας θυμηθούμε λίγο την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε πριν το δημοψήφισμα για όσα θα ακολουθούσαν, ανεξαρτήτως αν αυτή ξεχάστηκε σύντομα μέσα στους πανηγυρισμούς του Όχι.

Το δίλημμα του δημοψηφίσματος ήταν ναι ή όχι στο ευρώ, καθώς σε περίπτωση επικράτησης του Όχι η σύναψη της αναγκαίας για την παραμονή στο ευρώ οικονομικής-πολιτικής συμφωνίας θα ήταν σχεδόν αδύνατη. Ο λόγος αφορά και τις δύο πλευρές: Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να στηρίζουν τη χώρα, είτε δημοσιονομικά με δάνεια είτε τραπεζικά μέσω της ΕΚΤ, αν αυτή δε συμμορφώνεται με τους οικονομικούς κανόνες της ευρωζώνης. Από την άλλη για την ελληνική πλευρά ισχύει το ερώτημα: Ήθελε ποτέ η ελληνική κυβέρνηση να παραμείνει η χώρα στο ευρώ Πρόκειται για μια κυβέρνηση συνεργασίας Αριστεράς και εθνολαικιστών, δηλαδή επί της αρχής ιδεολογικά αντίθετης στην ευρωπαϊκή ιδέα και στο εγχείρημα του κοινού νομίσματος, πόσο μάλλον υπό τις παρούσες ασφυκτικές οικονομικά συνθήκες και με τους ισχύοντες όρους παραμονής. Γιατί να επιθυμούσε την παραμονή στην ευρωζώνη, και μάλιστα κάνοντας υποχωρήσεις από το πρόγραμμα και τις πολιτικές θέσεις της;

Η άποψη αυτή, όπως φάνηκε και από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, θεωρήθηκε από τους πολίτες κινδυνολογία και απορρίφθηκε πανηγυρικά. Και όντως οι αμέσως επόμενες εξελίξεις έδειξαν πως έτσι ήταν. Αμέσως μετά το δημοψήφισμα ο πρωθυπουργός προέβη σε τρεις κινήσεις για να δείξει παντού πως επεδίωκε μια συμφωνία: 1. Στο διάγγελμα προς το λαό για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος-2. Στην απομάκρυνση του Βαρουφάκη για τη διευκόλυνση των διαπραγματεύσεων-3. Στη σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών, όπου υπεγράφη κοινό κείμενο υπέρ της επιδίωξης συμφωνίας. Οι κινήσεις αυτές ερμηνεύθηκαν από παντού, ως ήταν αναμενόμενο, ως κινήσεις καλής θέλησης προς τους Ευρωπαίους, καθώς ο πρωθυπουργός καθιστούσε σαφές πως δεν επιθυμεί ρήξη.

Ως εδώ καλά. Ας συνδυάσουμε όμως τις κινήσεις αυτές με τη στάση του πρωθυπουργού στη Σύνοδο Κορυφής. Το συνολικό κλίμα την Τρίτη μέχρι το βράδυ φαινόταν όλο και καλύτερο. Ακόμα και το Eurogroup εξελίχθηκε καλά, και τα διεθνή ΜΜΕ προμήνυαν αρχή συμφωνίας. Μέχρι που ολοκληρώθηκε η Σύνοδος Κορυφής, και βαρεθήκαμε να μετράμε ηγέτες να προειδοποιούν για Grexit και να αποδοκιμάζουν τη στάση της Ελλάδας. Αυτό προφανώς δείχνει ότι η στάση του Τσίπρα μες στη Σύνοδο δεν υπήρξε και η καλύτερη, δεδομένου ότι κατάφερε να αντιστρέψει το θετικό κλίμα δύο ημερών. Και η αντίθεσή του με τους υπόλοιπους ηγέτες φάνηκε ξεκάθαρα στις δηλώσεις που ακολούθησαν, όπου ήταν ο μόνος που παρουσιάστηκε αισιόδοξος και επιχείρησε λίγο-πολύ να διαψεύσει όλους τους υπόλοιπους. Ακόμα και τον υπουργό του!

Μήπως η στάση του αυτή είναι ενδεικτική ότι όλο αυτό είναι μέρος ενός καλοστημένου σχεδίου με στόχο την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη; Μήπως οι κινήσεις που έκανε μετά το δημοψήφισμα ήταν απλώς για να δημιουργήσει εντυπώσεις καλής θέλησης, αφού γνώριζε ότι η αδιαλλαξία των Ευρωπαίων ήταν δεδομένη; Αν σκόπευε, όπως ισχυρίζεται, να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη γιατί δεν εκμεταλλεύθηκε το καλό κλίμα της Συνόδου για να επιτύχει την αρχή μιας συμφωνίας, παρά φρόντισε [απ’ ό,τι φαίνεται] να εξοργίσει τους υπόλοιπους ηγέτες; Και γιατί εδώ και δύο ημέρες ο μισός ΣΥΡΙΖΑ [που δεν ελέγχεται από τον Τσίπρα] έχει ξαμολυθεί παντού να στέλνει μηνύματα υπέρ της δραχμής; Μήπως ο Τσίπρας δεν αποκαλύπτει τους πραγματικούς του σκοπούς; Πάντως από τη Σύνοδο φάνηκε ξεκάθαρα πως ούτε οι Ευρωπαίοι είναι διατεθειμένοι, ανεξαρτήτως δημοψηφίσματος, να κάνουν σπουδαίες υποχωρήσεις, ούτε ο Τσίπρας καίγεται να παραμείνουμε στο ευρώ.

Για να εκθέσουμε λοιπόν την κατάσταση στην ολότητά της, υπάρχει ένα σενάριο που προβλέπει ότι η διενέργεια του δημοψηφίσματος ήταν από τα τελευταία στάδια ενός σχεδίου που εφαρμόζει ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη από το Φεβρουάριο με στόχο την έξοδο από το ευρώ. Δεν είναι απαραίτητα το αληθινό σενάριο, όπως φαίνεται όμως είναι τελικά πολύ πιθανό. Προηγήθηκαν ενέργειες όπως η δημιουργία εμποδίων στις διαπραγματεύσεις από κυβερνητικά στελέχη, ώστε αυτές να καθυστερούν και η αδικαιολόγητη άρνηση εφαρμογής του χρηματοδοτικού προγράμματος που οδήγησε σε στέγνωμα της οικονομίας. Ακολούθησε η ισχυρή εντολή που πήρε από το λαό μέσω του δημοψηφίσματος να αποφύγει τα μέτρα λιτότητας και οι κινήσεις καλής θέλησης που προαναφέρθηκαν. Και μετά οι χθεσινές εξελίξεις, όπου επιβεβαιώθηκε ότι οι Ευρωπαίοι δεν υποχωρούν. Οι επόμενες κινήσεις, πάντα με βάση το σενάριο, θα ήταν να εκμεταλλευτεί την αδιαλλαξία των Ευρωπαίων και να την παρουσιάσει στο εσωτερικό ως αντιδημοκρατική και μη σεβόμενη την εντολή του λαού, που ζήτησε να σταματήσει η λιτότητα. Κινούμενος λοιπόν με βάση την εντολή αυτή δε θα παρουσιάσει ως την Κυριακή, όπως απαιτείται, συμφωνία που μπορεί να γίνει αποδεκτή. Νέο αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις. Η διευρυμένη Σύνοδος Κορυφής της Κυριακής θα έχει να αποφασίσει για πολλά, και αρκετοί ηγέτες ήδη επεσήμαναν πως πιθανόν να είναι η τελευταία της Ελλάδας. Αν αποφασιστούν νέες κυρώσεις [πχ πάγωμα του ΕΣΠΑ], σε συνδυασμό με τη χρηματοπιστωτική ασφυξία που επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα με τις κλειστές τράπεζες, το επόμενο βήμα αναγκαστικά θα είναι η εγκατάλειψη του κοινού νομίσματος, αφού αυτό θα επιβάλλεται πλέον από την οικονομική κατάσταση. Που θα βρει καλύτερες συνθήκες ο Τσίπρας για να πραγματοποιήσει την έξοδο από την ΕΕ, όταν θα μπορεί να την παρουσιάσει στο λαό ως αποτέλεσμα της στάσης των Ευρωπαίων κι όχι ως δική του επιλογή;

Συνοψίζοντας, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι συνθήκες που πάνε να διαμορφωθούν είναι υπερβολικά ευνοϊκές για Grexit, και πολλά από τα δεδομένα διαμορφώθηκαν αποκλειστικά από τη στάση της κυβέρνησης, της ίδιας κυβέρνησης που ιδεολογικά είναι εναντίον της ΕΕ και του ευρώ. Θα μπορούσε να αποτελεί προϊόν ενός σχεδίου; Απεχθάνομαι τις θεωρίες συνομωσίας αλλά δε μπορεί να αποκλειστεί τίποτα. Όπως και να’ χει θα φανεί τις επόμενες μέρες.

Πρέπει πάντως να τονιστεί ότι σε περίπτωση που ισχύει αυτό το σενάριο ακόμα πιο ανησυχητικά από τα γεγονότα είναι τα κίνητρα του υποκινητή του. Αν όντως ο Τσίπρας επιδιώκει το Grexit δε θα είναι το τελευταίο μέρος του σχεδίου του. Όσο ιδεολογικά αντίθετος και να είναι στην ευρωπαϊκή ιδέα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι σύμφωνη, συνεπώς δε θα μπορούσε να κινηθεί κόντρα στη θέλησή του απλά για να ικανοποιήσει ένα ιδεολογικό καπρίτσιο. Μακροπρόθεσμος στόχος του είναι η δημιουργία στην Ελλάδα ενός καθεστώτος που θα εξασφάλιζε την παραμονή του στην εξουσία και την πολιτική του επιβίωση. Πολιτικά του πρότυπα αποτελούσαν πάντα ο Τσάβες από το εξωτερικό και ο Ανδρέας Παπανδρέου από το εσωτερικό. Αντιστοίχως το καθεστώς στο οποίο στοχεύει θα ήταν συνδυασμός της Βενεζουέλας και της Ελλάδας του ’80, δηλαδή σοσιαλισμός με επίφαση δημοκρατίας που στηρίζει την επιβίωσή της στο οικονομικό σύστημα. Για να το επιτύχει αυτό όμως πρέπει πρώτα να του δοθεί η δυνατότητα να δημιουργήσει αυτό το οικονομικό σύστημα. Μια έξοδος από την ευρωζώνη θα του την έδινε, καθώς η οικονομία θα χτιζόταν πάλι από το μηδέν. Η δυνατότητα να τυπώνει χρήμα, έστω πληθωριστικό, θα του επέτρεπε να συντηρήσει, μέσω του δημοσίου τομέα και του ασφαλιστικού συστήματος, ένα βαθύ πελατειακό κράτος, που σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη δημιουργηθεί. Επίσης την έξοδο από το ευρώ θα ακολουθούσε κύμα φυγής και κλεισίματος επιχειρήσεων στον ιδιωτικό τομέα, ενώ η απαλλαγή από τους οικονομικούς κανόνες της ΕΕ θα επέτρεπε στο κράτος να καλύψει το κενό με κρατικές επιχειρήσεις, ανοίγοντας έτσι ακόμα μεγαλύτερο χώρο για πελατειακό κράτος και ρουσφέτια. Τέλος, οι δυνατότητες του κράτους να παρεμβαίνει στην οικονομία μέσω φορολογίας, περιορισμού κεφαλαίων κτλ θα αυξάνονταν ραγδαία, επιτρέποντάς να τη θέσει υπό τον έλεγχό του και να αποκλείσει κάθε περίπτωση επανόδου του ιδιωτικού τομέα, με ό, τι αυτό συνεπάγεται πολιτικά.

Με λίγα λόγια, μια πιθανή έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη θα δημιουργούσε τις οικονομικές συνθήκες που θα επέτρεπαν στον Τσίπρα να δημιουργήσει ένα νέο οικονομικό σύστημα και σε συνδυασμό με την προσβολή συγκεκριμένων ατομικών και συλλογικών ελευθεριών [πχ το δικαίωμα στην ενημέρωση και η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης], που κατά βάση βασίζουν το σεβασμό τους στο σύστημα της ΕΕ, ένα νέο πολιτικό σύστημα στο οποίο η προσωπική του κυριαρχία θα ήταν βέβαιη για πολλά χρόνια, όπως ο Πούτιν στη Ρωσία, ο Ερντογάν στην Τουρκία και ο Τσάβες στη Βενεζουέλα. Η δημιουργία μιας σημαντικής μερίδας του πληθυσμού που θα εξαρτάται οικονομικά από το κράτος σε συνδυασμό με την καταδίκη των υπολοίπων σε μόνιμη οικονομική καχεξία θα εξασφάλιζε την παραμονή της Αριστεράς στην εξουσία για δεκαετίες. Μένει μόνο ένα εμπόδιο να ξεπεραστεί: Η έξοδος από το ευρώ πρέπει να γίνει με ευθύνη των Ευρωπαίων, ο Τσίπρας πρέπει να δείξει ότι δεν αποτελούσε προσωπική του επιλογή, ώστε να μην εισπράξει και τη δυσαρέσκεια του λαού, που δηλώνει αναφανδόν υπέρ της ευρωζώνης. Αυτός είναι ο λόγος που μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν έχει σταματήσει να κάνει κινήσεις καλής θέλησης απέναντι στους Ευρωπαίους, και να τονίσει με κάθε τρόπο ότι δεν επιθυμεί τη ρήξη. Τονίζει ωστόσο και κάτι άλλο: Ότι δε μπορεί να δεχτεί νέα μέτρα λιτότητας. Γνωρίζει όμως πολύ καλά ότι αυτά τα δύο πάνε μαζί. Πολύ βολικό αν όντως στόχος του είναι ένα Grexit, να μπορεί να ρίξει την ευθύνη για αυτό στους αδιάλλακτους Ευρωπαίους που δε σέβονται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και επιμένουν στα μέτρα λιτότητας…

Δυστυχώς το δημοψήφισμα της Κυριακής πιθανόν αποτελούσε την τελευταία ευκαιρία να ανατρέψει δημοκρατικά ο λαός το σχέδιο της κυβέρνησης [πάντα υπό την προϋπόθεση ότι ισχύει το συγκεκριμένο σενάριο, κάτι που θα φανεί της επόμενες μέρες]. Το ηχηρό Όχι έχει ανοίξει στον Τσίπρα δυνατότητες που δεν περιορίζονται εύκολα. Ο χρόνος είναι ελάχιστος και ο λαός πρακτικά δε μπορεί πλέον με κανένα τρόπο να αποτρέψει τη ροή των γεγονότων. Οι μόνοι που μπορούν πλέον να το κάνουν είναι οι Ευρωπαίοι. Σε αυτούς εναπόκειται να χαλάσουν τα σχέδια του Τσίπρα και να αποτρέψουν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, Έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην αποφυγή του διαμελισμού της ΕΕ και στη θυσία ενός κράτους-μέλους με την προοπτική να παραμείνει ενωμένη η υπόλοιπη. Δε μπορεί να απαιτεί κανείς από αυτούς να κάνουν υποχωρήσεις που θα έχουν αρνητικές συνέπειες τόσο για την Ένωση όσο και για τις χώρες τους. Το μπαλάκι ωστόσο είναι σε αυτούς. Οι Ευρωπαίοι εταίροι είναι οι μόνοι που μπορούν ακόμα, στις τέσσερις μέρες που απομένουν μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής, να αποτρέψουν την έξοδο της Ελλάδας. Ο ελληνικός λαός την Κυριακή έχασε την τελευταία του ευκαιρία. Γιατί αν ισχύει το σενάριο που προανέφερα μεταξύ του διλήμματος εντός ή εκτός ευρώ επέλεξε, ηθελημένη ή άθελα, εκτός. 

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ