Αντικομμουνισμού το ανάγνωσμα....

Στο Imperial College του Λονδίνου  τις προάλλες γίναμε μάρτυρες των έντονων λεκτικών επεισοδίων του Υπουργού Υγείας και γνωστού μαχητικού δεξιού πολιτικού , Άδωνι Γεωργιάδη, με τα γνωστά αριστεροειδή που φοιτούν στην Γηραιά Αλβιόνα . Ένα βίντεο ,πολλές φωτογραφίες και ολόκληρες εκπομπές ,και ατελείωτες αναρτήσεις και σχόλια στα social media αφιερώθηκαν στην διαμάχη του Άδωνι με τα συγκεκριμένα αριστερά υποκείμενα ,που ήταν από φοιτητές μέχρι και διάφορους άλλους Έλληνες αριστερούς που απλά εργάζονταν εκεί ,και που προσπάθησαν να τον εμποδίσουν να ομιλήσει . Κλασσικές φιγούρες του θεάτρου σκιών που αναπτύχθηκε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα. Κάτι γκρουπούσκουλα της άκρας αριστεράς που θεωρούν ότι αυτοί έχουν το δικαίωμα να κρίνουν , και μόνον αυτοί, το πότε κάποιος θα πρέπει να ομιλήσει στο δημόσιο βήμα σε πανεπιστημιακό έδρανο , ακόμα και αν είναι στην  αλλοδαπή…. μέχρι και εκεί με τα χρήματα των μεγαλοαστικών ή και μεσοαστικών  (σίγουρα όμως όχι λούμπεν) οικογενειών τους έφτασε η χάρη τους για να γίνουμε «ρόμπα» διεθνώς και πανευρωπαϊκώς. Νευρώδη ανθρωπάκια που πετάνε την συνηθισμένη παπαρολογική ,αριστερής εμπνεύσεως ,συνθηματολογία με ξεσπάσματα χειροκροτημάτων γία μία τιτανοτεράστια «κοτσάνα» που μπορεί να πετάει κάποιος από αυτούς στην χάβρα Ιουδαίων που προσπαθούν να κάνουν. Φυσικά εκεί έφτανε ένας μόνο Άδωνις για να τους τελειώσει με συνοπτικές διαδικασίες  και να μην καταφέρουν τον αρχικό σκοπό τους.

Μετά από λίγες μέρες είχαμε την συνένεντευξη του Π. Μπαλτάκου, στο BHMA FM , που διατράνωσε υπερηφάνως τα αντικομμουνιστικά του αισθήματα και αυτό πόνεσε έτι περαιτέρω διότι αυτά τα έλεγε ο Γενικός Γραμματέας της Κυβερνήσεως και εκ των μελών του στενού ηγετικού πυρήνα αυτής, κάτι που άλλες εποχές δεν υπήρχε περίπτωση ούτε να το διανοούντο  αυτοί που υποτίθεται εκπροσωπούσαν την δεξιά παράταξη.  Φυσικά και εδώ έγινε πολύς λόγος στα social media και το  διαδίκτυο πήρε φωτιά. Στην τηλεόραση και στις εφημερίδες και στους διάφορους πολιτικούς ιστότοπους ,οι αντιπολιτευόμενοι δημοσιογράφοι της αριστεράς αλλά και διάφοροι φιλελε που προσπαθούν να κινηθούν ,ακόμα και τώρα , σε γραμμές «πολιτικής ορθότητος» μαζί με κάποια υπολείμματα φόβου που υπάρχουν από την εποχή που η ιδεολογική παντοκρατορία της αριστεράς ήταν αδιαμφισβήτητη , άρχισε να λειτουργεί το ιεροεξεταστικό όργανο που προσπαθούσε να επιτιμήσει τον Μπαλτάκο για αυτό που είπε διότι είναι κακό να ….κρίνουμε την «αγία» κομμουνιστική αριστερά, χάριν της οποίας  φθάσαμε εδώ που φθάσαμε , βεβαίως, βεβαίως.

Το παραπάνω θάρρος όμως των δύο κυβερνητικών στελεχών , που το καθένα έχει την δική του βαρύτητα, στην ευρύτερη δεξιά, είναι ουσιαστικά ένας οδηγός ,μία πυξίδα  για να μπορούμε όλοι εμείς που δηλώνουμε ότι ανήκουμε στον αστικό κόσμο, από αρκετά δεξιά μέχρι και τους κλασσικούς φιλελεύθερους ,να μπορούμε ωμά και χωρίς περιστροφές και κυρίως φόβο   να δηλώνουμε την αντίθεσή μας στην ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς. Να  μπορούμε να τσακίζουμε ελευθέρως και συνειδητά με ιδεολογικά και πολιτικά επιχειρήματα αυτό που λέγεται κομμουνισμός - Aριστερά και όχι να συρόμεθα πίσω από μία «πολιτική ορθότητα» που είναι φτιαγμένη και ραμμένη στις νόρμες ενός ιδιόμορφου πολιτισμικού μαρξισμού.

Το θάρρος της δικής μας πλευράς είναι που φοβούνται οι αριστεροί διότι είχαν καλομάθει τόσα χρόνια να μην έχουν αντιστάσεις και οι ελαφροδεξιούληδες που κυβερνούσαν , όποτε κυβερνούσαν, να τους ανέχονται και να φροντίζουν μόνο για την διανομή της «καρέκλας». Το θηρίο το θρέψαμε με μεγάλες ποσότητες ανοχής και υποχωρήσεων. Το πλήρωμα του χρόνου έχει έρθει εδώ και κάμποσο καιρό όχι μόνο για να σταματήσει και να συντριβεί η ιδεολογική δειλία και τα συμβόλαια πολιτικών και ιδεολογικών παραχωρήσεων αλλά και για να αναζωγονηθεί η αντίσταση κ η πολεμική μας κατά αυτού του ολοκληρωτικού τέρατος που λέγεται κομμουνισμός. Τώρα που το πάλαι ποτέ μεταπολιτευτικό σοβιετικό πλέγμα ξηλώνεται!!

Ο Αντικομμουνισμός δεν μπορεί να νοηθεί ως ένα ρεύμα αποφατικής πολιτικής ιδέας αλλά ως μία ενεργή και εμπεδωμένη κατάσταση που στόχο έχει να εκριζώσει  από τις συνειδήσεις και τις βιωματικές εκφράσεις των πολιτών κάθε τι που συνδέεται με τις  παλιές βεβαιότητες του κρατικισμού , του ισχυρού πατερναλισμού, των αυταρχικών πρακτικών των κομματικών γκορυπούσκουλων και συνδικαλιστών κάθε είδους και μορφής , την ροπή προς την ανομία και την ασυδοσία, τον ετσιθελικό τσαμπουκά των παραφυάδων της αριστεράς για κάθε τι που δεν τους αρέσει και την απαξίωση των εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεων. Δεν πρέπει να τα πολεμάς μόνο αυτά αλλά και να διακηρύττεις με παρρησία τις λύσεις αυτές που οδηγούν στην πολιτική οδό της Ελευθερίας. Γιατί ο ανήκων στην ευρύτερη δεξιά, ο  πολίτης που αγωνιά για τον αστικό κόσμο έχει ως κεντρική ιδέα του ιδεολογικού του πυρήνα την Ελευθερία στα βασικά πρότυπα που ορίζουν την ζωή μας. Ο φιλελευθερισμός που πρεσβεύουμε αυτά ακριβώς προσπαθεί να διαφυλάξει από την αχόρταγη εξτρεμιστική διάθεση των ακραίων δυνάμεων που εδώ είναι ο κομμουνισμός και η σαπισμένη νοοτροπία του.

Μέρες που είναι αυτό συνδέεται με τον κεντρικό νόημα και των πρώτων Συνταγμάτων της εθνικής επαναστάσεως του ’21..Είναι το νόημα αλλά και το ζητούμενο ταυτόχρονα. Η προάσπιση της Ελευθερίας από αυτούς που την εποφθαλμιούν. Και οι κομμουνιστές με τους συνοδοιπόρους τους σίγουρα είναι από εκείνους.

Και όπως κάποτε είχε πει ένας παλιός φίλος : «Ναι, είμαι αντικομμουνιστής. Να, ο σκοπός μιας ζωής!!»

Αριστοτέλης Παλαιολόγος

ΣΑΜΑΡΑΣ, ΝΔ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΞΙΑ

ΣΑΜΑΡΑΣ, ΝΔ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΞΙΑ

29 Νοεμβρίου του 2009. Έχουν περάσει περισσότερα από 4 χρόνια από ένα γεγονός που για πολλούς θα άλλαζε την ιστορία της Δεξιάς στην Ελλάδα. Ο Αντώνης Σαμαράς διαδέχεται τον Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της ΝΔ. Υπόσχεση και αποστολή του να ενώσει ξανά τη Δεξιά, να της προσδώσει τα στοιχεία εκείνα που μέχρι τότε της έλειπαν [σαφή πολιτικό λόγο, ιδεολογικό μανδύα και ριζοσπαστικό χαρακτήρα] και την καθήλωναν σε μειονεκτική σχέση με την Αριστερά και να την οδηγήσει ξανά στην εξουσία. Πολλές προσδοκίες δημιουργήθηκαν τότε, και πολλά γεγονότα που είτε τις επιβεβαίωσαν είτε τις διέψευσαν μεσολάβησαν. Εν τέλει σήμερα ποια ακριβώς είναι η κατάσταση εντός της παράταξης;

Ας ξεκινήσουμε από μία αναδρομή στο 2009. Τότε που ο αποχωρήσας πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής μετά την ήττα στις εκλογές, και μάλιστα με ιστορικά χαμηλά για το κόμμα, επέλεξε να αποχωρήσει από την προεδρία του και να αφήσει να επιλεγεί από τη βάση ο επόμενος ηγέτης, χωρίς ο ίδιος να εμπλακεί και δεσμευόμενος ότι θα τον στηρίξει. Τότε στους κόλπους τόσο του κόμματος όσο και της ευρύτερης παράταξης τέθηκαν σε ισχύ διεργασίες για να καθοριστεί τόσο η ομάδα που θα αναλάμβανε την ηγεσία όσο και η μελλοντική κατεύθυνση της παράταξης. Στην ουσία δημιουργήθηκε ένα δίπολο ανάμεσα σε όσους υποστήριζαν τη διατήρηση μετριοπαθούς κεντρώας κατεύθυνσης, με επικεφαλής την υποψήφια Ντόρα Μπακογιάννη, και όσους επιθυμούσαν στροφή προς τα δεξιά, με υποψήφιο τον Αντώνη Σαμαρά. Όπως όλοι θυμόμαστε στις εκλογές που ακολούθησαν η βάση της ΝΔ ψήφισε απευθείας το Σαμαρά, επιλέγοντας έτσι να δημιουργηθεί και πάλι η μεγάλη Δεξιά με κορμό τη ΝΔ. Ήταν η πρώτη φορά μετά από σχεδόν 20 χρόνια που η παράταξη έθετε και επισήμως αυτό το στόχο.

Από τότε πέρασαν 4 χρόνια. Η ΝΔ επανήλθε στην κυβέρνηση, ο Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός και το χρονικό διάστημα που έχει παρέλθει είναι αρκετό για να γίνει ένας πρώτος απολογισμός. Έχουν υπάρξει βήματα για τη συγκρότηση της μεγάλης δεξιάς παράταξης;

Για τη δημιουργία της μεγάλης Δεξιάς έπρεπε πρώτα απ’ όλα το σύνολο της παράταξης να συσπειρωθεί σε ένα κοινό μέτωπο με κοινούς στόχους την επικράτηση της παράταξης και την εφαρμογή πολιτικών που συνάδουν με την ιδεολογία της,  ώστε να διασφαλιστεί η διαρκής και όχι συγκυριακή υπεροχή της. Όπως απέδειξε περίτρανα η κυβερνητική θητεία της ΝΔ το διάστημα 2004-2009 δεν αρκεί η εκλογική επικράτηση για να θεωρήσει κανείς ότι έχει την υπεροχή στην κοινωνία. Δεν έχει νόημα αν δεν εφαρμόσει πολιτικές που θα ικανοποιήσουν τη βάση του και κυρίως θα τονίσουν τη διαφορά του από τους υπόλοιπους. Καλή είναι η συνεννόηση, και ο συμβιβασμός όποτε χρειάζεται, ποτέ όμως δεν πρέπει να φτάνεις στο σημείο της πλήρους υποχώρησης, όπως έγινε μερικά χρόνια πριν.

Όσον αφορά τον πρώτο στόχο, τη συσπείρωση της παράταξης, ας παρατηρήσουμε λίγο τι συμβαίνει στον κομματικό χάρτη. Το 2009 υπήρχαν ουσιαστικά δύο μόνο κόμματα να απαρτίζουν τη Δεξιά: Η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ. Υα υπόλοιπα ήταν εντελώς αμελητέες ποσότητες, που δεν ξεπερνούσαν το 1%. Συνεπώς φαινόταν ότι ο τρόπος για να ολοκληρωθεί η ένωση της παράταξης ήταν αφενός η απορρόφηση των ψηφοφόρων και των στελεχών του ΛΑΟΣ, αφετέρου ο επαναπατρισμός των ψηφοφόρων της ΝΔ που το 2009 επέλεξαν να εκφράσουν τη δυσφορία τους απέχοντας από τις εκλογές. Με τις δύο αυτές κινήσεις και ταυτόχρονα τη διατήρηση των δυνάμεων της ΝΔ η παράταξη θα ήταν και πάλι ενωμένη.

4 χρόνια μετά η κατάσταση έχει αλλάξει εντελώς. Η ΝΔ παραμένει πρώτο κόμμα, όμως με πολύ χαμηλότερα ποσοστά, ενώ γύρω της πλέον υπάρχουν περισσότεροι να την ανταγωνίζονται. Μεγάλο μέρος της παράταξης αποσχίστηκε και διαφοροποιήθηκε δημιουργώντας άλλους κομματικούς σχηματισμούς ή ενισχύοντας ήδη υπάρχοντες. Φιλελεύθεροι μεταπήδησαν στη Δράση, εκσυγχρονιστές στη Δημιουργία Ξανά και το Θάνο Τζήμερο, μέρος της λαικής Δεξιάς δημιούργησε νέο σχηματισμό με επικεφαλής τον Πάνο Καμμένο, και κυρίως ένα μεγάλο και ετερόκλητο μέρος της βάσης του κόμματος μεταφέρθηκε στη ΧΑ. Επιπλέον στελέχη που αποχώρησαν από το κόμμα δημιούργησαν δικούς τους [ας πούμε προσωποπαγείς] σχηματισμούς [Νικολόπουλος, Πολύδωρας, Ζώης], που ναι μεν έχουν μικρή απήχηση όμως λειτουργούν ανά πάσα στιγμή ως δεξαμενές προσέλκυσης δυσαρεστημένων. Εν ολίγοις το κόμμα έχασε μεγάλο μέρος της δύναμής του,  διασπάστηκε και απώλεσε την ενότητα του, αντί να ενωθεί σε ένα φορέα όπως ήταν ο στόχος. Χάθηκε το πλεονέκτημα της συσπείρωσης και της πολυσυλλεκτικότητας, κάτι που η παράταξη ανέκαθεν διέθετε απέναντι στην Αριστερά και της εξασφάλιζε την επικράτηση. Ουσιαστικά ο μόνος στόχος που επιτεύχθηκε από όσους είχε αρχικά θέσει η ηγεσία ήταν η προσέλκυση μέρους των στελεχών και της βάσης του ΛΑΟΣ, κίνηση που είχε σαφώς σημαντικά και μετρήσιμα αποτελέσματα αλλά δεν ήταν αρκετή για να επιφέρει τη δημιουργία μιας μεγάλης παράταξης.

Απ’ την άλλη αν παρατηρήσει κανείς το πράγμα από πολιτική σκοπιά θα έχει να κάνει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. Η ΝΔ ως το μεγαλύτερο κόμμα της παράταξης ανέκαθεν εμφάνιζε μια πολυσυλλεκτικότητα που της εξασφάλιζε σημαντική δύναμη. Φιλελεύθεροι συνυπήρχαν με συντηρητικούς, ακροδεξιοί με κεντρώους, εκσυγχρονιστές με λαικοδεξιούς. Σήμερα όπως προαναφέρθηκε μεγάλο μέρος από τους χώρους αυτούς έχει αποχωρήσει και έχει αναζητήσει αλλού στέγη, χωρίς ωστόσο να έχει σταματήσει να εκπροσωπείται από τη ΝΔ. Όλοι οι παραπάνω χώροι, και όχι μόνο, διατηρούν ακόμα το δικαίωμα να ισχυρίζονται ότι ανήκουν στη ΝΔ, με αποτέλεσμα να ισχύει το εξής παράδοξο: Η ΝΔ παραμένει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, η δυναμική που της εξασφάλιζε όμως η πολυσυλλεκτικότητα έχει ψαλιδιστεί σημαντικά. Εν ολίγοις, ο πρώτος εκ των δύο στόχων, η ένωση-συσπείρωση της παράταξης, μέχρι στιγμής δεν έχει επιτευχθεί, αντιθέτως έχουν γίνει μόνο βήματα προς τα πίσω.

Για την επίτευξη ωστόσο ενός στόχου απαιτούνται και οι κατάλληλες συνθήκες. Δεν αρκεί η θέληση και η απόφαση. Ο Σαμαράς ανέλαβε την ηγεσία και την αποστολή σε μια δύσκολη περίοδο με μεγάλες προκλήσεις. Η οικονομική κρίση, η συσσώρευση και αποκάλυψη των προβλημάτων που δημιούργησαν τα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης και η πολιτική κρίση που εκ των υστέρων προκλήθηκε μόνο θετικές συνθήκες για την πραγματοποίηση ενός αμιγώς πολιτικού εγχειρήματος δε χαρακτηρίζονται. Πόσο μάλλον όταν το εγχείρημα αυτό αφορά ένα κόμμα πολυσυλλεκτικό, που σημαίνει ότι πρέπει κανείς να ικανοποιήσει διαφορετικές τάσεις με διαφορετικές επιδιώξεις. Η γενικότερη κρίση που βρισκόταν και εξακολουθεί να βρίσκεται η χώρα σήμαινε ότι η ΝΔ όφειλε να αναλάβει σημαντικές ευθύνες, τόσο ως κυβέρνηση όσο και ως αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν είχε την πολυτέλεια και την ευελιξία να χειρίζεται την κατάσταση πολιτικά, ούτε τον απαραίτητο χρόνο για πολιτικές διεργασίες που θα κρατούσαν κοντά ομάδες αντίθετες με την πολιτική της. Σχεδόν αμέσως αφότου ανέλαβε την ηγεσία ο Σαμαράς βρέθηκε αντιμέτωπος με διλήμματα και καταστάσεις που ήταν παραπάνω από αρκετά για να θέσουν την ένωση της παράταξης σε δεύτερη μοίρα.

Στην πολιτική πάντα ιεραρχείς προτεραιότητες και κάνεις επιλογές. Ακόμα περισσότερο όταν η εποχή που δραστηριοποιείσαι είναι γεμάτη προκλήσεις και διλήμματα. Με την κατάσταση που έπρεπε να αντιμετωπίσει η παράταξη ήταν αδύνατο να διατηρηθεί αρραγής. Υπήρχε μεγάλη ανάγκη για μεταρρυθμίσεις στην οικονομία ώστε να αποφευχθεί η διάλυση, οι μεταρρυθμίσεις αυτές όμως έβρισκαν αντίθετο τμήμα της λαϊκής Δεξιάς, και δεν υπήρχε τρόπος να αποφευχθεί η αποσκίρτηση του. Χρειάζονταν αλλαγές στην κοινωνία για να διορθωθούν στρεβλώσεις, στις αλλαγές αυτές όμως ήταν αντίθετο για διαφορετικούς λόγους μέρος τόσο της φιλελεύθερης όσο και της συντηρητικής μερίδας. Η παραμονή στην ΕΕ για να μη χάσει η χώρα τη διεθνή κατεύθυνσή της τέθηκε ως η νούμερο ένα προτεραιότητα, αυτό όμως ήταν αδιανόητο τόσο για τους ακροδεξιούς όσο και για τη λαϊκή Δεξιά. Στα παραπάνω σημεία, και όχι μόνο, ήταν αδύνατο να υπάρξει σύμπνοια του συνόλου της παράταξης, αφού άγγιζαν σημεία που για μέρη της θεωρούνταν κόκκινες γραμμές. Είναι αδύνατο να δίνεις τη μάχη για παραμονή στην ΕΕ μαζί με άτομα που δεν πιστεύουν σε αυτή, ή να προσπαθείς για φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία όταν ένα μέρος της παράταξης είναι δέσμιο του κρατισμού.

Όταν τα στοιχήματα που έχεις να αντιμετωπίσεις είναι κρίσιμα οι στόχοι που ήθελες να επιτύχεις αναγκαστικά αναθεωρούνται. Όλη η πορεία του Σαμαρά ως πρόεδρος ήταν γεμάτη από τέτοιες καταστάσεις, όπου έπρεπε να κάνει επιλογές που θα δυσαρεστούσαν είτε τη μία είτε την άλλη πλευρά. Το όχι στο πρώτο μνημόνιο δυσαρέστησε το φιλοευρωπαϊκό και το φιλελεύθερο κομμάτι της ΝΔ, χωρίς όμως να οδηγήσει σε αποσκίρτηση. Η ακραία αντιπολίτευση που ακολούθησε δυσαρέστησε τους συντηρητικούς, κάτι που τότε είχε οδηγήσει σε αύξηση του ΛΑΟΣ. Η συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν κόκκινη γραμμή για τη λαϊκή Δεξιά, και το δεύτερο μνημόνιο όπου η ΝΔ αυτή τη φορά είπε ναι οδήγησε μεγάλο μέρος της σε αποχώρηση. Και τέλος, πέραν από τα συγκεκριμένα περιστατικά που οδήγησαν μέρος της βάσης εκτός του κόμματος, το όλο κλίμα στην κοινωνία και την οικονομία οδήγησαν μεγάλο μέρος του κόσμου να εκφράσει την απέχθεια του για το πολιτικό σύστημα στρεφόμενος σε ακραίες επιλογές. Αυτό προφανώς θα επηρέαζε και τη ΝΔ.

Η ένωση-συσπείρωση της παράταξης απαιτούσε τη σύγκληση δυνάμεων ετερόκλητων και εν πολλοίς αντιφατικών μεταξύ τους. Όταν λέμε ένωση συμπεριλαμβάνουμε τους πάντες, ακόμα και όσους εμείς πιθανόν να μη θεωρούμε γνήσιους δεξιούς, κι ας αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Το τμήμα της Δεξιάς που εμείς μπορεί να θεωρούμε λαϊκιστικό, γραφικό κτλ συμπεριλαμβάνεται στην επιδιωκόμενη συσπείρωση, αφού καλώς ή κακώς εκφράζουν μεγάλο μέρος της παράταξης, κυρίως σε επίπεδο βάσης. Μπορεί να θεωρούμε τον Καμμένο ή το Γιάννη Μανώλη γραφικούς, όμως εκφράζουν πολύ κόσμο, και καλώς ή κακώς ανήκουν στη Δεξιά, κι ας μην τους θεωρούμε εμείς σοβαρούς.

Ας περάσουμε όμως στο δεύτερο σκέλος του εγχειρήματος. Έστω και με την παράταξη διασπασμένη η ΝΔ κατόρθωσε να κερδίσει τις εθνικές εκλογές και να σχηματίσει κυβέρνηση. Με μια σημαντική διαφορά: Δε σχηματίστηκε κυβέρνηση Δεξιάς, αλλά συνασπισμού με μέρος της Αριστεράς. Ήταν και αυτό ένα από τα βήματα που κατεδείκνυαν ξεκάθαρα την αποτυχία του εγχειρήματος, αφού για τους στόχους που η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα επεδίωκε δε γινόταν να μαζευτούν επαρκείς δυνάμεις από τη Δεξιά, αλλά χρειάστηκε συνεργασία με τον αντίπαλο. Επίσης όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό κυβέρνηση συνεργασίας με την Αριστερά σημαίνει αυτομάτως ότι ο στόχος της εφαρμογής πολιτικών που συνάδουν με την ιδεολογία της Δεξιάς γινόταν όλο και δυσκολότερος.

Παρ’ όλα αυτά στο συγκεκριμένο σκέλος η επιτυχία του Σαμαρά ήταν σαφώς μεγαλύτερη από το προηγούμενο. Παρόλο που συνεργαζόταν με αρχικά δύο, έπειτα με ένα κόμμα της Αριστεράς προώθησε την εφαρμογή συγκεκριμένων πολιτικών που σαφώς ταίριαζαν περισσότερο με το προφίλ της Δεξιάς.

1. Η επιχείρηση Ξένιος Ζεύς για τη λαθρομετανάστευση, που έχει αλλάξει εντελώς την εικόνα του μεγαλύτερου μέρους του κέντρου της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων

2. Η ανακατάληψη παρανόμως κατειλημμένων από την άκρα Αριστερά κτηρίων ανά την επικράτεια

3. Η προώθηση ιδιωτικοποιήσεων και η απελευθέρωση της αγοράς σε συγκεκριμένους τομείς [πχ άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές]

4. Η επιχειρούμενη αναδιάρθρωση του δημοσίου, με κατεύθυνση τον περιορισμό του, παρά τα εμπόδια που συνεχώς βάζει η συγκυβερνώσα Αριστερά, όπως φάνηκε ξεκάθαρα μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ.

5. Η σύγκρουση με το συνδικαλιστικό χώρο και τις ακραίες πρακτικές του που πάντα στρέφονταν ενάντια στην κοινωνία [επιστράτευση εργαζομένων στο μετρό, ναυτεργατών κτλ]

6. Η μείωση συγκεκριμένων φόρων, όπως στο ΦΠΑ στην εστίαση και στο φόρο μεταβίβασης ακινήτων, έστω κι αν αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τους φόρους που έχουν αυξηθεί

Αυτές είναι κάποιες μόνο από τις κινήσεις που έχει προωθήσει η σημερινή κυβέρνηση που πρώτη φορά επιχειρούνται σοβαρά και δεν έγιναν ποτέ στο παρελθόν ακριβώς επειδή δεν ταίριαζαν στο κλίμα αριστερής ηγεμονίας της Μεταπολίτευσης. Και γίνονται από μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν και δυνάμεις της Αριστεράς, συνεπώς τραβάνε πίσω την όλη προσπάθεια. Αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς πως αν η κυβέρνηση αποτελούνταν μόνο από  δυνάμεις της Δεξιάς οι κινήσεις αυτές θα ήταν πολύ περισσότερες, ενώ θα είχαν αποφευχθεί και κινήσεις αριστερής φύσεως που αναγκαστικά έγιναν [πχ άρνηση απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων]. Ακόμα και έτσι όμως μπορούμε να πούμε ότι ο Σαμαράς πέτυχε στην εφαρμογή δεξιών πολιτικών, και μάλιστα σε συνθήκες που κάθε άλλο παρά τον ευνοούσαν, λόγω της συγκυβέρνησης με την Αριστερά. Από ένα σημείο και μετά έρχεται και η ευθύνη όσων γκρινιάζουν που με τη στάση τους προκάλεσαν τη συγκυβέρνηση αυτή, δένοντας τα χέρια της παράταξης σε ικανό αριθμό ζητημάτων.

Ακόμα, όπως αναφέρθηκε στην αρχή, μέρος της αποστολής ήταν να αποκτήσει η παράταξη σαφή πολιτικό λόγο, ιδεολογικό μανδύα και ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Να σταματήσει να έχει ως αποκλειστικό στόχο την κατάκτηση της εξουσίας με κάθε μέσο και να αποκτήσει σαφή κατεύθυνση και ιδεολογία. Η διαφορά της ΝΔ σήμερα σε σχέση με 4 χρόνια πριν είναι νομίζω ξεκάθαρη. Το 2009 ήταν ένα κόμμα που αυτοπροσδιοριζόταν ως μεσαίος χώρος, φοβόταν να συγκρουστεί με την Αριστερά και το κατεστημένο της, αντιθέτως επεδίωκε το συμβιβασμό, και απέρριπτε κάθε τι δεξιό ως ακραίο και παλαιοκομματικό. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ίσως η ΝΔ ακόμα να μην αυτοπροσδιορίζεται τυπικά, δε δηλώνει πως εκπροσωπεί τη Δεξιά. Αυτοπροσδιορίζεται όμως στην πράξη. Δε φοβάται να συγκρουστεί με την Αριστερά και τις πρακτικές της, ακόμα κι αν συγκυβερνά με ένα τμήμα της. Ευαγγελίζεται την έλευση της Νέας Μεταπολίτευσης, θέτοντας έτσι ως στόχο το τέλος της Μεταπολίτευσης και της αριστερής ηγεμονίας που αυτή επέφερε. Εφαρμόζει στην πράξη πολιτικές που μόνο τη Δεξιά εκφράζουν, και καταδεικνύουν πως έχει υπάρξει σημαντική αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν. Δυστυχώς βέβαια αυτό δεν αφορά το σύνολο της παράταξης. Υπάρχουν ακόμα μεγάλα τμήματα της, υπολείμματα του παρελθόντος, που παραμένουν πιστά στο πρότυπο της φοβικής και υποχωρητικής Δεξιάς. Είναι όμως η πρώτη φορά που τόσο η ηγεσία του κόμματος όσο και τα πρόσωπα που έχουν αναδειχτεί ως βασικοί εκπρόσωποι του επιλέγουν τη σκληρή σύγκρουση με την Αριστερά και το κατεστημένο της. Αυτό φυσικά πρέπει να επεκταθεί και στο σύνολο του κόμματος και του κομματικού μηχανισμού, που δυστυχώς στο μεγαλύτερο μέρος του ελάχιστα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια.

Περισσότερο από 4 χρόνια αφότου το εγχείρημα ξεκίνησε μπορούμε να παρατηρήσουμε με μια σχετική ασφάλεια πόσο και αν έχει προχωρήσει. Η ΝΔ έχει περιοριστεί σημαντικά σαν πολιτικό μέγεθος, και αυτό σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στην εικόνα της μεγάλης Δεξιάς. Ούτε ενωμένη μπορούμε να πούμε ότι είναι η Δεξιά σήμερα τη στιγμή που υπάρχουν πολλά κόμματα να την εκφράζουν. Ακόμα και έτσι όμως το εγχείρημα έχει προχωρήσει, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράλογο. Ίσως η παράταξη να μην είναι ενωμένη εκλογικά, για πρώτη φορά όμως μέρος της βγαίνει από την αφάνεια και συγκρούεται ευθέως με την Αριστερά. Καταδικάζει τα φαινόμενα και τις πρακτικές που επί τόσα χρόνια βασάνιζαν την ελληνική κοινωνία, προωθεί πολιτικές για να τα διορθώσει και υπερασπίζεται για πρώτη φορά την ταυτότητα και την ιστορία της. Είναι μια καλή αρχή για να δημιουργηθεί μια βάση και να ακολουθήσει η διεύρυνση.

Η αλήθεια είναι πως στο χρονικό αυτό διάστημα των 4 ετών το λογικό θα ήταν η ένωση της παράταξης να έχει ήδη συντελεστεί, ωστόσο οι συνθήκες δεν το επέτρεψαν. Οι προκλήσεις ήταν μεγάλες, και η ενέργεια που υπό άλλες συνθήκες θα αφιέρωνε ο Σαμαράς για τη μεγάλη Δεξιά την περίοδο αυτή έπρεπε να αφιερωθεί για τη διάσωση της χώρας. Η παραμονή στην ΕΕ, οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την κοινωνία κτλ αποτελούσαν στόχους που δε συμβιβάζονταν με το εγχείρημα της μεγάλης Δεξιάς. Όπως εξηγήθηκε παραπάνω οι επιλογές και τα διλήμματα θα δυσαρεστούσαν τμήματα της παράταξης, ό, τι κι αν επέλεγε η ηγεσία. Αναγκαστικά λοιπόν το εγχείρημα τέθηκε σε δεύτερη μοίρα. Αυτό δε σημαίνει ότι εγκαταλείφθηκε, ούτε είναι αδύνατο να συσπειρωθεί όντως το σύνολο της παράταξης σε έναν κομματικό φορέα. Αυτό θα γίνει όταν ξεπεραστεί η κρίση, διασωθεί η χώρα οριστικά και μπορέσει και πάλι να γίνει προτεραιότητα. Κάτι για το οποίο όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις δε θα περιμένουμε πολύ καιρό. 

Μύθοι , αλήθειες και πραγματικότητα για το ελληνικό χρέος

Με αφορμή τα στοιχεία και συμπεράσματα που καταγράφει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ως προς το… παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του ελληνικού δημοσίου χρέους, με αριθμούς, ποσοστά και τα σχετικά, είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τα εξής, προς ενημέρωση αλλά και διευκόλυνση του δημόσιου διαλόγου.

1. Το δημόσιο χρέος παρουσιάζει εδώ και δεκαετίες έντονα αυξητική τάση. Το 1980 βρισκόταν στο 22,5% του ΑΕΠ και το 1990 βρέθηκε στο 100%. Από τα 12 δισ. ευρώ το 1981 βρέθηκε το 2007 στα 240 δισ. ευρώ (20 φορές πάνω σε ονομαστικούς όρους).

2. Το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, την περίοδο 2007 – 2009, αυξήθηκε κατά το 20%.

3. Το δημόσιο χρέος ανήλθε στα 299,7 δισ. ευρώ ή στο 129,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2009. Το 2011 το χρέος έφτασε στα 355,2 δισ. ευρώ και το 2012 μετά το «κούρεμα» (PSI) υποχώρησε στα 303,9 δισ. ευρώ.

4. Το δημόσιο χρέος αυξάνει, όσο η χώρα έχει δημοσιονομικά ελλείμματα. Σε περιόδους ύφεσης, ο δείκτης του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ θα αυξάνει ανάλογα.

5. Η αυξητική δυναμική του δημοσίου χρέους «φρέναρε» με τη διπλή αναδιάρθρωσή του. Η καθαρά μείωση χρέους το 2012 ήταν 52 δισ. ευρώ.

6. Το ύψος του δημοσίου χρέους θα ήταν υψηλότερο χωρίς την αναδιάρθρωσή του.

7. Η σύνθεση και η δομή του δημοσίου χρέους βελτιώθηκε. Το δημόσιο χρέος της Κεντρικής Διοίκησης, το 2011, είχε μέση σταθμική διάρκεια 7 έτη και μέσο σταθμικό επιτόκιο 4,75%, ενώ το 2013, η μέση διάρκεια είναι 17 έτη και το μέσο σταθμικό επιτόκιο λίγο πάνω από το 2%.

8. Οι τόκοι, σε ταμειακή βάση, μειώθηκαν σημαντικά. Από τα 16,3 δισ. ευρώ το 2011 (7,8% του ΑΕΠ), στα 6,1 δισ. ευρώ το 2013 (3,3%).

9. Το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους είναι πλέον στα χέρια των εταίρων και του Ευρωσυστήματος. Μόνο 29,5 δισ. ευρώ βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών πιστωτών και 28 δισ. ευρώ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

10. Η αναδιάρθρωση, αν και φρέναρε την αυξητική δυναμική, δεν διευθέτησε οριστικά το ζήτημα της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΣΗΜΕΙΩΝ
1. Προς τους οικονομικά αμόρφωτους: οι θεωρίες του Κέυνς που εφήρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου στηρίχθηκαν σε χρέος 20% και κάτι που του άφησε η Νέα Δημοκρατία. Επιπλέον, οι θεωρίες του Κέυνς εφαρμόζονται σε χώρες όπου υπάρχει ισχυρή παραγωγική βάση, προκειμένου να ενισχυθεί η παραγωγή, να κυκλοφορήσει χρήμα, να δημιουργηθούν εισοδήματα και αυτά ως επί τω πλείστον να μείνουν στη χώρα. Αντιθέτως, εμείς με τα δανεικά της δεκαετίας του 1980 επιδοθήκαμε σε ένα ράλι εισαγωγών, ενώ ταυτόχρονα η εγχώρια βιομηχανία και οι παραδοσιακοί κλάδοι της οικονομίας οδηγούνταν σε αδιέξοδο ή ασφυξία.

2. Το Δημόσιο χρέος της δεύτερης περιόδου διακυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία αυξήθηκε κατά 20%, ενώ σε σχέση με το 2004, η αύξηση ήταν κατά 70%.

3. Αν δεν είχε γίνει το «κούρεμα» του 2012, η χώρα θα είχε υποστεί πιστωτικό κραχ, δηλαδή μη ελεγχόμενη χρεοκοπία.

4. Οι κυβερνήσεις από δω και στο εξής δια ροπάλου, απαγορεύεται να εγκρίνουν και πολύ περισσότερο να εφαρμόζουν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς.

5. Χωρίς την καθαρή μείωση του δημοσίου χρέους κατά 52 δισ. ευρώ, σήμερα το ελληνικό χρέος θα ήταν μη διαχειρίσιμο. Τώρα βρισκόμαστε στη διαδικασία της προβληματικής βιωσιμότητας, αλλά η νέα αναδιάρθρωση που θα έρθει θα οδηγήσει σε χρέος το οποίο θα είναι βιώσιμο σε βάθος 50 ετών. Καθώς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το ποσοστό επί του ΑΕΠ στην προκειμένη περίπτωση, αλλά η σταθερή μείωσή του μέσω υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και σταθερών πλεονασμάτων στον Κρατικό Προϋπολογισμό.

6. Το αυτονόητο. Το χρέος θα ήταν υψηλότερο χωρίς το «κούρεμα» και αν το είχαμε καταγγείλει σήμερα θα ήμασταν μια οριακά καλύτερη εκδοχή της Συρίας και με αρκετά χαρακτηριστικά Βορείου Κορέας.

7. Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής σε συνδυασμό με τη μείωση του επιτοκίου στο 0,5%-1,0% ή ενός επιτοκίου συνδεδεμένου με ρήτρα ανάπτυξης, καθιστούν βιώσιμο το χρέος. Έτσι, δεσμευόμαστε ότι θα εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις. Ως προς το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι υποχρεώσεις, συγγνώμη, αλλά δεν προλαβαίνω να γράψω βιβλίο…

8. Μια οικονομία η οποία έχει ετήσιες δαπάνες για τόκους κάτω του 3% του ΑΕΠ δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.

9. Από το ελληνικό χρέος των 321 δισ. ευρώ, μόλις τα 29,5 δισ. ανήκουν στα λεγόμενα (κατά κάποιους…) «κοράκια» των αγορών. Αυτούς δηλαδή που ξεχάσαμε ότι μας δάνειζαν τόσα χρόνια, μέχρι που φτάσαμε στη χρεοκοπία. Συνεπώς, τα υπόλοιπα 291,5 δισ. ανήκουν στα κράτη της Ευρωζώνης (263 δισ. ευρώ) και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (28 δισ. ευρώ). Δηλαδή ανήκουν στις 17 χώρες της Ευρωζώνης που μας δάνεισαν και μας δανείζουν και συνολικά στα 187 κράτη που ανήκουν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στο ΔΝΤ τον κυρίαρχο ρόλο διαδραμάτιζαν διαχρονικά οι ΗΠΑ, Ιαπωνία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία, ενώ τα τελευταία χρόνια αυξημένος είναι ο ρόλος και η παρέμβαση των Κίνας, Ρωσίας, Βραζιλίας. Συνεπώς, ένα «κούρεμα» διακρατικών δανείων κατά 50% όπως κάποιοι πολιτικοί… φωστήρες (αδαείς περί στοιχειωδών οικονομικών) επικαλούνται, σημαίνει ότι:
Α. Οι 17 χώρες της Ευρωζώνης θα χάσουν 132 δισ. ευρώ. Μεταξύ αυτών εκτός από τη… μισητή Γερμανία βρίσκονται και χώρες όπως η Κύπρος, η Εσθονία, η Σλοβενία. Άρα, οι λαοί τους θα επωμιστούν κατά το ανάλογο της συνεισφοράς τους ένα τέτοιο βάρος με περικοπές στο κοινωνικό κράτος σε όλα τα επίπεδα και με αυξήσεις φόρων.
Β. Οι 187 χώρες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου θα πρέπει να χάσουν 14 δισ. ευρώ. Το ποσό είναι αστείο όταν μιλάμε για χώρες με αθροιστικό ΑΕΠ... 300 φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας. Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα κάθε χρόνο πληρώνει ως συμμετοχή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο περίπου 1,5 δισ. ευρώ προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαιτούμενα «τραβηκτικά δικαιώματα» εφόσον υπάρχει ανάγκη δανεισμού. Δηλαδή, καταβάλουμε στο ΔΝΤ 1,5 δισ. ευρώ από το υστέρημα των Ελλήνων φορολογούμενων προκειμένου να μπαίνουν σε ένα «καλάθι» και να χρηματοδοτούνται χώρες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Όλοι φανταζόμαστε ότι αυτά τα ποσά που εισφέρουμε στο ΔΝΤ, θέλουμε να τα επιστρέψουν πίσω οι δανειζόμενοι, γιατί αν… «κουρευτούν» τα χρέη τους, τότε η ετήσια συνδρομή μας θα είναι πολύ υψηλότερη.
Η ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΑΠΟ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΕ ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΟ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ, ΩΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΩΝ ΜΑΣ. 10. Η αυξητική τάση του χρέους δεν έχει ανακοπεί και αυτή τη στιγμή που μιλάμε το θέμα της βιωσιμότητας είναι στον αέρα. Υπάρχει όμως η υποσχετική οριστικής διευθέτησης, όχι γιατί μας… αγαπάνε οι εταίροι μας, αλλά γιατί αυτό αποτελεί έναν από τους όρους επιβίωσης της Ευρωζώνης. Και επειδή, με τη γνωστή νεοελληνική… μαγκιά, κάποιος μπορεί να πει ότι «μπορούμε να τους πάρουμε στο λαιμό μας», ας έχει υπ΄ όψιν του ότι με τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε απλά θα είμαστε ιδανικοί αυτόχειρες και οι υπόλοιποι θα βρουν τον δικό τους δρόμο…

Λουκάς Γεωργιάδης

Μία γεωπολιτική ανάλυση για τα γεγονότα στην Ουκρανία

Η Ευρώπη το 1648

Η Πολωνία το 1648

Το Χανάτο της Κριμαίας

Η Ευρώπη κατά τον Β' Παγκόσαμιο (1919-1945)

Η Ουκρανική ιστορία στον χάρτη

Η σημερινή δισυπόστατη Ουκρανία

Μέλη των Ουκρανών Εθνικοσοσιαλιστών του "Δεξιού Τομέα"

Με αφορμή τα τελευταία τεκταινόμενα στην Ουκρανία θα επιχειρηθεί μία ενδοσκόπηση στη ουσία του προβλήματος, εξετάζοντας τις βαθύτερες αιτίες. Προς επίρρωσιν των επιχειρημάτων μας θα επικαλεστούμε τα ιστορικά προηγούμενα τα οποία είναι συγκεκριμένα και αδιάψευστα.

Ξεκινάμε, λοιπόν, παραλληλίζοντας την κατάσταση της Ουκρανίας με εκείνη της Συρίας. Με τα έως τώρα δεδομένα δεν μπορεί να αποκλειστεί πιθανή διχοτόμηση του ουκρανικού κράτους. Στη ουσία μιλάμε για ένα δισυπόστατο κράτος, στο οποίο το χάσμα μεταξύ των ανατολικών και των δυτικών επαρχιών του δείχνει, και είναι, αγεφύρωτο. Από τη στιγμή που οι δύο πλευρές αδυνατούν να τα βρουν φρονώ ότι η καλλίτερη λύση θα ήταν ένας συναινετικός διαχωρισμός, προτού επιδεινωθεί η κατάσταση. Ήδη το συριακό σύνδρομο έχει κάνει αισθητή την εμφάνισή του στη χώρα. Πρώτα οι διαδηλώσεις των αντιφρονούντων, μετά οι συγκρούσεις αυτών με την αστυνομία, έπειτα οι καταλήψεις αστυνομικών τμημάτων στη δυτική Ουκρανία στις οποίες προβαίνουν για την εξασφάλιση οπλισμού, μετά οι αυτομολήσεις αστυνομικών στο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης. Άραγε το επόμενο στάδιο θα είναι η εμπλοκή των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων; Δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε και για έναν ακόμη λόγο, ο οποίος είναι ότι στην πραγματικότητα η δυτική Ουκρανία έχει ξεκινήσει να λειτουργεί ως de facto ξεχωριστό κράτος. Το μόνο που απομένει είναι η επίσημη και de jure αναγνώρισή του, πιθανότατα κάποια στιγμή στο μέλλον από τους δυτικούς. Εκτός και αν, τελικά, επικρατήσει σύνεση και αυτοσυγκράτηση μεταξύ των αντιπαρατιθεμένων πλευρών. Αλλά ας αρχίσουμε να ξετυλίγουμε τον μίτο της ουκρανικής κρίσης.

Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι η Δύση και ειδικά οι Η.Π.Α με τη Γερμανία έχουν αναμιχθεί ενεργά, αν και κεκαλυμμένα, στο ουκρανικό ζήτημα με το να υποδαυλίσουν τα πάθη και τις αντιθέσεις σε σημείο βρασμού, για δικό τους όφελος φυσικά. Αυτό θα το κατανοήσουμε καλλίτερα εάν εξετάσουμε τον ρόλο των ηγετών της ουκρανικής αντιπολιτεύσεως. Ο ένας από αυτούς ο Βιτάλι Κλίτσκο επικεφαλής του φιλοευρωπαϊκού κόμματος UDAR (Ukrainian Democratic Alliance Reform) λειτουργεί για τα γερμανικά συμφέροντα (έχει σχέσεις με τη Γερμανία όπου και διαθέτει σπίτι). Ο δεύτερος, ο Αρσένι Γιάτσενουκ και δευτερευόντως ο Γιούρι Λουτσένκο, οι οποίοι ανήκουν στο κόμμα της φυλακισμένης Γιούλια Τιμοσένκο(Fatherland, κόμμα της πατρίδας δηλαδή), η οποία πρωτοστάτησε μαζί με τον πρώην πρόεδρο Γιουτσένκο στην λεγόμενη και Πορτοκαλί επανάσταση του 2004 για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών, εξυπηρετούν τα αντίστοιχα αμερικανικά. Έτσι ερμηνεύοντα εύκολα τα «γαλλικά» (f… the E.U) που ξεστόμισε η αμερικανή υφυπουργός εξωτερικών και υπεύθυνη για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας Βικτωρία Νούλαντ, αποδεικνύοντας ότι είναι τελικά η στρατιωτική ισχύς που χαρακτηρίζει τους κορυφαίους γεωστρατηγικούς παίκτες και όχι η οικονομική. Τέλος, ο τρίτος, ο Όλεγκ Τιάγνιμποκ είναι ο αρχηγός του κόμματοςΣβόμποντα που σημαίνει «Ελευθερία» (οποία ειρωνεία). Το κόμμα αυτό συνιστά μετεξέλιξη του "πρώην" Ουκρανικού Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Δίπλα τους και ο ακραιφνώς εθνικοσοσιαλιστικός σχηματισμός Δεξιός Τομέας με επικεφαλής κάποιον Ντμίτρο Γιάρος, μέλη του οποίου έχουν συγκρουσθεί βιαίως με την αστυνομία όντες εκπαιδευμένοι ακριβώς για μάχες σώμα με σώμα (έχουν σκοτώσει αστυνομικούς και έχουν επιχειρήσει να καταλάβουν το Κοινοβούλιο). 

Στο σημείο αυτό, ειρήσθωι εν παρόδωι, καλό θα είναι να αναφερθούμε σε ορισμένες ιστορικές επισημάνσεις που αφορούν τους δύο τελευταίους πολιτικούς σχηματισμούς. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι προέρχονται από τους απογόνους αυτών που άνοιξαν τις ουκρανικές πόρτες στα γερμανικά στρατεύματα το 1941. Είναι οι ίδιοι, όπως και οι υπόλοιποι Ουκρανοί (να το σημειώσουμε αυτό), που τα υπεδέχθησαν ως ελευθερωτές από τον δυσβάσταχτο σοβιετικό ζυγό. Όχι αναίτια, φυσικά, διότι είχαν προηγηθεί οι απεχθείς σταλινικές πρακτικές, ειδικά τον χειμώνα του 1932-33 όταν οδηγήθηκαν στον θάνατο περί τα επτά (7) εκατομμύρια Ουκρανών επειδή το σοβιετικό καθεστώς προέβη στην επίταξη των σιτηρών στα πλαίσια της κολλεκτιβοποίησης της γης. Το δυστύχημα, βέβαια, για τους περισσότερους Ουκρανούς είναι ότι τα σταλινικά εγκλήματα τα διεδέχθησαν οι ναζιστικές θηριωδίες καθόσον οι Γερμανοί ναζί θεωρούσαν (απόρροια των ναζιστικών ιδεολογιών περί ανωτέρων και κατωτέρων φυλών) την πλειοψηφία των Ουκρανών (πλην των γερμανοφώνων) ως Σλάβους υπανθρώπους στους οποίους επιτρέπονταν να ζουν μονάχα για να τους υπηρετούν. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να πυκνώσουν οι Ουκρανοί τις τάξεις του λεγόμενου και Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο κατά των Γερμανών, όπου και διακρίθηκαν, ειδικά κατά τη Μάχη του Στάλινγκραντ (τέλη του 1942 αρχές 1943). Επρόκειτο για τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, όπως τον είχε ονομάσει ο Στάλιν.

Για να το θέσουμε ξεκάθαρα, με γεωπολιτικές έννοιες, η αλήθεια είναι ότι η Γερμανία πάντοτε προσέβλεπε στην επέκτασή της στον "ζωτικό" για εκείνην χώρο της Ουκρανίας, εφαρμόζοντας το επεκτατικό δόγμα τουlebensraum, βασιζόμενη στην ύπαρξη ορισμένων γερμανικών πληθυσμών, κυρίως στο δυτικό κομμάτι της χώρας (από την εποχή που η Δυτική Ουκρανία αποτελούσε τμήμα της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας). Ο λεγόμενος και ζωτικός χώρος (lebensraum) αποτελούσε βασικό συστατικό της γερμανικής Geopolitik από τη σύσταση ακόμη του Β’ Ράιχ το 1871, ιδιαίτερα δε κατά την εποχή του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος (υπενθυμίζουμε ότι ο όρος lebensraum αναφέρεται στο βιβλίο του Χίτλερ Ο Αγών μου). Έτσι, όποτε τους δόθηκε η ευκαιρία, οι Γερμανοί έκαναν πράξη τις γεωστρατηγικές τους επιδιώξεις. Κατά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Ουκρανία. Με τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ τον Μάρτιο του 1918 μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής πλέον Ένωσης η Ουκρανία διαμοιράστηκε σε σφαίρες επιρροής (η Δυτική στους Γερμανούς και η Ανατολική στους Σοβιετικούς). Λίγο αργότερα, μετά τη γερμανική ήττα τον Νοέμβριο του 1918, η Δυτική Ουκρανία ενσωματώθηκε στο νεοσύστατο Πολωνικό κράτος ενώ η Ανατολική μετετράπη σε συνιστώσα σοβιετική δημοκρατία της Σοβιετικής Ενώσεως. Το 1941, μεσούντος του Β' Παγκοσμίου, καταλαμβάνεται, εκ νέου, από τον γερμανικό στρατό της "ομάδος στρατιών Νότος" (Heeresgruppe Sud) για να εγκαταλειφθεί πάλι το 1944 λόγω της γενικής γερμανικής υποχώρησης σε όλα τα μέτωπα. Στις ημέρες μας, όμως, επειδή η Γερμανία δεν δύναται να επανέλθει στρατιωτικά στην περιοχή, επιχειρεί να το πράξει διά της πλαγίας οδού με τη χρησιμοποίηση δικών της ανθρώπων. Στην προκειμένη περίπτωση το ρόλο αυτό παίζει ο αχυράνθρωπος του Βερολίνου Κλίτσκο διότι θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο αλλά και παράτολμο για τους Γερμανούς να υποστηρίξουν ένα πρώην αλλά κατ' ουσίαν εθνικοσοσιαλιστή όπως ο Γιατσένιουκ.

Επίσης, αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός ότι πλέον των Η.Π.Α της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Ρωσίας (της οποίας η θέση για την Ουκρανία θα αναλυθεί πιο κάτω), στην Ουκρανία μετέβη, μαζί με τον Γάλλο και τον Γερμανό Υπ.Εξ, και ο υπουργός εξωτερικών της Πολωνίας. Αλλά γιατί να βρεθεί στο Κίεβο ο Πολωνός Υπ.Εξ; Τι δουλειά έχει η Πολωνία με την Ουκρανία; Η εξήγηση δίδεται πάλι με βάση την Ιστορία και δεν είναι άλλη από το ότι μεγάλο μέρος της Ουκρανίας αποτελούσε τμήμα ενός εκτεταμένου Πολωνικού βασιλείου (για την ακρίβεια επρόκειτο για ένα Πολωνολιθουανικό βασίλειο διότι συμμετείχαν και Λιθουανοί) κατά τον 17ο αιώνα. Μάλιστα, το 1611 οι Πολωνοί κατέλαβαν τη Μόσχα διαπράττοντας αγριότητες, γεγονός το οποίο δεν λησμόνησαν οι Ρώσοι οι οποίοι πρωτοστάτησαν στους διαδοχικούς διαμελισμούς (ο πρώτος διαμελισμός έλαβε χώρα το 1772 με τη Συνθήκη της Πετρούπολης, ο δεύτερος το 1793, ο τρίτος το 1795 και ο τέταρτος με τη Συνθήκη της Βιέννης το 1815) της Πολωνίας, μαζί με την Πρωσία και την Αυστρία, από τα τέλη του 18ου αιώνος έως το 1919 που ανεκηρύχθη το ανεξάρτητο πολωνικό κράτος με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών η οποία επισφράγισε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπρόσθετα, στο ουκρανικό έδαφος διαβιεί πολωνική μειονότητα ενώ οι Πολωνοί παίζουν και το χαρτί του καθολικισμού και της Ουνίας καθόσον μεγάλο μέρος των Ουκρανών στη δυτική Ουκρανία ανήκουν στο καθολικό δόγμα όπως και οι Πολωνοί.

Μετά την αναφορά μας στην Πολωνία και προτού αιτιολογήσουμε τη ρωσική στάση καλό θα ήταν να προβούμε σε μία σύντομη αναφορά σχετικά με το Οθωμανικό παρελθόν στην Ουκρανία και τη στάση της σημερινής Τουρκίας. Κατά τον 15^ο αιώνα, και συγκεκριμένα το 1441 ιδρύθηκε το Χανάτο της Κριμαίας από Μογγολικά Φύλα (που ονομάστηκαν Τάταροι της Κριμαίας). Περί το 1475 το Χανάτο περιήλθε στη σφαίρα επιρροής της ανερχόμενης τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έτσι το νότιο τμήμα της χερσονήσου της Κριμαίας περιήλθε απευθείας στην κατοχή των Σουλτάνων ως Σαντζάκιο ενώ η υπόλοιπη περιοχή παρέμεινε στα χέρια των Τατάρων της Κριμαίας οι οποίοι ήταν σύμμαχοι των Οθωμανών. Όταν το 1774 υπεγράφη η Συνθήκη του Κιουτσούκ Καΐναρτζή μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Τουρκίας υπήρχε ένας όρος ο οποίος ανέφερε ότι σε περίπτωση που ανεξαρτητοποιηθεί η Κριμαία τότε δεν μπορεί να συμπεριληφθεί σε καμμία χώρα. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζεται το σημερινό καθεστώς Ερντογάν, το οποίο επιχειρεί με αυτό τον τρόπο να εμπλακεί στην ουκρανική κρίση. Πέραν τούτου, όμως, θα πρέπει να επισημανθεί ότι τυχόν κλιμάκωση των συγκρούσεων στην Ουκρανία καθιστά, αυτομάτως, για άλλη μία φορά, την Τουρκία ως χώρα κλειδί, αναβαθμίζοντας έτσι τη γεωπολιτική της σημασία. Όσοι γνωρίζουν από διεθνείς σχέσεις και διπλωματία δεν είναι δύσκολο να υποθέσουν ότι οι Τούρκοι θα παζαρέψουν, και μάλιστα ακριβά, την όποια συνδρομή τους ζητώντας πολύτιμα ανταλλάγματα που ίσως να αφορούν και τη χώρα μας. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που το πράττουν. Αυτό και μόνο είναι αρκετό ώστε να θέσει την ελληνική πλευρά σε εγρήγορση και επαγρύπνηση.

Και ερχόμαστε στον αντίπαλο της Δύσης παίκτη, τη Ρωσία. Οι Ρώσοι διεκδικούν την Ουκρανία, καθόσον η χώρα αυτή αποτελεί το λίκνο της ρωσικής εθνογενέσεως. Αναφέρομαι στη σύσταση του πρώτου ρωσικού κράτους, εκείνου του Κιέβου των πρώτων Ρως (οι οποίοι έχουν ως γενάρχη τους τον μυθικό Ρούρικ). Στη συνέχεια, οι σκανδιναυικής καταγωγής Ρως συγχωνεύτηκαν με τα πολυάριθμα σλαβικά φύλα της περιοχής δημιουργώντας τη σημερινή Ρωσία. Η ρωσική μειονότητα στην Ουκρανία είναι η πολυπληθέστερη στο ανατολικό τμήμα της χώρας ενώ στην Κριμαία αποτελούν την πλειοψηφία. Έτσι εξηγούνται οι δηλώσεις του προέδρου του Κοινοβουλίου της αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας Βλαντιμίρ Κωνσταντίνοφ περί αποσχίσεως της σε περίπτωση διάλυσης της Ουκρανίας. Να σημειώσουμε ακόμη ότι η Κριμαία αφαιρέθηκε το 1956 από τη σοβιετική δημοκρατία της Ρωσίας και δόθηκε στη σοβιετική δημοκρατία της Ουκρανίας. Να επισημάνουμε, τέλος, μία πραγματικότητα διόλου ευκαταφρόνητη, καταλυτική θα έλεγα, η οποία συνίσταται στο ότι στην Κριμαία, και συγκεκριμένα στον ναύσταθμο της Σεβαστουπόλεως, ναυλοχούν τα πλοία του Ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Κατά συνέπεια, ουδείς δύναται να αγνοήσει τη Ρωσία και τα συμφέροντά της στην περιοχή, πολλώι δε μάλλον όταν η Ουκρανία βρίσκεται στο μαλακό υπογάστριο της. Αρκεί να φανταστεί κάποιος μία Ουκρανία ενταγμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Είναι σαν να εντάσσονταν ο Καναδάς στην Ευρασιατική Ένωση. Εκτός των παραπάνω, όμως, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Ρωσία δίχως τον έλεγχο της Ουκρανίας δεν θα μπορέσει ποτέ να επανέλθει ως πραγματικός παγκόσμιος παίκτης στον νέο κόσμο που διαμορφώνεται (αυτός είναι και ο μείζον λόγος που δικαιολογεί τη ρωσική ανάμειξη). Ο άλλοτε σύμβουλος του πρώην Αμερικανού προέδρου Τζίμυ Κάρτερ (1976-1980) Σμπίγκνιου Μπρεζίνσκι (Πολωνικής καταγωγής, έχει σημασία να το αναφέρουμε) το θέτει ξεκάθαρα:

«Υπάρχουν 2 είδη κρατών. Οι γεωστρατηγικοί παίκτες και οι γεωπολιτικοί άξονες. Η Ρωσία, οι Η.Π.Α, η Γαλλία, η Γερμανία ανήκουν στην 1η κατηγορία. Η Ουκρανία αποτελεί γεωπολιτικό άξονα της οποίας η ίδια η ύπαρξη ως ανεξάρτητης χώρας, συμβάλλει στον μετασχηματισμό της Ρωσίας. Χωρίς την Ουκρανία, η Ρωσία παύει να είναι ευρασιατική αυτοκρατορία. Αν η Μόσχα ανακτήσει τον έλεγχο του κράτους αυτού μαζί με τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους που διαθέτει, τον σημαντικό πληθυσμό και την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, η Ρωσία θα ανακτήσει αυτομάτως τις προϋποθέσεις για να γίνει ισχυρό αυτοκρατορικό κράτος, που θα ενώνει Ευρώπη και Ασία. Αν η Ουκρανία χάσει την ανεξαρτησία της, αυτό θα επηρεάσει και τα δεδομένα στην Κεντρική Ευρώπη. Η Πολωνία θα μετασχηματιστεί σε γεωπολιτικό άξονα.»

 (Σμπίγκνιου Μπρεζίνσκι: Η μεγάλη Σκακιέρα, 1997)

Κτησίβιος Αλεξανδρεύς 

Συνέντευξη Ιφικράτη Αμυρά

Μετά τις συνεντεύξεις των Γεωργιάδη, Τζήμερου, Ανδριανόπουλου έφτασε η ώρα να ζητήσουμε τη γνώμη κάποιου που πρόσκειται στο αντίθετο στρατόπεδο. Η τύχη το έφερε να είναι ο Ιφικράτης Αμυράς. Πιστεύω όλοι σας τον γνωρίζετε, αφενός μεν για το ζήτημα που δημιουργήθηκε στις τελευταίες εκλογές όταν είχε καταθέσει αίτηση υποψηφιότητος με τον ΣΥΡΙΖΑ αφετέρου δε για τις ακραίες του θέσεις.

Η συνέντευξη έλαβε χώρα το περασμένο Σάββατο εντελώς απρόσμενα. Αυτό θα το διαπιστώσετε στο τέλος ειδικά όταν δεν έμεινε χρόνος για την τελευταία ερώτηση. Το σύντομο ιστορικό: Με ενημέρωσε ένας γνωστός μου ότι ήταν με τον Αμυρά κοντά στην περιοχή που κατοικώ και πως ήταν διατεθειμένος να εκθέσει τις απόψεις του σε μία άμεση και σύντομη συνέντευξη.

Όπως θα δείτε ο Αμυράς είναι ξεκάθαρος. Υποστηρίζει την έξοδο όχι μόνον από την Ευρωζώνη αλλά και από την Ε.Ε. Την λεγόμενη και ενδιάμεση περίοδο την προσπερνά με την παράλληλη κυκλοφορία Ευρώ και Δραχμής όπως είχε συμβεί κατά την είσοδο της χώρας στην νομισματική ένωση κατά τα τέλη του 2001 (τότε μέχρι τον Απρίλιο κυκλοφορούσαν παράλληλα και τα 2 νομίσματα).

Για την εξωτερική πολιτική είναι της απόψεως να απλώσουμε τα δίχτυα της συνεργασίας με τις αναδυόμενες αγορές (Βραζιλία, Ινδία, Κίνα κ.λ.π) και για την αγορά πετρελαίου επί πιστώσει από τον Ιράν ενώ για την πληρωμή προκρίνει τη μέθοδο του Κλήρινγκ (ανταλλαγή προΐόντων), τουλάχιστον για το πρώτο διάστημα.

Τέλος, για το μεταναστευτικό είναι κάθετα αντίθετος με τις επιμειξίες, ενώ αναφέρεται στη διάλυση του εθνικού και κοινωνικού ιστού. Επίσης απορρίπτει της πάσης φύσεως μειονότητες (όχι μόνον εθνοτικές αλλά και σεξουαλικού προσανατολισμού). Βασικά, ακολουθεί τα χνάρια ενός ιδιοτύπου εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος, όπως και ο ίδιος ομολογεί σε μία αποστροφή του λόγου του για τους εναλλακτικούς δρόμους (αν και τις τοποθετεί υπό "ελληνικό μανδύα). Αυτό αποδεικνύει για ακόμη μία φορά την άποψη περί συγκοινωνούντων δοχείων αριστεράς και Ε/Σ καθόσον στα νειάτα του ήταν δραστήριος μέρος του ΚΚΕ.

Γενικά δίνει μεγάλες απαντήσεις εξαντλώντας τη μνήμη της κάμερας δίχως να προλάβω να τον ρωτήσω για τον "ελληνικό" δρόμο που προκρίνει ως τη λύση για το αδιέξοδο από την κρίση (η αλήθεια είναι ότι είχα και άλλες ερωτήσεις οικονομικού περιεχομένου αλλά και αυτές έμειναν δίχως να κατορθώσω να τις υποβάλλω). Παρεμπιπτόντως ασπάζεται τη λεγόμενη και "πατρώα" θρησκεία, απεχθάνεται τη δημοκρατία και δηλώνει Αριστοκράτης.

http://www.youtube.com/watch?v=a7YGgGn04ao

http://www.youtube.com/watch?v=2iIWkBcjru4

http://www.youtube.com/watch?v=jTMRPQEDrVY

http://www.youtube.com/watch?v=rh95ZpMVMEM

http://www.youtube.com/watch?v=rh95ZpMVMEM

Κτησίβιος Αλεξανδρεύς