Ο αξεπέραστος πολιτικός λόγος της Δεξιάς

Σήμερα θα ασχοληθώ με το 18λεπτο απόσπασμα μίας εκπληκτικής ομιλίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η οποία έλαβε χώρα στις 12 Ιουνίου του 1976. Αναφερόμαστε σε εποχές όπου ο πολιτικός λόγος ήταν σοβαρός, μεστός, πολιτισμένος, εκπαιδευτικός. Το τελευταίο επίθετο πιθανότατα τους μικρότερους να τους ξενίζει, καθόσον είναι συνηθισμένοι στον λόγο των σημερινών πολιτικών, ο οποίος μόνον πολιτικός δεν είναι. Τουναντίον βρίθει χυδαίων χαρακτηρισμών, απαξιωτικών συμπεριφορών, αλληλοκαρφωμάτων, με άλλα λόγια δεν παρουσιάζει την παραμικρή διαφορά με τον κοινό περιθωριακό πεζοδρομιακό λόγο.

Εκείνη η ομιλία του τότε πρωθυπουργού και προέδρου της Ν.Δ, θα μπορούσε, κάλλιστα, να συμπεριληφθεί ως διδακτικό υλικό στα τμήματα των πολιτικών επιστημών. Εάν ο τηλεοπτικός φακός της τότε ΕΡΤ δεν έδειχνε το φόντο της κεντρικής αιθούσης του Βουλής, θα μπορούσαμε, άριστα, να υποθέσουμε ότι επρόκειτο για ακαδημαϊκή διάλεξη, με συχνές αναφορές, μάλιστα, στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Γενικά, πάσα σύγκρισις του τότε πολιτικού γίγνεσθαι με το τώρα, μόνον θλίψη, συνάμα με αγανάκτηση, μας προκαλεί.

Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του για τη σημερινή κατάντια του ελληνικού κοινοβουλίου 38 έτη μετά. Και αυτό διότι δεν έκοψε (τόσο εκείνος όσο και οι διάδοχοί του στην  προεδρία της Ν.Δ), όπως επιβάλλονταν, το νεόκοπο τότε φρούτο των δημαγωγών, κυρίως αριστερής κοπής (και όχι μόνον), παρά το άφησε να ωριμάσει έως ότου σάπισε, συμπαρασύροντας στο διάβα του σύμπασα τη χώρα. Τι να πρωτοθυμηθούμε: από τον αλήστου μνήμης Ανδρέα Παπανδρέου, τον ανίκανο διάδοχό του Κώστα Σημίτη έως τον επίσης ανάξιο γιο του Geoffrey, το παλαιοπασοκικό φερέφωνο των ‘80ς Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον δεξιό αεροψεκασμένο λαϊκιστή Καμμένο. Βεβαίως, για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τωι Καίσαριι, το τρελό πάρτυ της απόλυτης πολιτικής ξετσιπωσιάς ξεκίνησε το 1981 με την άνοδο του πλέον φαύλου και αθλίου κομματικού σχηματισμού στη νεοελληνική ιστορία, του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ.

Η συζήτηση διεξάγεται με σκοπό να αποσαφηνίσει, αλλά και να ξεκαθαρίσει, τη γεωστρατηγική τοποθέτηση της Ελλάδος στο δυτικό στρατόπεδο (υπ’ όψιν ότι εκείνη την εποχή μαίνονταν ο Ψυχρός Πόλεμος). Πρόκειται για την περίφημη ρήση: «Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν». Δεν θα προβώ εδώ στη γεωπολιτική ερμηνεία της παραπάνω φράσης (αν κάποιος το επιθυμεί, ευχαρίστως να το αναλύσουμε σε άλλη δημοσίευση). Σκοπός μου είναι, όπως ήδη ανέφερα, να παραθέσω την  καθαρότητα και την παιδευτικότητα του τότε πολιτικού λόγου.

Με βάση, λοιπόν, την απόλυτη θέση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την αναγκαιότητα ταυτίσεως της Ελλάδος με τον δυτικό κόσμο, ο ίδιος νοιώθει την ανάγκη να εξηγήσει, για ακόμη μία φορά, τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αυτό το πράττει, όχι τόσο για τους πολιτικούς του αντιπάλους –άλλωστε οι ίδιοι δεν ήταν (ούτε είναι, ούτε θα είναι ποτέ) διατεθειμένοι να εφαρμόσουν τη δημοκρατία, παρά μόνον κατά το δοκούν, δηλαδή αφού πρώτα φροντίσουν να ξεχειλώσουν την έννοια της ως λάστιχο-, αλλά, κυρίως, για τον πολύ κόσμο ώστε να δύναται να ξεχωρίζει τους σοβαρούς από τους καταγέλαστους. Δυστυχώς, εκ του αποτελέσματος, δεν τα κατάφερε. Αξίζει, όμως, να σκιαγραφήσουμε ορισμένα καίρια σημεία για να καταδείξουμε την ποιότητα του λόγου, να τον γνωρίσουμε στους νεώτερους και να τους παρακινήσουμε να τον αναζητήσουν. Η ομιλία είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Επομένως, σταχυολογώντας τον λόγο του, παρατηρούμε τα εξής:

•     Αναφερόμενος στους αριστερούς τους καρφώνει λέγοντας τους ότι μιλούν για τη Δημοκρατία εκείνοι που την πιστεύουν λιγότερο.

•     Συνεχίζοντας το σφυροκόπημά του τους ραπίζει κατάμουτρα με το εξής: «Από τας ιδέες σας αντιπαθώ περισσότερο τας μεθόδους σας γιατί ΔΕΝ έχετε το θάρρος να πείτε την αλήθεια».

•     Κλείνοντας την ειδική του αναφορά στην αριστερά τους αποτελειώνει με την ακόλουθη φράση: «Αν δεν ήσασταν εναντίον της Δημοκρατίας δεν θα ήσασταν συνεπείς προς τας ιδέες σας».

•    Συνεχίζει με τις βασικές αρχές που διέπουν το δημοκρατικό πολίτευμα, οι οποίες είναι δύο. 1^ον Η αρχή της πλειοψηφίας και 2^ον ο σεβασμός του Νόμου.

•      Παρατηρεί ότι η αμφισβήτηση της αρχής της πλειοψηφίας αποτελεί νάρκη στα θεμέλια της Δημοκρατίας, οδηγώντας σε αποσύνθεση της Πολιτείας.

•     Στηλιτεύει τις αδιάκοπες προσπάθειες της Μειοψηφίας να επιβάλλει τις απόψεις της στην Πλειοψηφία χαρακτηρίζοντάς τες ως «πεζοδρομιακές αντιδράσεις».

•     Επισημαίνει ότι η κατάχρηση της ελευθερίας οδηγεί στην πτώση της Δημοκρατίας. Αυτό συμβαίνει όταν η ελευθερία κάποιου υπερβαίνει τα όρια της ελευθερίας του άλλου.

•     Συνεχίζει με τη συνηθέστερη κατάχρηση της ελευθερίας, που είναι η παραβίαση του Νόμου, ο σεβασμός του οποίου συνιστά τη 2^η αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος.

•       Αναφέρει, μάλιστα, το εξής χαρακτηριστικό: «Είναι καλλίτεροι οι κακοί νόμοι όταν εφαρμόζονται, από τους καλούς που παραβιάζονται».

•     Διαπιστώνει πως οι Έλληνες είναι επιρρεπείς στην κατάχρηση της ελευθερίας, είτε λόγωι ιδιοσυγκρασίας είτε λόγωι ελλείψεως πολιτικής αγωγής.

•     Το αιτιολογεί με το γεγονός ότι οι Έλληνες συγχέουν τη Δημοκρατία με την ανοχή, άρα και την ελευθερία με την ασυδοσία. Σε αυτό το σημείο κάνει αναφορά στον Αριστοτέλη.

•       Αυτή είναι και η βασική αιτία, σύμφωνα με τον ίδιο, για την οποία η Δημοκρατία στην Ελλάδα υπήρξε επισφαλής με φωτεινά διαλείμματα.

•     Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον πειρασμό της Δημαγωγίας. Για παράδειγμα, αναφέρει την αλληλοκολακεία των πολιτικών, καθώς και την κολακεία αυτών στον ελληνικό λαό.

•    Κατά συνέπεια, οδηγείται στο καταλυτικό συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να υπάρξει Δημοκρατία εκεί που δεν υπάρχουν πολιτικοί που να έχουν το θάρρος να λένε την αλήθεια, αλλά και λαός που να έχει το θάρρος να ακούει την αλήθεια.

•     Και καταλήγει λέγοντας ότι εάν θέλουμε να έχουμε διεθνές κύρος είναι ανάγκη να πείσουμε τον κόσμο ότι η Δημοκρατία είναι ασφαλής.

Δεν νομίζω ότι χρειάζονται περαιτέρω σχόλια, ούτε καν ως κλείσιμο, για τον λόγο που μόλις απολαύσατε. Ουδεμία σύγκριση με την λαϊκίστικη παρακμιακή κενότητα της Γενιάς του ΠολυΤεκνείου, του εν Ελλάδι αριστερίστικου baby boom.

Κτησίβιος Αλεξανδρεύς

Η ΕΛΛΑΔΑ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ

Το καράβι γυρίζει, και αυτό πλέον είναι φανερό. Η Ελλάδα αλλάζει σελίδα. Μετά από 4 χρόνια το οικονομικό κλίμα φαίνεται οριστικά να περνάει σε καλύτερες εποχές. Η κατάσταση έχει αλλάξει, και αυτό σύντομα θα μπορούν να το αντιληφθούν οι πάντες.

Και εξηγούμαι. Το σημαντικό γεγονός που δικαιολογεί το παραπάνω ξέσπασμα αισιοδοξίας δεν είναι η διανομή 500 ευρώ σε ένα εκατομμύριο δικαιούχους. Αυτό είναι απλώς το επιστέγασμα, η τυπική επιβεβαίωση ότι η κατάσταση έχει αλλάξει. Και προφανώς είναι ο καλύτερος και αμεσότερος τρόπος να αντιληφθεί την επιτυχία ο απλός κόσμος, να δει λεφτά στα χέρια του. Το 500άρικο όμως, όπως και τα υπόλοιπα μέτρα που ανακοινώθηκαν από τον πρωθυπουργό, είναι μόνο τα αποτελέσματα μιας μεγάλης προσπάθειας. Είναι και η τυπική επιβεβαίωση ότι η οικονομία είναι πλέον σε καλύτερο σημείο και μπορεί να αποπνέει αισιοδοξία.

Γιατί για να υπάρξει το 500άρικο έχει προηγηθεί κάτι σημαντικότερο, το πρωτογενές πλεόνασμα. Το οποίο, όπως αποδεικνύεται ξεκάθαρα πλέον, αφού πήρε την έγκριση και από τους πλέον αυστηρούς κριτές, είναι απολύτως πραγματικό και βιώσιμο. Άλλωστε όλα τα επιχειρήματα εναντίον του έχουν ήδη απορριφθεί από τα επίσημα στοιχεία, και ακόμα και η αντιπολίτευση έχει αναγκαστεί να αποδεχτεί την ύπαρξή του. Το κράτος πλέον εισπράττει περισσότερα από όσα ξοδεύει, έστω με την υπερφορολόγηση και τις εξοντωτικές περικοπές που έχουν επιβληθεί. Η δημοσιονομική ισορροπία έχει αποκατασταθεί, ενώ και η εφαρμογή του δημοσιονομικού προγράμματος για τα επόμενα χρόνια μέχρι στιγμής δε φαίνεται να κινδυνεύει, αντιθέτως πάει σύμφωνα με το σχεδιασμό και τους στόχους. Και η δημοσιονομική ισορροπία είναι απαραίτητο στοιχείο για κάθε οικονομία, είτε υπάρξει είτε δεν υπάρξει 500άρικο.

Το ίδιο, αν όχι περισσότερο σημαντικό, με το πρωτογενές πλεόνασμα είναι το πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Δεν έχει προβληθεί όσο το πρώτο, επειδή προφανώς δε θα έχει ως άμεσο αποτέλεσμα τη διανομή 500άρικων, είναι όμως εξίσου κρίσιμο. Αρκεί να αντιληφθεί κανείς ότι είναι η πρώτη φορά που η χώρα αποκαθιστά την εμπορική της ισορροπία από τη δεκαετία του ’50! Πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών πρακτικά σημαίνει αυτάρκεια και ανεξαρτησία. Τα κεφάλαια που μπαίνουν στη χώρα είναι περισσότερα από αυτά που φεύγουν, και αυτό είναι αναγκαίο στοιχείο ώστε να υπάρχει μια βάση για να αναπτυχθεί η οικονομία.

Ακόμα ένας δείκτης που εξελίσσεται εξισορροπητικά για την οικονομία, έστω κι αν είναι ακόμα σε αρνητικό έδαφος, είναι η ύφεση. Η ύφεση για το 2013 περιορίστηκε στο 3,7 %, χαμηλότερα από τις προβλέψεις της τρόικα, αλλά και του προϋπολογισμού. Στο δε δ’ τρίμηνο ήταν μόλις στο 2,8 %, ενώ οι τελευταίες προβλέψεις λένε ότι στο γ’ τρίμηνο του τρέχοντος έτους θα υπάρξει, μετά από χρόνια προσπαθειών, μικρή ανάπτυξη. Ίσως το ΑΕΠ να συνεχίζει να περιορίζεται, πλέον όμως φαίνεται πως είναι απλώς το αποτέλεσμα των προηγουμένων ετών, και ο κύκλος της ύφεσης έχει κλείσει. Δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να ακολουθήσει ανάπτυξη.

Άμεση απόρροια της εξέλιξης της ύφεσης είναι και ο δείκτης της ανεργίας. Παραμένει σαφώς ο τραγικότερος όλων, όταν βρίσκεται κοντά στο 30%, όμως υπάρχει μια θετική εξέλιξη: Έχει αρχίσει να σταθεροποιείται. Η κατάσταση έχει σαφώς βελτιωθεί σε σχέση με δύο χρόνια πριν, που η ανεργία αυξανόταν 1% το μήνα. Πλέον διατηρείται στα ίδια επίπεδα για αρκετό χρονικό διάστημα, και ουσιαστικά αναμένεται απλώς πότε θα ξεκινήσει η ανάπτυξη για να αρχίσει να μειώνεται. Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, που δείχνουν ότι οι προσλήψεις τους τελευταίους μήνες είναι περισσότερες από τις απολύσεις, ενώ ακόμα σημαντικότερο είναι ότι εδώ και περίπου δύο μήνες παραπάνω από τις μισές θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι μόνιμης, και όχι προσωρινής ή εποχιακής απασχόλησης. Αυτό δείχνει ότι και στον τομέα της ανεργίας δημιουργούνται σιγά-σιγά οι συνθήκες για να αρχίσει να μειώνεται, και να ξεφύγει από το εφιαλτικό επίπεδο που έφτασε λόγω κρίσης.

Για την εξέλιξη των δύο παραπάνω δεικτών άλλωστε υπάρχουν και συγκεκριμένες ενδείξεις ότι το πράγμα αλλάζει. Νέες επενδύσεις είτε σχεδιάζονται είτε ήδη πραγματοποιούνται καθημερινά. Η πιο πρόσφατη μόνο, η επιλογή δηλαδή της ZTE να καταστήσει τον Πειραιά πύλη εισόδου των προϊόντων της στην Ευρώπη, αναμένεται να δημιουργήσει 600 νέες θέσεις εργασίας. Κάποιοι θα πουν ότι είναι σταγόνα στον ωκεανό, στην οικονομία ωστόσο όλα από μια σταγόνα ξεκινάνε. Υπάρχει ακόμα η ήδη ανακοινωθείσα πρόθεση της Coca-Cola 3E να επεκτείνει τις υπάρχουσες στη χώρα επενδύσεις της. Υπάρχει η κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος» στο Φάληρο, που έχει ήδη δημιουργήσει 700 θέσεις εργασίας και αναμένεται να φτάσουν τις 1.500 μέχρι το 2015. Είναι επίσης οι σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις, που όταν ολοκληρωθούν θα προσφέρουν με τη σειρά τους χιλιάδες θέσεις εργασίας [Ελληνικό, Αστέρας Βουλιαγμένης κτλ]. Και είναι επίσης οι σχεδιαζόμενες επενδύσεις [πχ Nokia] στη γνώση και στο επιστημονικό δυναμικό της χώρας, που για πολλούς στο κοντινό μέλλον θα αποτελέσει το βαρύ της πυροβολικό, μαζί με τον τουρισμό. Είναι σημαντικότατο να μπορεί η νέα γενιά να βρει εργασία στην Ελλάδα αντί να αναγκάζεται να μεταναστεύει, και μακάρι ειδικά οι συγκεκριμένες επενδύσεις να συνεχιστούν.

Η κατάσταση της οικονομίας στη χειρότερη περίπτωση σταθεροποιείται, στην καλύτερη βελτιώνεται. Υπάρχουν και άλλοι δείκτες [επενδυτικό περιβάλλον, spreads κτλ], περισσότερο τεχνοκρατικοί, που υποδεικνύουν την ίδια κατεύθυνση, δεν έχει σημασία όμως τώρα να το παίζουμε οικονομολόγοι και να τους αναλύουμε, υπάρχουν εξειδικευμένοι για αυτό. Άλλωστε πλέον πραγματικά γεγονότα το αποδεικνύουν.

Χρειάστηκε να προηγηθούν όσα αναφέρθηκαν για να γίνουν εφικτές οι αλλαγές των τελευταίων εβδομάδων, αυτό όμως δε σημαίνει ότι από μόνες τους δε θα έχουν οικονομικό αποτέλεσμα. Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, τόσο για τους εργοδότες όσο και για τους εργαζόμενους είναι πολύ σημαντική κίνηση. Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι στην Ελλάδα υπάρχει υπερφορολόγηση, ειδικά όμως το πρόβλημα του ύψους των ασφαλιστικών εισφορών είναι πολύ μεγαλύτερο. Έστω και η μικρή αυτή μείωση αποτελεί σημαντική εξέλιξη, ειδικά τη στιγμή που δεν επηρεάζει τα ασφαλιστικά ταμεία. Είναι το πρώτο βήμα ώστε να ακολουθήσει σταδιακά μεγαλύτερη μείωση, όταν περιοριστεί η εισφοροδιαφυγή ή αυξηθούν τα έσοδα των ταμείων με την ανάπτυξη.

Σημαντικότατη εξαγγελία αποτελεί επίσης η αποπληρωμή 1 δις ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου. Η τακτική που εγκαινίασε το ελληνικό κράτος από το ξέσπασμα της κρίσης, να μην πληρώνει δηλαδή τις οφειλές του στον ιδιωτικό τομέα, είχε ως άμεσο αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός δεύτερου χρέους. Σε πολλούς τομείς οδήγησε τις ιδιωτικές εταιρείες σε μαρασμό, αφού ο βασικός τους πελάτης στην κρατικοδίαιτη ελληνική οικονομία σταμάτησε να πληρώνει. Η τακτική αυτή συνεχίστηκε για 2-3 χρόνια, και τελικά λήφθηκε μέριμνα στη δεύτερη δανειακή σύμβαση για διάθεση 7 δις για την αποπληρωμή των οφειλών αυτών. Παρά την εξασφάλιση του ποσού ο βραδύς ρυθμός του ελληνικού κράτους σε συνδυασμό με τις οικονομικές δυσχέρειες δεν οδήγησε τελικά σε εξόφληση του συνόλου του μικρού αυτού χρέους, και το κράτος συνεχίζει να χρωστά μεγάλα ποσά σε ιδιώτες. Για το σκοπό αυτό λοιπόν θα διατεθεί 1 δις από το πρωτογενές πλεόνασμα, κίνηση που θα ενισχύσει τη ρευστότητα στην αγορά και θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της ισορροπίας.

Απ’ την άλλη υπάρχει το περιβόητο 500ρικο που θα διανεμηθεί σε ενστόλους, χαμηλοσυνταξιούχους, χαμηλόμισθους κτλ. Πρόκειται για μια κίνηση με πρώτο στόχο να περάσει ένα μήνυμα δικαιοσύνης και κοινωνικής πολιτικής. Δείχνει ότι όσα λάθη και αδικίες έγιναν αυτά τα χρόνια της υπερπροσπάθειας θα αρχίσουν να αποκαθίστανται όσο δίνεται η δυνατότητα. Αναμφισβήτητα οι κατηγορίες στις οποίες απευθύνεται είναι από τους πλέον αδικημένους της κρίσης και θα είναι από τους πρώτους που θα ενισχυθούν. Παρά τις γκρίνιες για τις κατηγορίες που επελέγησαν και για τον τρόπο διανομής του επιδόματος γίνεται γενικά παραδεκτό ότι η κυβέρνηση άρχισε να αναγνωρίζει τις θυσίες και να επιδιώκει την αποκατάσταση τους. Γκρίνιες πάντα θα υπάρχουν, πρόκειται όμως για μια σωστή κίνηση, και αργά ή γρήγορα θα το αναγνωρίσουν όλοι. Πέραν αυτού υπάρχει και ο καθαρά οικονομικός αντίκτυπος, ότι θα ενισχυθεί η ρευστότητα στην αγορά κτλ

Τέλος, θα κάνω ιδιαίτερη αναφορά στη διάθεση 20 εκατ. για τη στήριξη των αστέγων, αφού μία από τις πλέον θλιβερές και τραγικές πλευρές της ελληνικής κρίσης ήταν ακριβώς η αδυναμία του κράτους να στηρίξει ακόμα και τους πιο αδύναμους πολίτες του. Η οικονομική ασυδοσία και η κακοδιαχείριση που συσσωρεύτηκαν τις τελευταίες δεκαετίες οδήγησαν στην αδυναμία αυτή, οπότε η έναρξη της διάθεσης κεφαλαίων για το σκοπό αυτό αποτελεί μια σαφή ένδειξη ότι τα προαναφερθέντα φαινόμενα φτάνουν στο τέλος τους.

Όλα τα παραπάνω, από την ανεργία και την ύφεση που σταθεροποιούνται μέχρι το πλεόνασμα και την ενίσχυση της ρευστότητας καταδεικνύουν ένα πράγμα: Πως το ελληνικό οικονομικό εγχείρημα είναι σε τροχιά επιτυχίας. Δεν έχει ολοκληρωθεί σε καμία περίπτωση, υπάρχει ακόμα δρόμος. Απλώς φαίνεται, και υπάρχουν όλο και περισσότερες ενδείξεις, ότι σταμάτησε πλέον η κατρακύλα και δημιουργούνται οι συνθήκες για να αρχίσει η ανάκαμψη. Χρειάζονται ακόμα πράγματα να γίνουν, είναι όμως η πρώτη φορά που τα αποτελέσματα της προσπάθειας είναι τόσο απτά και εμφανή, και φαίνεται οριστικά πως η χώρα έχει πάρει μια σταθερή πορεία. Το success story υπάρχει στον ορίζοντα.

Τα επόμενα βήματα που πρέπει να ολοκληρωθούν για να συνεχίσει το εγχείρημα να έχει επιτυχία ήδη έχουν αρχίσει να ακούγονται και σε κάποιο βαθμό να υλοποιούνται. Πρέπει κατ’ αρχάς να συνεχιστεί η δημοσιονομική ισορροπία και να μην τεθεί σε κίνδυνο το πρόγραμμα. Το ότι επιτεύχθηκε πρωτογενές πλεόνασμα ένα χρόνο νωρίτερα δε σημαίνει ότι πρέπει να εκμηδενιστεί και να γυρίσει το κράτος στις παλιές καλές εποχές. Το κοινωνικό μέρισμα του πρωτογενούς πλεονάσματος δεν πρέπει να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, και στον τομέα αυτό η κυβέρνηση πρέπει να είναι ιδιαίτερα συγκρατημένη. Όσο συνεχίζεται η καλύτερη εφαρμογή του προγράμματος θα υπάρχει και αποκατάσταση αδικιών, οι παλιές εποχές όμως πέρασαν και αυτό είναι κάτι που πολλοί δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί.

Έπειτα βασικό στοιχείο για την ολοκλήρωση του success story θα είναι η επιτυχής έξοδος της Ελλάδας στις αγορές. Αν το κράτος καταφέρει να βγει στις αγορές και να δανειστεί με ένα λογικό επιτόκιο θα είναι μια έμπρακτη απόδειξη ότι η κρίση έχει πλέον ξεπεραστεί. Το 2010 ο λόγος που η χώρα μπήκε στο περιβόητο μνημόνιο ήταν η αδυναμία της να δανειστεί από τις αγορές, κάτι που στη σύγχρονη οικονομία πρακτικά σημαίνει οικονομικός θάνατος. Για αυτό αναγκάστηκε να στραφεί στους Ευρωπαίους εταίρους και το ΔΝΤ. Φυσικά, όπως αδυνατούν πολλοί ακόμα και σήμερα να καταλάβουν, το αληθινό πρόβλημα δεν ήταν η αδυναμία δανεισμού, ήταν τα προβλήματα της χώρας που την είχαν προκαλέσει, και κυρίως ο συνδυασμός υψηλού χρέους, ελλείμματος και ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Έπρεπε πρώτα να επιλυθούν αυτά για να ακολουθήσει η έξοδος στις αγορές. Σήμερα δύο από τα τρία προβλήματα έχουν μπει στην κατεύθυνση της επίλυσης. Παραμένει το οξύ πρόβλημα του χρέους, που η επίλυση του έχει παραπεμφθεί στο μέλλον. Ακόμα κι έτσι όμως η έξοδος στις αγορές φαίνεται να είναι πιο κοντά από ποτέ. Τα spreads έχουν πέσει κάτω από τις 500 μονάδες, η πιστοληπτική ικανότητα αναβαθμίζεται και όλο και περισσότεροι παράγοντες των αγορών μιλούν με θετικά λόγια για τη χώρα. Τις τελευταίες μέρες όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η Ελλάδα θα δανειστεί ξανά από ιδιωτικούς φορείς σύντομα. Και το σημαντικό γεγονός δε θα είναι η άντληση κάποιων κεφαλαίων από το εξωτερικό, που άλλωστε θα γίνει σίγουρα με επιτόκιο υψηλότερο από αυτό που μας δίνει το μνημόνιο. Η σημασία της εξόδου στις αγορές είναι κυρίως συμβολική. Θα σηματοδοτεί την οριστική απεξάρτηση της Ελλάδας από τη βοήθεια των δανειστών της, δηλαδή τη σταδιακή επαναφορά της οικονομικής της ανεξαρτησίας. Το γεγονός ότι η χώρα θα στέκεται και πάλι στα πόδια της, αφού θα έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτείται χωρίς βοήθεια, σε συνδυασμό με την επίλυση του ζητήματος του χρέους, που πρέπει να γίνει σύντομα, και μετά το διαφαινόμενο τέλος της εποχής των δίδυμων ελλειμμάτων θα σημάνει οριστικά την αλλαγή του οικονομικού κλίματος και το ξεκίνημα μιας νέας περιόδου για την οικονομία, που για πρώτη φορά φαίνεται ξεκάθαρα ότι αφήνει πίσω της τόσο τα στραβά του παρελθόντος όσο και τις πρόσφατες δυσκολίες και αρχίζει να βελτιώνεται αισθητά.

Όπως φάνηκε ξεκάθαρα βέβαια τις τελευταίες εβδομάδες είναι πολλοί αυτοί που δεν επιθυμούν την επιτυχία. Γνωρίζαμε εδώ και χρόνια πόσοι είχαν επενδύσει, με πολλούς τρόπους, στην αποτυχία της χώρας, είναι όμως θλιβερό να βλέπεις με τα μάτια σου σε τι επίπεδο μπορούν να φτάσουν. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς, τους δημοσιογράφους που εδώ και χρόνια διαγωνίζονταν ποιος θα κάνει μεγαλύτερη αντιπολίτευση και όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός προανήγγειλε το ξεκίνημα μιας νέας περιόδου μόνο που δεν έβαλαν τα κλάματα on air; Τους γνωστούς βαρόνους των ΜΜΕ που αντέδρασαν σαν χρηματιστές που επένδυσαν σε λάθος ομόλογο; Τα κόμματα και τους πολιτικούς τους που έφτασαν να υπονομεύουν ακόμα και τώρα την προσπάθεια για να μη φανεί ότι στήριζαν την ύπαρξή τους αποκλειστικά στην κακή κατάσταση της οικονομίας; Ή ακόμα χειρότερα τους βουλευτές και τους παράγοντες της κυβέρνησης που έφτασαν στο σημείο να αναγάγουν σε εθνικό θέμα αν το γάλα θα είναι 5 ή 10 ημερών απλώς για να μην αφήσουν να φανεί η επιτυχία της κυβέρνησης, στην οποία αυτοί ελάχιστα συνέβαλαν; Ειδικά από τους συγκεκριμένους οι αντιδράσεις είναι ακόμα πιο ντροπιαστικές, αφού τις τελευταίες μέρες τους ακούμε να υπονοούν ότι θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση. Τώρα που καταφέρνει να βγάλει τη χώρα από τα χάλια που οι ίδιοι της προκάλεσαν μάλλον τους χαλάει τη σούπα. Καλά είχαν βολευτεί τόσο καιρό στην αφάνεια, να κατηγορούν και να γκρινιάζουν χωρίς να αναλαμβάνουν ευθύνες. Όπως όμως δεν κατάφεραν να καταστρέψουν τη χώρα έτσι δε θα μπορέσουν και να αναστρέψουν την επαναφορά της.

Τέλος, δύο λέξεις για τις τελευταίες αποκαλύψεις που ανακίνησαν ξανά το θέμα της ΧΑ. Όπως καταλαβαίνει ο καθένας δεν είναι τυχαία η περίοδος που έγιναν, και αποσκοπούν σε συγκεκριμένους στόχους. Είναι σαφώς πολύ σημαντικό ζήτημα, ακριβώς όμως για αυτό ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης του είναι η ψυχραιμία. Είναι κακό ότι αφέθηκε να κυριαρχήσει το συγκεκριμένο ζήτημα στο πολιτικό σκηνικό, ήδη όμως έχει προκαλέσει πολλά, δε χρειάζεται να γίνουν περισσότερα. Ο καλύτερος τρόπος να το αντιμετωπίσει η κυβέρνηση είναι να του δώσει μόνο την απαραίτητη σημασία και να αφοσιωθεί στα κανονικά προβλήματα. Σύντομα επίκειται η έξοδος στις αγορές, γεγονός πολύ σημαντικότερο από τις επαφές ενός γενικού γραμματέα με τη ΧΑ. Οι καλές εξελίξεις στην οικονομία δεν πρέπει να αναιρεθούν λόγω μιας πολιτικής αναταραχής. Η Ελλάδα πρέπει να τα καταφέρει όσο κι αν κάποιοι που βασίζουν την ύπαρξη τους στην αποτυχία δεν το επιθυμούν. Και θα τα καταφέρει, όπως έκανε πάντα.

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ

Αντικομμουνισμού το ανάγνωσμα....

Στο Imperial College του Λονδίνου  τις προάλλες γίναμε μάρτυρες των έντονων λεκτικών επεισοδίων του Υπουργού Υγείας και γνωστού μαχητικού δεξιού πολιτικού , Άδωνι Γεωργιάδη, με τα γνωστά αριστεροειδή που φοιτούν στην Γηραιά Αλβιόνα . Ένα βίντεο ,πολλές φωτογραφίες και ολόκληρες εκπομπές ,και ατελείωτες αναρτήσεις και σχόλια στα social media αφιερώθηκαν στην διαμάχη του Άδωνι με τα συγκεκριμένα αριστερά υποκείμενα ,που ήταν από φοιτητές μέχρι και διάφορους άλλους Έλληνες αριστερούς που απλά εργάζονταν εκεί ,και που προσπάθησαν να τον εμποδίσουν να ομιλήσει . Κλασσικές φιγούρες του θεάτρου σκιών που αναπτύχθηκε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Κάτι γκρουπούσκουλα της άκρας αριστεράς που θεωρούν ότι αυτοί έχουν το δικαίωμα να κρίνουν , και μόνον αυτοί, το πότε κάποιος θα πρέπει να ομιλήσει στο δημόσιο βήμα σε πανεπιστημιακό έδρανο , ακόμα και αν είναι στην  αλλοδαπή…. μέχρι και εκεί με τα χρήματα των μεγαλοαστικών ή και μεσοαστικών  (σίγουρα όμως όχι λούμπεν) οικογενειών τους έφτασε η χάρη τους για να γίνουμε «ρόμπα» διεθνώς και πανευρωπαϊκώς. Νευρώδη ανθρωπάκια που πετάνε την συνηθισμένη παπαρολογική ,αριστερής εμπνεύσεως ,συνθηματολογία με ξεσπάσματα χειροκροτημάτων γία μία τιτανοτεράστια «κοτσάνα» που μπορεί να πετάει κάποιος από αυτούς στην χάβρα Ιουδαίων που προσπαθούν να κάνουν. Φυσικά εκεί έφτανε ένας μόνο Άδωνις για να τους τελειώσει με συνοπτικές διαδικασίες  και να μην καταφέρουν τον αρχικό σκοπό τους.

Μετά από λίγες μέρες είχαμε την συνένεντευξη του Π. Μπαλτάκου, στο BHMA FM , που διατράνωσε υπερηφάνως τα αντικομμουνιστικά του αισθήματα και αυτό πόνεσε έτι περαιτέρω διότι αυτά τα έλεγε ο Γενικός Γραμματέας της Κυβερνήσεως και εκ των μελών του στενού ηγετικού πυρήνα αυτής, κάτι που άλλες εποχές δεν υπήρχε περίπτωση ούτε να το διανοούντο  αυτοί που υποτίθεται εκπροσωπούσαν την δεξιά παράταξη.  Φυσικά και εδώ έγινε πολύς λόγος στα social media και το  διαδίκτυο πήρε φωτιά. Στην τηλεόραση και στις εφημερίδες και στους διάφορους πολιτικούς ιστότοπους ,οι αντιπολιτευόμενοι δημοσιογράφοι της αριστεράς αλλά και διάφοροι φιλελε που προσπαθούν να κινηθούν ,ακόμα και τώρα , σε γραμμές «πολιτικής ορθότητος» μαζί με κάποια υπολείμματα φόβου που υπάρχουν από την εποχή που η ιδεολογική παντοκρατορία της αριστεράς ήταν αδιαμφισβήτητη , άρχισε να λειτουργεί το ιεροεξεταστικό όργανο που προσπαθούσε να επιτιμήσει τον Μπαλτάκο για αυτό που είπε διότι είναι κακό να ….κρίνουμε την «αγία» κομμουνιστική αριστερά, χάριν της οποίας  φθάσαμε εδώ που φθάσαμε , βεβαίως, βεβαίως.

Το παραπάνω θάρρος όμως των δύο κυβερνητικών στελεχών , που το καθένα έχει την δική του βαρύτητα, στην ευρύτερη δεξιά, είναι ουσιαστικά ένας οδηγός ,μία πυξίδα  για να μπορούμε όλοι εμείς που δηλώνουμε ότι ανήκουμε στον αστικό κόσμο, από αρκετά δεξιά μέχρι και τους κλασσικούς φιλελεύθερους ,να μπορούμε ωμά και χωρίς περιστροφές και κυρίως φόβο   να δηλώνουμε την αντίθεσή μας στην ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς. Να  μπορούμε να τσακίζουμε ελευθέρως και συνειδητά με ιδεολογικά και πολιτικά επιχειρήματα αυτό που λέγεται κομμουνισμός - Aριστερά και όχι να συρόμεθα πίσω από μία «πολιτική ορθότητα» που είναι φτιαγμένη και ραμμένη στις νόρμες ενός ιδιόμορφου πολιτισμικού μαρξισμού.

Το θάρρος της δικής μας πλευράς είναι που φοβούνται οι αριστεροί διότι είχαν καλομάθει τόσα χρόνια να μην έχουν αντιστάσεις και οι ελαφροδεξιούληδες που κυβερνούσαν , όποτε κυβερνούσαν, να τους ανέχονται και να φροντίζουν μόνο για την διανομή της «καρέκλας». Το θηρίο το θρέψαμε με μεγάλες ποσότητες ανοχής και υποχωρήσεων. Το πλήρωμα του χρόνου έχει έρθει εδώ και κάμποσο καιρό όχι μόνο για να σταματήσει και να συντριβεί η ιδεολογική δειλία και τα συμβόλαια πολιτικών και ιδεολογικών παραχωρήσεων αλλά και για να αναζωγονηθεί η αντίσταση κ η πολεμική μας κατά αυτού του ολοκληρωτικού τέρατος που λέγεται κομμουνισμός. Τώρα που το πάλαι ποτέ μεταπολιτευτικό σοβιετικό πλέγμα ξηλώνεται!!

Ο Αντικομμουνισμός δεν μπορεί να νοηθεί ως ένα ρεύμα αποφατικής πολιτικής ιδέας αλλά ως μία ενεργή και εμπεδωμένη κατάσταση που στόχο έχει να εκριζώσει  από τις συνειδήσεις και τις βιωματικές εκφράσεις των πολιτών κάθε τι που συνδέεται με τις  παλιές βεβαιότητες του κρατικισμού , του ισχυρού πατερναλισμού, των αυταρχικών πρακτικών των κομματικών γκορυπούσκουλων και συνδικαλιστών κάθε είδους και μορφής , την ροπή προς την ανομία και την ασυδοσία, τον ετσιθελικό τσαμπουκά των παραφυάδων της αριστεράς για κάθε τι που δεν τους αρέσει και την απαξίωση των εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεων. Δεν πρέπει να τα πολεμάς μόνο αυτά αλλά και να διακηρύττεις με παρρησία τις λύσεις αυτές που οδηγούν στην πολιτική οδό της Ελευθερίας. Γιατί ο ανήκων στην ευρύτερη δεξιά, ο  πολίτης που αγωνιά για τον αστικό κόσμο έχει ως κεντρική ιδέα του ιδεολογικού του πυρήνα την Ελευθερία στα βασικά πρότυπα που ορίζουν την ζωή μας. Ο φιλελευθερισμός που πρεσβεύουμε αυτά ακριβώς προσπαθεί να διαφυλάξει από την αχόρταγη εξτρεμιστική διάθεση των ακραίων δυνάμεων που εδώ είναι ο κομμουνισμός και η σαπισμένη νοοτροπία του.

Μέρες που είναι αυτό συνδέεται με τον κεντρικό νόημα και των πρώτων Συνταγμάτων της εθνικής επαναστάσεως του ’21..Είναι το νόημα αλλά και το ζητούμενο ταυτόχρονα. Η προάσπιση της Ελευθερίας από αυτούς που την εποφθαλμιούν. Και οι κομμουνιστές με τους συνοδοιπόρους τους σίγουρα είναι από εκείνους.

Και όπως κάποτε είχε πει ένας παλιός φίλος : «Ναι, είμαι αντικομμουνιστής. Να, ο σκοπός μιας ζωής!!»

Αριστοτέλης Παλαιολόγος

ΣΑΜΑΡΑΣ, ΝΔ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΞΙΑ

ΣΑΜΑΡΑΣ, ΝΔ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΞΙΑ

29 Νοεμβρίου του 2009. Έχουν περάσει περισσότερα από 4 χρόνια από ένα γεγονός που για πολλούς θα άλλαζε την ιστορία της Δεξιάς στην Ελλάδα. Ο Αντώνης Σαμαράς διαδέχεται τον Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ. Υπόσχεση και αποστολή του να ενώσει ξανά τη Δεξιά, να της προσδώσει τα στοιχεία εκείνα που μέχρι τότε της έλειπαν [σαφή πολιτικό λόγο, ιδεολογικό μανδύα και ριζοσπαστικό χαρακτήρα] και την καθήλωναν σε μειονεκτική σχέση με την Αριστερά και να την οδηγήσει ξανά στην εξουσία. Πολλές προσδοκίες δημιουργήθηκαν τότε, και πολλά γεγονότα που είτε τις επιβεβαίωσαν είτε τις διέψευσαν μεσολάβησαν. Εν τέλει σήμερα ποια ακριβώς είναι η κατάσταση εντός της παράταξης;

Ας ξεκινήσουμε από μία αναδρομή στο 2009. Τότε που ο αποχωρήσας πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής μετά την ήττα στις εκλογές, και μάλιστα με ιστορικά χαμηλά για το κόμμα, επέλεξε να αποχωρήσει από την προεδρία του και να αφήσει να επιλεγεί από τη βάση ο επόμενος ηγέτης, χωρίς ο ίδιος να εμπλακεί και δεσμευόμενος ότι θα τον στηρίξει. Τότε στους κόλπους τόσο του κόμματος όσο και της ευρύτερης παράταξης τέθηκαν σε ισχύ διεργασίες για να καθοριστεί τόσο η ομάδα που θα αναλάμβανε την ηγεσία όσο και η μελλοντική κατεύθυνση της παράταξης. Στην ουσία δημιουργήθηκε ένα δίπολο ανάμεσα σε όσους υποστήριζαν τη διατήρηση μετριοπαθούς κεντρώας κατεύθυνσης, με επικεφαλής την υποψήφια Ντόρα Μπακογιάννη, και όσους επιθυμούσαν στροφή προς τα δεξιά, με υποψήφιο τον Αντώνη Σαμαρά. Όπως όλοι θυμόμαστε στις εκλογές που ακολούθησαν η βάση της ΝΔ ψήφισε απευθείας το Σαμαρά, επιλέγοντας έτσι να δημιουργηθεί και πάλι η μεγάλη Δεξιά με κορμό τη ΝΔ. Ήταν η πρώτη φορά μετά από σχεδόν 20 χρόνια που η παράταξη έθετε και επισήμως αυτό το στόχο.

Από τότε πέρασαν 4 χρόνια. Η ΝΔ επανήλθε στην κυβέρνηση, ο Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός και το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει είναι αρκετό για να γίνει ένας πρώτος απολογισμός. Έχουν υπάρξει βήματα για τη συγκρότηση της μεγάλης δεξιάς παράταξης;

Για τη δημιουργία της μεγάλης Δεξιάς έπρεπε πρώτα απ’ όλα το σύνολο της παράταξης να συσπειρωθεί σε ένα κοινό μέτωπο με κοινούς στόχους την επικράτηση της παράταξης και την εφαρμογή πολιτικών που συνάδουν με την ιδεολογία της,  ώστε να διασφαλιστεί η διαρκής και όχι συγκυριακή υπεροχή της. Όπως απέδειξε περίτρανα η κυβερνητική θητεία της ΝΔ το διάστημα 2004-2009 δεν αρκεί η εκλογική επικράτηση για να θεωρήσει κανείς ότι έχει την υπεροχή στην κοινωνία. Δεν έχει νόημα αν δεν εφαρμόσει πολιτικές που θα ικανοποιήσουν τη βάση του και κυρίως θα τονίσουν τη διαφορά του από τους υπόλοιπους. Καλή είναι η συνεννόηση, και ο συμβιβασμός όποτε χρειάζεται, ποτέ όμως δεν πρέπει να φτάνεις στο σημείο της πλήρους υποχώρησης, όπως έγινε μερικά χρόνια πριν.

Όσον αφορά τον πρώτο στόχο, τη συσπείρωση της παράταξης, ας παρατηρήσουμε λίγο τι συμβαίνει στον κομματικό χάρτη. Το 2009 υπήρχαν ουσιαστικά δύο μόνο κόμματα να απαρτίζουν τη Δεξιά: Η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ. Υα υπόλοιπα ήταν εντελώς αμελητέες ποσότητες, που δεν ξεπερνούσαν το 1%. Συνεπώς φαινόταν ότι ο τρόπος για να ολοκληρωθεί η ένωση της παράταξης ήταν αφενός η απορρόφηση των ψηφοφόρων και των στελεχών του ΛΑΟΣ, αφετέρου ο επαναπατρισμός των ψηφοφόρων της ΝΔ που το 2009 επέλεξαν να εκφράσουν τη δυσφορία τους απέχοντας από τις εκλογές. Με τις δύο αυτές κινήσεις και ταυτόχρονα τη διατήρηση των δυνάμεων της ΝΔ η παράταξη θα ήταν και πάλι ενωμένη.

4 χρόνια μετά η κατάσταση έχει αλλάξει εντελώς. Η ΝΔ παραμένει πρώτο κόμμα, όμως με πολύ χαμηλότερα ποσοστά, ενώ γύρω της πλέον υπάρχουν περισσότεροι να την ανταγωνίζονται. Μεγάλο μέρος της παράταξης αποσχίστηκε και διαφοροποιήθηκε δημιουργώντας άλλους κομματικούς σχηματισμούς ή ενισχύοντας ήδη υπάρχοντες. Φιλελεύθεροι μεταπήδησαν στη Δράση, εκσυγχρονιστές στη Δημιουργία Ξανά και το Θάνο Τζήμερο, μέρος της λαικής Δεξιάς δημιούργησε νέο σχηματισμό με επικεφαλής τον Πάνο Καμμένο, και κυρίως ένα μεγάλο και ετερόκλητο μέρος της βάσης του κόμματος μεταφέρθηκε στη ΧΑ. Επιπλέον στελέχη που αποχώρησαν από το κόμμα δημιούργησαν δικούς τους [ας πούμε προσωποπαγείς] σχηματισμούς [Νικολόπουλος, Πολύδωρας, Ζώης], που ναι μεν έχουν μικρή απήχηση όμως λειτουργούν ανά πάσα στιγμή ως δεξαμενές προσέλκυσης δυσαρεστημένων. Εν ολίγοις το κόμμα έχασε μεγάλο μέρος της δύναμής του,  διασπάστηκε και απώλεσε την ενότητα του, αντί να ενωθεί σε ένα φορέα όπως ήταν ο στόχος. Χάθηκε το πλεονέκτημα της συσπείρωσης και της πολυσυλλεκτικότητας, κάτι που η παράταξη ανέκαθεν διέθετε απέναντι στην Αριστερά και της εξασφάλιζε την επικράτηση. Ουσιαστικά ο μόνος στόχος που επιτεύχθηκε από όσους είχε αρχικά θέσει η ηγεσία ήταν η προσέλκυση μέρους των στελεχών και της βάσης του ΛΑΟΣ, κίνηση που είχε σαφώς σημαντικά και μετρήσιμα αποτελέσματα αλλά δεν ήταν αρκετή για να επιφέρει τη δημιουργία μιας μεγάλης παράταξης.

Απ’ την άλλη αν παρατηρήσει κανείς το πράγμα από πολιτική σκοπιά θα έχει να κάνει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. Η ΝΔ ως το μεγαλύτερο κόμμα της παράταξης ανέκαθεν εμφάνιζε μια πολυσυλλεκτικότητα που της εξασφάλιζε σημαντική δύναμη. Φιλελεύθεροι συνυπήρχαν με συντηρητικούς, ακροδεξιοί με κεντρώους, εκσυγχρονιστές με λαικοδεξιούς. Σήμερα όπως προαναφέρθηκε μεγάλο μέρος από τους χώρους αυτούς έχει αποχωρήσει και έχει αναζητήσει αλλού στέγη, χωρίς ωστόσο να έχει σταματήσει να εκπροσωπείται από τη ΝΔ. Όλοι οι παραπάνω χώροι, και όχι μόνο, διατηρούν ακόμα το δικαίωμα να ισχυρίζονται ότι ανήκουν στη ΝΔ, με αποτέλεσμα να ισχύει το εξής παράδοξο: Η ΝΔ παραμένει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, η δυναμική που της εξασφάλιζε όμως η πολυσυλλεκτικότητα έχει ψαλιδιστεί σημαντικά. Εν ολίγοις, ο πρώτος εκ των δύο στόχων, η ένωση-συσπείρωση της παράταξης, μέχρι στιγμής δεν έχει επιτευχθεί, αντιθέτως έχουν γίνει μόνο βήματα προς τα πίσω.

Για την επίτευξη ωστόσο ενός στόχου απαιτούνται και οι κατάλληλες συνθήκες. Δεν αρκεί η θέληση και η απόφαση. Ο Σαμαράς ανέλαβε την ηγεσία και την αποστολή σε μια δύσκολη περίοδο με μεγάλες προκλήσεις. Η οικονομική κρίση, η συσσώρευση και αποκάλυψη των προβλημάτων που δημιούργησαν τα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης και η πολιτική κρίση που εκ των υστέρων προκλήθηκε μόνο θετικές συνθήκες για την πραγματοποίηση ενός αμιγώς πολιτικού εγχειρήματος δε χαρακτηρίζονται. Πόσο μάλλον όταν το εγχείρημα αυτό αφορά ένα κόμμα πολυσυλλεκτικό, που σημαίνει ότι πρέπει κανείς να ικανοποιήσει διαφορετικές τάσεις με διαφορετικές επιδιώξεις. Η γενικότερη κρίση που βρισκόταν και εξακολουθεί να βρίσκεται η χώρα σήμαινε ότι η ΝΔ όφειλε να αναλάβει σημαντικές ευθύνες, τόσο ως κυβέρνηση όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν είχε την πολυτέλεια και την ευελιξία να χειρίζεται την κατάσταση πολιτικά, ούτε τον απαραίτητο χρόνο για πολιτικές διεργασίες που θα κρατούσαν κοντά ομάδες αντίθετες με την πολιτική της. Σχεδόν αμέσως αφότου ανέλαβε την ηγεσία ο Σαμαράς βρέθηκε αντιμέτωπος με διλήμματα και καταστάσεις που ήταν παραπάνω από αρκετά για να θέσουν την ένωση της παράταξης σε δεύτερη μοίρα.

Στην πολιτική πάντα ιεραρχείς προτεραιότητες και κάνεις επιλογές. Ακόμα περισσότερο όταν η εποχή που δραστηριοποιείσαι είναι γεμάτη προκλήσεις και διλήμματα. Με την κατάσταση που έπρεπε να αντιμετωπίσει η παράταξη ήταν αδύνατο να διατηρηθεί αρραγής. Υπήρχε μεγάλη ανάγκη για μεταρρυθμίσεις στην οικονομία ώστε να αποφευχθεί η διάλυση, οι μεταρρυθμίσεις αυτές όμως έβρισκαν αντίθετο τμήμα της λαϊκής Δεξιάς, και δεν υπήρχε τρόπος να αποφευχθεί η αποσκίρτηση του. Χρειάζονταν αλλαγές στην κοινωνία για να διορθωθούν στρεβλώσεις, στις αλλαγές αυτές όμως ήταν αντίθετο για διαφορετικούς λόγους μέρος τόσο της φιλελεύθερης όσο και της συντηρητικής μερίδας. Η παραμονή στην ΕΕ για να μη χάσει η χώρα τη διεθνή κατεύθυνσή της τέθηκε ως η νούμερο ένα προτεραιότητα, αυτό όμως ήταν αδιανόητο τόσο για τους ακροδεξιούς όσο και για τη λαϊκή Δεξιά. Στα παραπάνω σημεία, και όχι μόνο, ήταν αδύνατο να υπάρξει σύμπνοια του συνόλου της παράταξης, αφού άγγιζαν σημεία που για μέρη της θεωρούνταν κόκκινες γραμμές. Είναι αδύνατο να δίνεις τη μάχη για παραμονή στην ΕΕ μαζί με άτομα που δεν πιστεύουν σε αυτή, ή να προσπαθείς για φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία όταν ένα μέρος της παράταξης είναι δέσμιο του κρατισμού.

Όταν τα στοιχήματα που έχεις να αντιμετωπίσεις είναι κρίσιμα οι στόχοι που ήθελες να επιτύχεις αναγκαστικά αναθεωρούνται. Όλη η πορεία του Σαμαρά ως πρόεδρος ήταν γεμάτη από τέτοιες καταστάσεις, όπου έπρεπε να κάνει επιλογές που θα δυσαρεστούσαν είτε τη μία είτε την άλλη πλευρά. Το όχι στο πρώτο μνημόνιο δυσαρέστησε το φιλοευρωπαϊκό και το φιλελεύθερο κομμάτι της ΝΔ, χωρίς όμως να οδηγήσει σε αποσκίρτηση. Η ακραία αντιπολίτευση που ακολούθησε δυσαρέστησε τους συντηρητικούς, κάτι που τότε είχε οδηγήσει σε αύξηση του ΛΑΟΣ. Η συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν κόκκινη γραμμή για τη λαϊκή Δεξιά, και το δεύτερο μνημόνιο όπου η ΝΔ αυτή τη φορά είπε ναι οδήγησε μεγάλο μέρος της σε αποχώρηση. Και τέλος, πέραν από τα συγκεκριμένα περιστατικά που οδήγησαν μέρος της βάσης εκτός του κόμματος, το όλο κλίμα στην κοινωνία και την οικονομία οδήγησαν μεγάλο μέρος του κόσμου να εκφράσει την απέχθεια του για το πολιτικό σύστημα στρεφόμενος σε ακραίες επιλογές. Αυτό προφανώς θα επηρέαζε και τη ΝΔ.

Η ένωση-συσπείρωση της παράταξης απαιτούσε τη σύγκληση δυνάμεων ετερόκλητων και εν πολλοίς αντιφατικών μεταξύ τους. Όταν λέμε ένωση συμπεριλαμβάνουμε τους πάντες, ακόμα και όσους εμείς πιθανόν να μη θεωρούμε γνήσιους δεξιούς, κι ας αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Το τμήμα της Δεξιάς που εμείς μπορεί να θεωρούμε λαϊκιστικό, γραφικό κτλ συμπεριλαμβάνεται στην επιδιωκόμενη συσπείρωση, αφού καλώς ή κακώς εκφράζουν μεγάλο μέρος της παράταξης, κυρίως σε επίπεδο βάσης. Μπορεί να θεωρούμε τον Καμμένο ή το Γιάννη Μανώλη γραφικούς, όμως εκφράζουν πολύ κόσμο, και καλώς ή κακώς ανήκουν στη Δεξιά, κι ας μην τους θεωρούμε εμείς σοβαρούς.

Ας περάσουμε όμως στο δεύτερο σκέλος του εγχειρήματος. Έστω και με την παράταξη διασπασμένη η ΝΔ κατόρθωσε να κερδίσει τις εθνικές εκλογές και να σχηματίσει κυβέρνηση. Με μια σημαντική διαφορά: Δε σχηματίστηκε κυβέρνηση Δεξιάς, αλλά συνασπισμού με μέρος της Αριστεράς. Ήταν και αυτό ένα από τα βήματα που κατεδείκνυαν ξεκάθαρα την αποτυχία του εγχειρήματος, αφού για τους στόχους που η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα επεδίωκε δε γινόταν να μαζευτούν επαρκείς δυνάμεις από τη Δεξιά, αλλά χρειάστηκε συνεργασία με τον αντίπαλο. Επίσης όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό κυβέρνηση συνεργασίας με την Αριστερά σημαίνει αυτομάτως ότι ο στόχος της εφαρμογής πολιτικών που συνάδουν με την ιδεολογία της Δεξιάς γινόταν όλο και δυσκολότερος.

Παρ’ όλα αυτά στο συγκεκριμένο σκέλος η επιτυχία του Σαμαρά ήταν σαφώς μεγαλύτερη από το προηγούμενο. Παρόλο που συνεργαζόταν με αρχικά δύο, έπειτα με ένα κόμμα της Αριστεράς προώθησε την εφαρμογή συγκεκριμένων πολιτικών που σαφώς ταίριαζαν περισσότερο με το προφίλ της Δεξιάς.

1. Η επιχείρηση Ξένιος Ζεύς για τη λαθρομετανάστευση, που έχει αλλάξει εντελώς την εικόνα του μεγαλύτερου μέρους του κέντρου της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων

2. Η ανακατάληψη παρανόμως κατειλημμένων από την άκρα Αριστερά κτηρίων ανά την επικράτεια

3. Η προώθηση ιδιωτικοποιήσεων και η απελευθέρωση της αγοράς σε συγκεκριμένους τομείς [πχ άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές]

4. Η επιχειρούμενη αναδιάρθρωση του δημοσίου, με κατεύθυνση τον περιορισμό του, παρά τα εμπόδια που συνεχώς βάζει η συγκυβερνώσα Αριστερά, όπως φάνηκε ξεκάθαρα μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ.

5. Η σύγκρουση με το συνδικαλιστικό χώρο και τις ακραίες πρακτικές του που πάντα στρέφονταν ενάντια στην κοινωνία [επιστράτευση εργαζομένων στο μετρό, ναυτεργατών κτλ]

6. Η μείωση συγκεκριμένων φόρων, όπως στο ΦΠΑ στην εστίαση και στο φόρο μεταβίβασης ακινήτων, έστω κι αν αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τους φόρους που έχουν αυξηθεί

Αυτές είναι κάποιες μόνο από τις κινήσεις που έχει προωθήσει η σημερινή κυβέρνηση που πρώτη φορά επιχειρούνται σοβαρά και δεν έγιναν ποτέ στο παρελθόν ακριβώς επειδή δεν ταίριαζαν στο κλίμα αριστερής ηγεμονίας της Μεταπολίτευσης. Και γίνονται από μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν και δυνάμεις της Αριστεράς, συνεπώς τραβάνε πίσω την όλη προσπάθεια. Αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς πως αν η κυβέρνηση αποτελούνταν μόνο από  δυνάμεις της Δεξιάς οι κινήσεις αυτές θα ήταν πολύ περισσότερες, ενώ θα είχαν αποφευχθεί και κινήσεις αριστερής φύσεως που αναγκαστικά έγιναν [πχ άρνηση απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων]. Ακόμα και έτσι όμως μπορούμε να πούμε ότι ο Σαμαράς πέτυχε στην εφαρμογή δεξιών πολιτικών, και μάλιστα σε συνθήκες που κάθε άλλο παρά τον ευνοούσαν, λόγω της συγκυβέρνησης με την Αριστερά. Από ένα σημείο και μετά έρχεται και η ευθύνη όσων γκρινιάζουν που με τη στάση τους προκάλεσαν τη συγκυβέρνηση αυτή, δένοντας τα χέρια της παράταξης σε ικανό αριθμό ζητημάτων.

Ακόμα, όπως αναφέρθηκε στην αρχή, μέρος της αποστολής ήταν να αποκτήσει η παράταξη σαφή πολιτικό λόγο, ιδεολογικό μανδύα και ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Να σταματήσει να έχει ως αποκλειστικό στόχο την κατάκτηση της εξουσίας με κάθε μέσο και να αποκτήσει σαφή κατεύθυνση και ιδεολογία. Η διαφορά της ΝΔ σήμερα σε σχέση με 4 χρόνια πριν είναι νομίζω ξεκάθαρη. Το 2009 ήταν ένα κόμμα που αυτοπροσδιοριζόταν ως μεσαίος χώρος, φοβόταν να συγκρουστεί με την Αριστερά και το κατεστημένο της, αντιθέτως επεδίωκε το συμβιβασμό, και απέρριπτε κάθε τι δεξιό ως ακραίο και παλαιοκομματικό. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ίσως η ΝΔ ακόμα να μην αυτοπροσδιορίζεται τυπικά, δε δηλώνει πως εκπροσωπεί τη Δεξιά. Αυτοπροσδιορίζεται όμως στην πράξη. Δε φοβάται να συγκρουστεί με την Αριστερά και τις πρακτικές της, ακόμα κι αν συγκυβερνά με ένα τμήμα της. Ευαγγελίζεται την έλευση της Νέας Μεταπολίτευσης, θέτοντας έτσι ως στόχο το τέλος της Μεταπολίτευσης και της αριστερής ηγεμονίας που αυτή επέφερε. Εφαρμόζει στην πράξη πολιτικές που μόνο τη Δεξιά εκφράζουν, και καταδεικνύουν πως έχει υπάρξει σημαντική αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν. Δυστυχώς βέβαια αυτό δεν αφορά το σύνολο της παράταξης. Υπάρχουν ακόμα μεγάλα τμήματα της, υπολείμματα του παρελθόντος, που παραμένουν πιστά στο πρότυπο της φοβικής και υποχωρητικής Δεξιάς. Είναι όμως η πρώτη φορά που τόσο η ηγεσία του κόμματος όσο και τα πρόσωπα που έχουν αναδειχτεί ως βασικοί εκπρόσωποι του επιλέγουν τη σκληρή σύγκρουση με την Αριστερά και το κατεστημένο της. Αυτό φυσικά πρέπει να επεκταθεί και στο σύνολο του κόμματος και του κομματικού μηχανισμού, που δυστυχώς στο μεγαλύτερο μέρος του ελάχιστα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια.

Περισσότερο από 4 χρόνια αφότου το εγχείρημα ξεκίνησε μπορούμε να παρατηρήσουμε με μια σχετική ασφάλεια πόσο και αν έχει προχωρήσει. Η ΝΔ έχει περιοριστεί σημαντικά σαν πολιτικό μέγεθος, και αυτό σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα της μεγάλης Δεξιάς. Ούτε ενωμένη μπορούμε να πούμε ότι είναι η Δεξιά σήμερα τη στιγμή που υπάρχουν πολλά κόμματα να την εκφράζουν. Ακόμα και έτσι όμως το εγχείρημα έχει προχωρήσει, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράλογο. Ίσως η παράταξη να μην είναι ενωμένη εκλογικά, για πρώτη φορά όμως μέρος της βγαίνει από την αφάνεια και συγκρούεται ευθέως με την Αριστερά. Καταδικάζει τα φαινόμενα και τις πρακτικές που επί τόσα χρόνια βασάνιζαν την ελληνική κοινωνία, προωθεί πολιτικές για να τα διορθώσει και υπερασπίζεται για πρώτη φορά την ταυτότητα και την ιστορία της. Είναι μια καλή αρχή για να δημιουργηθεί μια βάση και να ακολουθήσει η διεύρυνση.

Η αλήθεια είναι πως στο χρονικό αυτό διάστημα των 4 ετών το λογικό θα ήταν η ένωση της παράταξης να έχει ήδη συντελεστεί, ωστόσο οι συνθήκες δεν το επέτρεψαν. Οι προκλήσεις ήταν μεγάλες, και η ενέργεια που υπό άλλες συνθήκες θα αφιέρωνε ο Σαμαράς για τη μεγάλη Δεξιά την περίοδο αυτή έπρεπε να αφιερωθεί για τη διάσωση της χώρας. Η παραμονή στην ΕΕ, οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την κοινωνία κτλ αποτελούσαν στόχους που δε συμβιβάζονταν με το εγχείρημα της μεγάλης Δεξιάς. Όπως εξηγήθηκε παραπάνω οι επιλογές και τα διλήμματα θα δυσαρεστούσαν τμήματα της παράταξης, ό, τι κι αν επέλεγε η ηγεσία. Αναγκαστικά λοιπόν το εγχείρημα τέθηκε σε δεύτερη μοίρα. Αυτό δε σημαίνει ότι εγκαταλείφθηκε, ούτε είναι αδύνατο να συσπειρωθεί όντως το σύνολο της παράταξης σε έναν κομματικό φορέα. Αυτό θα γίνει όταν ξεπεραστεί η κρίση, διασωθεί η χώρα οριστικά και μπορέσει και πάλι να γίνει προτεραιότητα. Κάτι για το οποίο όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις δε θα περιμένουμε πολύ καιρό. 

Μύθοι , αλήθειες και πραγματικότητα για το ελληνικό χρέος

Με αφορμή τα στοιχεία και συμπεράσματα που καταγράφει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ως προς το… παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του ελληνικού δημοσίου χρέους, με αριθμούς, ποσοστά και τα σχετικά, είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τα εξής, προς ενημέρωση αλλά και διευκόλυνση του δημόσιου διαλόγου.

1. Το δημόσιο χρέος παρουσιάζει εδώ και δεκαετίες έντονα αυξητική τάση. Το 1980 βρισκόταν στο 22,5% του ΑΕΠ και το 1990 βρέθηκε στο 100%. Από τα 12 δισ. ευρώ το 1981 βρέθηκε το 2007 στα 240 δισ. ευρώ (20 φορές πάνω σε ονομαστικούς όρους).

2. Το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, την περίοδο 2007 – 2009, αυξήθηκε κατά το 20%.

3. Το δημόσιο χρέος ανήλθε στα 299,7 δισ. ευρώ ή στο 129,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2009. Το 2011 το χρέος έφτασε στα 355,2 δισ. ευρώ και το 2012 μετά το «κούρεμα» (PSI) υποχώρησε στα 303,9 δισ. ευρώ.

4. Το δημόσιο χρέος αυξάνει, όσο η χώρα έχει δημοσιονομικά ελλείμματα. Σε περιόδους ύφεσης, ο δείκτης του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ θα αυξάνει ανάλογα.

5. Η αυξητική δυναμική του δημοσίου χρέους «φρέναρε» με τη διπλή αναδιάρθρωσή του. Η καθαρά μείωση χρέους το 2012 ήταν 52 δισ. ευρώ.

6. Το ύψος του δημοσίου χρέους θα ήταν υψηλότερο χωρίς την αναδιάρθρωσή του.

7. Η σύνθεση και η δομή του δημοσίου χρέους βελτιώθηκε. Το δημόσιο χρέος της Κεντρικής Διοίκησης, το 2011, είχε μέση σταθμική διάρκεια 7 έτη και μέσο σταθμικό επιτόκιο 4,75%, ενώ το 2013, η μέση διάρκεια είναι 17 έτη και το μέσο σταθμικό επιτόκιο λίγο πάνω από το 2%.

8. Οι τόκοι, σε ταμειακή βάση, μειώθηκαν σημαντικά. Από τα 16,3 δισ. ευρώ το 2011 (7,8% του ΑΕΠ), στα 6,1 δισ. ευρώ το 2013 (3,3%).

9. Το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους είναι πλέον στα χέρια των εταίρων και του Ευρωσυστήματος. Μόνο 29,5 δισ. ευρώ βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών πιστωτών και 28 δισ. ευρώ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

10. Η αναδιάρθρωση, αν και φρέναρε την αυξητική δυναμική, δεν διευθέτησε οριστικά το ζήτημα της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΣΗΜΕΙΩΝ
1. Προς τους οικονομικά αμόρφωτους: οι θεωρίες του Κέυνς που εφήρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου στηρίχθηκαν σε χρέος 20% και κάτι που του άφησε η Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον, οι θεωρίες του Κέυνς εφαρμόζονται σε χώρες όπου υπάρχει ισχυρή παραγωγική βάση, προκειμένου να ενισχυθεί η παραγωγή, να κυκλοφορήσει χρήμα, να δημιουργηθούν εισοδήματα και αυτά ως επί τω πλείστον να μείνουν στη χώρα. Αντιθέτως, εμείς με τα δανεικά της δεκαετίας του 1980 επιδοθήκαμε σε ένα ράλι εισαγωγών, ενώ ταυτόχρονα η εγχώρια βιομηχανία και οι παραδοσιακοί κλάδοι της οικονομίας οδηγούνταν σε αδιέξοδο ή ασφυξία.

2. Το Δημόσιο χρέος της δεύτερης περιόδου διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία αυξήθηκε κατά 20%, ενώ σε σχέση με το 2004, η αύξηση ήταν κατά 70%.

3. Αν δεν είχε γίνει το «κούρεμα» του 2012, η χώρα θα είχε υποστεί πιστωτικό κραχ, δηλαδή μη ελεγχόμενη χρεοκοπία.

4. Οι κυβερνήσεις από δω και στο εξής δια ροπάλου, απαγορεύεται να εγκρίνουν και πολύ περισσότερο να εφαρμόζουν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς.

5. Χωρίς την καθαρή μείωση του δημοσίου χρέους κατά 52 δισ. ευρώ, σήμερα το ελληνικό χρέος θα ήταν μη διαχειρίσιμο. Τώρα βρισκόμαστε στη διαδικασία της προβληματικής βιωσιμότητας, αλλά η νέα αναδιάρθρωση που θα έρθει θα οδηγήσει σε χρέος το οποίο θα είναι βιώσιμο σε βάθος 50 ετών. Καθώς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το ποσοστό επί του ΑΕΠ στην προκειμένη περίπτωση, αλλά η σταθερή μείωσή του μέσω υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και σταθερών πλεονασμάτων στον Κρατικό Προϋπολογισμό.

6. Το αυτονόητο. Το χρέος θα ήταν υψηλότερο χωρίς το «κούρεμα» και αν το είχαμε καταγγείλει σήμερα θα ήμασταν μια οριακά καλύτερη εκδοχή της Συρίας και με αρκετά χαρακτηριστικά Βορείου Κορέας.

7. Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής σε συνδυασμό με τη μείωση του επιτοκίου στο 0,5%-1,0% ή ενός επιτοκίου συνδεδεμένου με ρήτρα ανάπτυξης, καθιστούν βιώσιμο το χρέος. Έτσι, δεσμευόμαστε ότι θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις. Ως προς το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι υποχρεώσεις, συγγνώμη, αλλά δεν προλαβαίνω να γράψω βιβλίο…

8. Μια οικονομία η οποία έχει ετήσιες δαπάνες για τόκους κάτω του 3% του ΑΕΠ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.

9. Από το ελληνικό χρέος των 321 δισ. ευρώ, μόλις τα 29,5 δισ. ανήκουν στα λεγόμενα (κατά κάποιους…) «κοράκια» των αγορών. Αυτούς δηλαδή που ξεχάσαμε ότι μας δάνειζαν τόσα χρόνια, μέχρι που φτάσαμε στη χρεοκοπία. Συνεπώς, τα υπόλοιπα 291,5 δισ. ανήκουν στα κράτη της Ευρωζώνης (263 δισ. ευρώ) και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (28 δισ. ευρώ). Δηλαδή ανήκουν στις 17 χώρες της Ευρωζώνης που μας δάνεισαν και μας δανείζουν και συνολικά στα 187 κράτη που ανήκουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στο ΔΝΤ τον κυρίαρχο ρόλο διαδραμάτιζαν διαχρονικά οι ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία, ενώ τα τελευταία χρόνια αυξημένος είναι ο ρόλος και η παρέμβαση των Κίνας, Ρωσίας, Βραζιλίας. Συνεπώς, ένα «κούρεμα» διακρατικών δανείων κατά 50% όπως κάποιοι πολιτικοί… φωστήρες (αδαείς περί στοιχειωδών οικονομικών) επικαλούνται, σημαίνει ότι:
Α. Οι 17 χώρες της Ευρωζώνης θα χάσουν 132 δισ. ευρώ. Μεταξύ αυτών εκτός από τη… μισητή Γερμανία βρίσκονται και χώρες όπως η Κύπρος, η Εσθονία, η Σλοβενία. Άρα, οι λαοί τους θα επωμιστούν κατά το ανάλογο της συνεισφοράς τους ένα τέτοιο βάρος με περικοπές στο κοινωνικό κράτος σε όλα τα επίπεδα και με αυξήσεις φόρων.
Β. Οι 187 χώρες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα πρέπει να χάσουν 14 δισ. ευρώ. Το ποσό είναι αστείο όταν μιλάμε για χώρες με αθροιστικό ΑΕΠ... 300 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας. Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα κάθε χρόνο πληρώνει ως συμμετοχή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο περίπου 1,5 δισ. ευρώ προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαιτούμενα «τραβηκτικά δικαιώματα» εφόσον υπάρχει ανάγκη δανεισμού. Δηλαδή, καταβάλουμε στο ΔΝΤ 1,5 δισ. ευρώ από το υστέρημα των Ελλήνων φορολογούμενων προκειμένου να μπαίνουν σε ένα «καλάθι» και να χρηματοδοτούνται χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Όλοι φανταζόμαστε ότι αυτά τα ποσά που εισφέρουμε στο ΔΝΤ, θέλουμε να τα επιστρέψουν πίσω οι δανειζόμενοι, γιατί αν… «κουρευτούν» τα χρέη τους, τότε η ετήσια συνδρομή μας θα είναι πολύ υψηλότερη.
Η ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΑΠΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΕ ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΟ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ, ΩΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΩΝ ΜΑΣ. 10. Η αυξητική τάση του χρέους δεν έχει ανακοπεί και αυτή τη στιγμή που μιλάμε το θέμα της βιωσιμότητας είναι στον αέρα. Υπάρχει όμως η υποσχετική οριστικής διευθέτησης, όχι γιατί μας… αγαπάνε οι εταίροι μας, αλλά γιατί αυτό αποτελεί έναν από τους όρους επιβίωσης της Ευρωζώνης. Και επειδή, με τη γνωστή νεοελληνική… μαγκιά, κάποιος μπορεί να πει ότι «μπορούμε να τους πάρουμε στο λαιμό μας», ας έχει υπ΄ όψιν του ότι με τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε απλά θα είμαστε ιδανικοί αυτόχειρες και οι υπόλοιποι θα βρουν τον δικό τους δρόμο…

Λουκάς Γεωργιάδης