3 λόγοι για τους οποίους οι δημοσκοπήσεις θα διαψευσθούν αύριο

Το λεω από τωρα και ας κρατηθει: οι δημοσκοπήσεις που δειχνουν διαφορα περι τις 3 μοναδες υπερ ΣΥΡΙΖΑ, θα διαψευσθουν την Κυριακη το βραδυ επι τα βελτιω για τον κυριο κυβερνητικό εταιρο. Οι ευρωεκλογες βεβαια, πάντα χαρακτηριζονται από μια χαλαρη ψηφο, αλλα ενα ποσοστο αναποφασιστων 12-15 % 1-2 ημερες πριν την κάλπη, αφ’ ενος μεν ειναι πρωτογνωρο, αφ' ετερου αφηνει ανοικτα όλα τα ενδεχομενα. Την εν λογω εκτιμηση την κανω βασιζόμενος σε 3 δεδομενα:

α) Ο πρωτος γυρος των περιφερειακων εκλογων (οπου η επιλογη βασιζεται πολύ περισσοτερο σε πολιτικα-ιδεολογικα κριτηρια  σε σχεση με τις δημοτικες εκλογες) η ΝΔ πηγε πολύ καλύτερα του αναμενομενου, με χαώδεις (20++ %) διαφορες στην επαρχια, οπου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εχει καθολου ρευμα. Η αποτυπωση αυτη θα φανει και στις ευρωεκλογες.

β)  Οι οπαδοι του ΣΥΡΙΖΑ δειχνουν μεγαλη προθυμια να εκδηλωσουν την κομματικη τους προτιμηση σε δημοσκοπήσεις, σε συζητησεις, ιντερνετικες διαμαχες κτλ. Γενικως ως συνηθως φωνασκουν (παλια μου τεχνη κόσκινο). Αντιθετα το να εισαι κυβερνητικος δεν ειναι "τρεντυ". Θελει θαρρος να το παραδεχτεις και αντοχη να ανεχθεις τις βορβορωδεις επιθεσεις των ΧρυσαυγιτοΤσιπροΚαμμενων χρεοκοπίστας. Πολλοι λοιπον το κρατουν μεσα τους, και για ενα προσθετο λόγο, οτι τα δυσκολα μετρα που πάρθηκαν ελεω κρισης, αλλα και λαθη που εγιναν, τους εχουν εκνευρισει και πικρανει. Ομως βλεπουν οτι τα χειροτερα (καλοκαιρι του ’12) περασαν και αντιλαμβανονται την αναγκη σταθεροτητας για να ολοκληρωθει η φυγη προς τα εμπρός.

γ) Το προφιλ των αναποφάσιστων. Πρωην κυβερνητικοι ψηφοροι, 80% υπέρ της παραμονης στο Ευρω, δηλωνουν 30% δεξιοι/κεντροδεξιοι, 20% κεντρωοι, 15% κεντροαριστεροι 10% αριστεροι και οι λοιποι ανενταχτοι συμφωνα με τις τελευταιες ερευνες προ των εκλογων. Και μεχρι τωρα δεν μιλουν για την κομματικη τους προτιμηση. Ποσο πιθανον ειναι με αυτο το backround  να το ριξουν ΣΥΡΙΖΑ οταν θα φτασουν πάνω από κάλπη; Ελαχιστα, Αντιθετα, αυτη θα ειναι η εκπληξη των ευρωεκλογων.

That said, τιποτα σε αυτην την ζωη δεν συμβαινει οπως το θελουμε, όσο κι αν το θελουμε, εαν απλά το περιμενουμε να συμβει. Τα διλληματα εχουν τεθει και περιττευει η παραθεση των πλεονεκτηματων μιας νικης ΝΔ και των συνεπειων μιας νικης ΣΥΡΙΖΑ για την χωρα. Ως εκ τουτου, σε αυτες τις τελευταιες ώρες χρειαζεται εγρηγορση, συσπείρωση και επιχειρηματα ωστε να μην χαθει ουτε μια ψηφος. Και βεβαια αυριο, να κάνουμε το καθήκον μας απέναντι στη χωρα, στους εαυτούς μας, στις θυσιες μας, και στις γενιες Ελληνων το μελλον των οποίων θα κριθει από την ψηφο μας. Και να θυμομαστε και μια σοφη ρήση του πατερα της πολιτικης συντηρητικής σκεψης Edmund Burke: για να νικησει το κακο, αρκει οι καλοί να μην κάνουν τίποτα...

OI KΑΜΜΕΝΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών ήταν λίγο-πολύ τα αναμενόμενα, αυτά που περιμέναμε από τις δημοσκοπήσεις. Όσο κι αν η καρδιά πολλών από εμάς πήγε στον άλλο κόσμο την πρώτη ώρα της ανακοίνωσης, όταν τα exit polls πήγαν να προκαλέσουν εθνικές εκλογές μόνα τους, γενικά ο πρώτος γύρος χαρακτηρίζεται ως θετικός για την κυβέρνηση. Θα μπορούσε όμως να είναι πολύ καλύτερος, αφού ακόμα και με αυτά τα αποτελέσματα υπήρξαν περιφέρειες και δήμοι που έδωσαν στην αντιπολίτευση την ευκαιρία να εξάγει τα δικά της συμπεράσματα. Η χθεσινή μέρα, όσο κι αν λόγω του αυτοδιοικητικού χαρακτήρα των εκλογών δεν προσφέρεται για αμιγώς πολιτικά συμπεράσματα, θα μπορούσε να είναι μια απόλυτη νίκη για την κυβέρνηση αν δε γίνονταν συγκεκριμένα λάθη. Βέβαια αυτά είχαν εδώ και καιρό επισημανθεί, αλλά τώρα που είδαμε πως αποτυπώνονται και σε επίπεδο αποτελέσματος η ανάλυση είναι ευκολότερη.

Ας ξεκινήσουμε από τη μεγαλύτερη [και μοναδική!} νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, την περιφέρεια Αττικής. Όσο κι αν το μέγεθός της δεν είχε καμία σχέση με αυτό που έλεγαν τα exit polls δεν παύει να αποτελεί ήττα της ΝΔ και επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα στη μοναδική περιφέρεια της χώρας που μπορεί να ισχυριστεί ότι στέλνει πολιτικό μήνυμα. Όπως θυμόμαστε είχε γίνει μεγάλη ιστορία προ μερικών μηνών για το τι ακριβώς θα πράξει η ΝΔ στη συγκεκριμένη περιφέρεια. Οι επιλογές ήταν δύο: Η πρώτη να στηριχθεί ο νυν περιφερειάρχης Σγουρός, η δεύτερη να κατεβάσει ξεχωριστή κομματική υποψηφιότητα.

Το δεύτερο ενδεχόμενο γνώριζαν εξαρχής πως ήταν δύσκολο, αφού η Αττική είναι παραδοσιακά μια κακή περιφέρεια για τη Δεξιά, ενώ ο Σγουρός ως νυν περιφερειάρχης θεωρούνταν από τα φαβορί, και ένας από τους λόγους για αυτό ήταν πως είχε προσεγγίσει και κόσμο από τη ΝΔ. Παρ’ όλα αυτά επελέγη αυτό το σενάριο, με το σκεπτικό πως δε γίνεται στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας να μη μετρήσει δυνάμεις το κυβερνόν κόμμα. Έτσι επελέγη ένα όντως άξιο και ικανό στέλεχος, ο Γιώργος Κουμουτσάκος, για να φέρει εις πέρας μια δύσκολη και εν πολλοίς καταδικασμένη αποστολή: Να διεκδικήσει μια περιφέρεια όπου όλα τα δεδομένα ήταν αρνητικά για τη ΝΔ. Ο Σγουρός δε στηρίχθηκε και στην ουσία το κυβερνητικό στρατόπεδο κατέβηκε διασπασμένο. Αποτέλεσμα; Σε μια βραδιά που κανονικά θα έπρεπε να είναι πανωλεθρία για το ΣΥΡΙΖΑ η μεγαλύτερη περιφέρεια του δόθηκε δώρο, και πολλοί μπόρεσαν να μιλήσουν ακόμα και για νίκη! Όλο αυτό θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν εξαρχής στηριζόταν ο νυν περιφερειάρχης, που έτσι θα είχε την επικράτηση βέβαιη. Θα μπορούσε η κυβέρνηση να έχει πετύχει μια εύκολη νίκη στην καλύτερη περιφέρεια του ΣΥΡΙΖΑ, όπως έδειξαν και τα χθεσινά αποτελέσματα, και πλέον στην αντιπολίτευση θα μιλούσαν για πανωλεθρία. Αντί αυτού προτίμησαν να κατεβάσουν μια κομματική υποψηφιότητα που το μόνο που κατάφερε ήταν να δείξει ότι για πρώτη φορά η Δεξιά δεν ανέδειξε δικό της υποψήφιο στο δεύτερο γύρο. Φοβερός κομματικός πατριωτισμός από αυτούς που επέμεναν στην κομματική υποψηφιότητα πρέπει να πω. Για το καλό του κόμματος επέμεναν σε μια υποψηφιότητα που άφησε το κόμμα εκτός δεύτερου γύρου. Ήταν μια από τις λάθος επιλογές που αν δεν είχαν γίνει η ανάγνωση των χθεσινών αποτελεσμάτων θα ήταν εντελώς διαφορετική.

Και να σημειωθεί πως ο μεγαλύτερος αδικημένος από αυτή την επιλογή δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Κουμουτσάκο. Αυτός κόντρα σε όλα τα αρνητικά δεδομένα έκανε μια μεγάλη προσπάθεια και κατόρθωσε να πετύχει ένα αποτέλεσμα που θεωρούνταν αδύνατο. Τριπλασίασε την αποδοχή του σε σχέση με την έναρξη της εκστρατείας, και μάλιστα χωρίς να έχει τη στήριξη του συνόλου του κομματικού μηχανισμού και των γαλάζιων δημάρχων. Η ευθύνη για το χθεσινό αποτέλεσμα δεν είναι δική του, έκανε πραγματικά ό, τι μπορούσε, και το αποτέλεσμα τον αδικεί γιατί ανέλαβε μια αποστολή που εύκολα θα μπορούσε να έχει αποφύγει.

Η δεύτερη μεγάλη λάθος επιλογή της ΝΔ και του κυβερνητικού στρατοπέδου για τη χθεσινή ημέρα ήταν η υποψηφιότητα στο δήμο της Αθήνας. Πρόκειται φυσικά για τη δεύτερη κάλπη όπου ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ισχυριστεί ότι τα πήγε καλά. Εδώ τα πράγματα βέβαια είναι πιο περίπλοκα. Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη υποψηφιότητα, όμως υπάρχει και το άλλο δεδομένο: Ήταν η μόνη επιλογή. Δεν υπήρχε άλλος διαθέσιμος, αφού όλοι όσοι έλαβαν την πρόσκληση από τον πρωθυπουργό δεν ανταποκρίθηκαν, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Έτσι κατέληξε η ΝΔ να έχει για υποψήφιο ένα στέλεχος που είναι ο ορισμός του παλαιοκομματισμού και μόνο αντιπάθεια εμπνέει στη βάση της παράταξης. Και μάλιστα την ίδια ώρα που ένα ακόμα φάντασμα της παλαιάς και αποκρουστικής ΝΔ αποφάσισε να το παίξει αντάρτης και να διασπάσει τις δυνάμεις της παράταξης. Ανέκαθεν είχα πολλούς λόγους να αντιπαθώ τον Νικήτα Κακλαμάνη, αλλά πλέον έχουν πολλαπλασιαστεί. Ήταν που ήταν τα πράγματα δύσκολα επέλεξε τη χειρότερη στιγμή για να ικανοποιήσει το γινάτι του, και αν είχε μια πιθανότητα η ΝΔ να φτάσει ο δικός της υποψήφιος στο δεύτερο γύρο τη διέλυσε και αυτή. Ακόμα κι έτσι είναι φανερό από τα αποτελέσματα πως αν δεν υπήρχε δεύτερη υποψηφιότητα ο Σπηλιωτόπουλος θα είχε περάσει στο δεύτερο γύρο, και η Δεξιά δε θα είχε μείνει και πάλι εκτός δεύτερου γύρου. Κάπως έτσι, με μια λάθος επιλογή υποψηφίου και μια διάσπαση δυνάμεων, χάθηκε ο μεγαλύτερος δήμος της χώρας, και η αντιπολίτευση μπορεί να ισχυρίζεται διάφορα φαντασιακά.

Τέλος, το τρίτο και μεγαλύτερο λάθος διαχείρισης της ΝΔ, που όμως δεν είχε το ίδιο τραγικά αποτελέσματα ήταν προφανώς η περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας. Εκεί όπως θα θυμόμαστε προ μερικών μηνών αποφασίστηκε από το κόμμα να διεκδικήσει ο νυν περιφερειάρχης Τζιτζικώστας το δήμο της Θεσσαλονίκης, ως ο μόνος που είχε πιθανότητες να τα καταφέρει απέναντι στο Μπουτάρη, και να κατέβει ως υποψήφιος περιφερειάρχης σε μια περιφέρεια λίγο-πολύ σίγουρη, όπως φάνηκε και από τα χθεσινά αποτελέσματα, ο Γιάννης Ιωαννίδης. Φαίνεται ως λογική σκέψη, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο σφάλμα: Ο Τζιτζικώστας δεν ήθελε να αφήσει τη σιγουριά της περιφέρειας του. Κάπως έτσι κατέληξε η ΝΔ να κατεβάσει και πάλι διπλή υποψηφιότητα. Αυτή τη φορά η διάσπαση της παράταξης που προκλήθηκε δεν είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της περιφέρειας, ούτε έδωσε δικαιώματα στην αντιπολίτευση να εξάγει λάθος συμπεράσματα. Όμως από εκεί που θα μπορούσε η ΝΔ να έχει πάρει μια περιφέρεια πολύ εύκολα από την πρώτη Κυριακή, και να στείλει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα από τη βόρειο Ελλάδα, για λόγους βλακώδεις κατέληξε να έχει έναν αντάρτη να ισχυρίζεται ότι της πήρε την περιφέρεια από τα χέρια, και να έχει και δίκιο! Φαίνεται ξεκάθαρα από το χθεσινό αποτέλεσμα πόσο σίγουρη είχε την επικράτηση ο Τζιτζικώστας, και με τους χειρισμούς της χθες η ΝΔ κατάφερε να χάσει όχι μόνο μια περιφέρεια, αλλά και ένα ικανότατο και ελπιδοφόρο στέλεχος που θα μπορούσε να της δώσει μια μεγάλη νίκη.

Θα διερωτηθεί κανείς τι σημασία έχουν όλα αυτά τώρα που ο πρώτος γύρος πέρασε. Είναι αλήθεια πως τώρα δε μπορούν να αλλάξουν και πολλά. Όμως όσο γρηγορότερα επισημαίνονται τα λάθη τόσο το καλύτερο. Το μείζον πάντως τώρα είναι η κάλπη της δεύτερης Κυριακής. Οι ευρωεκλογές έχουν πλέον αποκτήσει τεράστια πολιτική σημασία και θα κρίνουν πολλά. Συνεπώς ωραία όσα έγιναν αυτή την Κυριακή, είτε σωστά είτε λάθος, η κατάσταση όμως παραμένει η ίδια. Οι ευρωεκλογές θα κρίνουν πολλά για την πορεία της χώρας. Χαλαρή ψήφος και αίσθηση πως όλα βαίνουν καλώς δεν επιτρέπεται. Η κατάσταση μπορεί εύκολα να ανατραπεί σε μια εβδομάδα, και ήδη δε φαίνεται να είναι τόσο παγιωμένη. Ας φροντίσουμε οι σοβαροί Δεξιοί να μη δούμε την επόμενη εβδομάδα όλη την Ελλάδα να γίνεται μια μεγάλη Αττική.

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ

Α΄ Γύρος Εκλογών – The Raw Facts

Δύο πραγματα που απεχθάνομαι σε αυτήν την ζωή, είναι η ματαιοδοξία και η αυθαιρεσία στην εξαγωγή συμπερασμάτων. Πόσο μάλλον όταν συμβαίνει η πρώτη να εκπορεύεται από την δεύτερη. Ένα καλό παράδειγμα μιας τέτοιας περίπτωσης είναι και η στάση των ΣΥΡΙΖαίων (και λοιπών συνοδοιπόρων/καλοθελητών) έναντι των εκλογικών αποτελέσματων του πρώτου γύρου των Αυτοδιοικητικών εκλογών. Καιρός λοιπόν να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά (που λέει και μια ψυχή), να αντικρούσουμε ψευδεις εντυπώσεις και να δούμε την μεγάλη εικόνα εν όψει των επερχομένων (σε 6 πια ημέρες) Ευρωεκλογών, με τη χρήση των καλών φίλων μας, των ωμών γεγονότων.

Α) Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα

Πρώτα, ας δουμε τα αυθαιρετα συμπεράσματα. Κατ’ αρχάς ένας μικρός -αλλά απαραίτητος- πρόλογος: Παρά το γεγονός οτι η πρωτεύουσα και τα περίχωρά της αποτελούν την περιοχή με την μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού, αυτό δεν σημαίνει πως μπορεί να υποκαταστήσει ολόκληρη τη χώρα. Κατα συνέπεια και το όποιο εκλογικο συμπέρασμα δεν μπορει να έχει ως αρχή και τέλος την Περιφέρεια Αττικής αλλα πρεπει να εξαγεται και βασει των υπολοίπων. Γιατι ειναι ανάγκη να κανουμε μια τόσο αυτονοήτη επισήμανση; Γιατι όποιος παρακολούθησε χθες την αναμετάδοση των εκλογικών αποτελεσματων, θα δικαιολογείτο να το ειχε ξεχασει: Οι τηλεοπτικοί σταθμοί παρουσιασαν τα-περηβοητα πια για την υπερεκτιμηση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ- exit polls τους, μόνο για το Δημο Αθηναιών και τη Περιφερεια Αττικής (αντε και για την Περιφερεια Κεντρικής Μακεδονίας). Αλλα και κατα τη διάρκεια της εκλογικής βραδιάς η προσοχη των media ηταν εμμονικά στραμμενη στην Αττική,  παραβλέποντας την μεγάλη εικόνα των 13 (ναι κυριοι δεκατριών, τόσες ειναι) περιφερειών της χώρας. Παμε λοιπόν στα raw facts:

-        - Σε 12/13 περιφέρειες οι υποψήφιοι της ΝΔ πέρασαν στον β΄γύρο ( σε όλες εκτός από την Αττική). Οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ το κατόρθωσαν μόνο σε 4. Οι υποψήφιοι της ΝΔ ξεπέρασαν τους αντιστοιχους ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και σε εξαιρετικά ευνοϊκές για τους τελευταίους περιοχές, όπως οι περιφέρειες Κρήτης και Δυτικής Ελλάδας (πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚικά κάστρα).

-            - Σε 9/13 περιφέρειες η ΝΔ ήρθε 1^η. Ο ΣΥΡΙΖΑ μόλις σε 1 (ναι, πάλι στην Αττική).

-          - Στη Ήπειρο, ο υποψήφιος με την ΝΔ Α.Καχριμάνης κατάφερε να κερδίσει από τον Α΄γύρο με 50,83%, πράγμα που συμβαινει για πρώτη φόρα σε περιφερειακές εκλογές.

-          Σε άλλες περιφέρειες η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ είναι απλά χαώδης. Ενδεικτικά:
* Στην Περιφέρεια Πελοποννήσου:  ΝΔ 43,21 – ΣΥΡΙΖΑ 15,72
* Στην Περιφέρεια Στ. Ελλάδας:  ΝΔ 41,31 – ΣΥΡΙΖΑ 18,74

* Στην Περιφέρεια Θεσσαλίας:  ΝΔ 42,90 – ΣΥΡΙΖΑ 13,30 (τρίτος,  η υποψηφια του δεν περνά καν στο Β΄γύρο)

Οι αριθμοι μιλούν από μόνοι τους. Και σε όσους θα πουν, «Ναι, αλλά η Αττική ειναι μεγαλύτερη πληθυσμιακά», η απάντηση είναι απλή: Ναι, αλλα πολύ μικρότερη από όλες τις επαρχιακές περιφέρειες: Η Αττική έχει πληθυσμό εγγεγραμμένων ψηφοφόρων 2.842.603, οι 12/13 περιφέρειες 7.016.900... Επειδή η μισή αλήθεια είναι ολόκληρο ψέμα.

Β) «Μεγαλή νίκη ΣΥΡΙΖΑ», το ειπε και ο Λαφαζάνης... Δεν νομίζω (Παναγιω)Τάκη...

Και πάμε τωρα στη ματαιοδοξία. Από τα παραπάνω αβίαστα προκύπτει ότι  καμμια ανατροπή, και κανένα θρίαμβο δεν κατήγαγε ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι ΣΥΡΙΖΑιοι (όπως ο Παναής) βιάστηκαν να πανηγυρίσουν. Η ματαιοδοξία τους πάτησε σε δύο σαθρές βάσεις: α) στην παράβλεψη των αποτελεσμάτων της επαρχίας, που κατατείνουν σε Βατερλώ και β) στην υπερεκτίμηση της εκλογικής τους  απόδοσης στην Αττική (βοηθούντων και των exit polls). Το πρώτο εξαντλήσαμε, ας δούμε τώρα τα raw facts του δευτέρου:

-Τα exit polls επέσαν παταγωδώς έξω:

 *Προέβλεπαν νίκη Δούρου επί του Σγουρού με 7 έως 11 (!!!) μονάδες διαφορά. Στην πραγματικότητα η Ρενα υπερίσχυσε του αντιπάλου της με το αναιμικό 1,7%...

*Έδιναν προβάδισμα Σακελλαρίδη επί του Καμίνη.  Στην πραγματικότητα ο νυν Δήμαρχος ήταν αυτός που αναδείχτηκε νικητής στον Α΄Γυρο...

Διευκρίνηση: για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να παραδεχτουμε οτι ειναι επιτυχία του Γαβριήλ η εισοδος του στο β΄Γυρο, (αν και αυτο κατεστη δυνατό λογω διασπασης του χωρου της ΝΔ) και η πρωτια της Δούρου στην Περιφερεια, που όμως ειναι η καλυτερη περιφερεια της χωρας για τον ΣΥΡΙΖΑ και την οποία ειχε κερδισει ανετα στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2012. Αλλα θριαμβος δεν ειναι, ουτε καν μεγαλή νίκη. Εαν μάλιστα δουμε την συνολικη εικονα της χώρας, δεν σωζονται καν τα προσχηματα για το ΣΥΡΙΖΑ.

- Η Δουρου δεν συσπείρωσε καν τον ΣΥΡΙΖΑ: στην περιφερεια Αττικής τον Ιουνιο του 2012, το κομμα της αξιωμάτικης αντιπολίτευσης είχε συγκέντρωσει  ποσοστό άνω του 30%. Στην χθεσινη αναμέτρηση η Ρενα εφτασε στο 23,8% ήτοι 6-7 μοναδες λιγότερο...

Συνεπώς: χθες κανενας πολιτικός σεισμος αριστερης ανατροπής δεν συνέβη, αντιθετα τα στοιχεία δινουν στο ΣΥΡΙΖΑ πολλές αφορμές προβληματισμου, ο οποίος απ’ οτι μαθαινω ήδη αντικατεστησε στην Κουμουνδουρου τους πρόωρους (ελέω διαψευσθέντων exit polls) πανηγυρισμους, μολις αρχισαν να καταφθάνουν τα επίσημα αποτελέσματα...

Γ) Αρα, όλα καλά, παμε για κανά μπανακι την Κυριακή;

ΟΧΙ, ΟΧΙ και δεν ξερω αν το ανέφερα, αλλά ΟΧΙ. Η επανάπαυση ειναι ο χειρότερος εχθρός κάθε προσπάθειας, και το τέκνο της στην πολιτική, η αποχή, η σιγουρότερη οδός προς την ηττα. Οσο και αν το μηνυμα της πρώτης Κυριακής ηταν μια νικη της κυβερνησης στα σημεια, ολά παιζονται για την Β΄Κυριακη σε περιφερειακες εκλογες, αλλα κυρίως, στις Ευρωεκλογές, από τις οποίες θα δοθει το μειζον πολιτικό στιγμα. Αλλα περισσοτερα για το διακύβευμα αυτών των εκλογών, σε αυτοτελές και λίαν επικειμενο αρθρο...

Μανουήλ Κομνηνός

Το ζητούμενο των ευρωεκλογών του Μαϊου

Ποτέ άλλοτε δεν είχαν υπάρξει ευρωεκλογές ,από τον καιρό που ισχύει αυτή η διαδικασία στην χώρα μας , που να έχουν τόσο έντονο πολιτικό και πολωτικό χαρακτήρα όσο αυτές που θα διεξαχθούν στις 25 Μαϊου . Γενικότερα οι ευρωεκλογές στην Ελλάδα φημίζονταν ότι ήταν μία διαδικασία που απλά αποτυπωνόταν καλύτερα ο εκλογικός χάρτης και το κάθε κόμμα , ειδικά τα κοινοβουλευτικά , έκαναν τους υπολογισμούς τους από εκεί και μετά και προετοιμάζονταν για την τελική μάχη των εθνικών εκλογών. Επικρατούσε η λογική της «χαλαρής ψήφου» και όλα διεξήγοντο σ’ ένα άκρως ήρεμο  κλίμα , χωρίς να ταράσσεται η μακαριότητα του νεοέλληνα ,αφού και το θέμα «Ευρωκοινοβούλιο» δεν το πήρε στα σοβαρά ποτέ . Και πως θα μπορούσε διαφορετικά άλλωστε , δεδομένων των γενικότερων πολιτικών συνθηκών που επικρατούσαν.

Κάτι τα πολύ καλά νέα για τους δημόσιους οικονομικούς δείκτες και  την αργή αλλά σταδιακή και σίγουρη ανάκαμψη της χώρας από το σκοτάδι της ύφεσης και τον τρόμο της χρεωκοπίας , που αξιοποιούν και τα δύο κυβερνητικά κόμματα βασίζοντάς το και στην έξοδο σταδιακά στις αγορές  (ήδη τα πρώτα συμβολικά βήματα έγιναν) και στην διανομή του μεγαλύτερου μέρους του πρωτογενούς πλεονάσματος στην κοινωνία . Κάτι , μετά η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τις λοιπές αντιπολιτευτικές  δυνάμεις όλου του πολιτικού φάσματος ,με την «Χρυσή Αυγή» να παίζει και αυτή τα δικά της επικοινωνιακά παιχνίδια όπως φάνηκε στην υπόθεση Μπαλτάκου , όπου γίνεται προσπάθεια εκμετάλλευσης των δυσκολιών που περνάει ένα μεγάλο μέρος του λαού και ακολουθώντας την πεπατημένη αντιμνημονιακή  καταγγελτική ρητορική , κάτι οι έντονες διεργασίες σε επίπεδο προσώπων και κομμάτων  στα πολιτικά πράγματα με δεδομένο και τις νέες αντιλήψεις περί των κομματικών συλλογικών φορέων που ακολουθούνται πανευρωπαϊκά δίνοντας έμφαση ιδιαίτερα σε συλλογικά υπερεθνικά – ευρωπαϊκά ,ομογάλακτα πολιτικά σχήματα , φαίνεται ότι η εικόνα των ευρωεκλογών του 2014 θα είναι η αρχή στην Ελλάδα μίας νέας μεταμορφωμένης πολιτικής ζωής που σίγουρα θα καθορίσει εφεξής την πορεία της χώρας .

Οι δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας σαν μία γενική μέση εικόνα , δείχνουν τους δύο πρώτους ( ΝΔ και Σύριζα) να απέχουν ελάχιστα ο ένας από τον άλλον (εναλλάξ στην  πρωτιά), μία «Χρυσή Αυγή» να επαναδιεκδικεί την τρίτη θέση με αξιώσεις από το «Ποτάμι» που συνεχίζει να είναι ψηλά πλην  όμως χάνει και  αρχίζει και αφαιρείται κάτι από την αρχική δυναμική του, ΑΝ.ΕΛ και «Ελιά» (ουσιαστικά το Πασοκ) γενικά να έχουν κάποια έλλειψη με την πάροδο του χρόνο και όσο πλησιάζουμε στις ευρωεκλογές και το ΚΚΕ να επιβεβαιώνει ότι έχει «παντρευτεί» την σταθερότητα και το αμετάβλητο σε όλα του και τέλος την ΔΗΜΑΡ  να μην μπορεί να πιάσει ούτε το ψυχολογικό όριο του 3% …

Τα παραπάνω βέβαια μπορεί ν’ ανατραπούν ανά πάσα στιγμή αφού και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μία ορισμένη τάση των πολιτών μία δεδομένη στιγμή. Εκτός αυτού όμως η ανατροπή , η ρευστότητα, και οι όποιοι κλυδωνισμοί στην όποια σταθερότητα έχει επιτευχθεί , είναι χαρακτηριστικά στοιχεία που μας δίδαξε η εποχή της Κρίσης . Ένα ατύχημα μπορεί ν’ ανατρέψει τα πάντα.

Το βίντεο Μπαλτάκου ήταν ένα από αυτά τα στοιχεία που θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλη ζημιά στο ένα και μεγαλύτερο κυβερνητικό κόμμα με τον τρόπο που παρουσιάσθηκε και με την διαστρέβλωση που επιχειρήθηκε από την πλευρά της Χ.Α , ακουμπώντας στο θυμικό κ στα πιο ταπεινά ένστικτα ενός λαού που περνάει κάποιες δοκιμασίες. Και όπως είδαμε τελικώς λειτούργησε ,για ένα διάστημα , εις βάρος της Ν.Δ ,υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και της Χ.Α φυσικά ,διότι πλέον αυτοί οι δύο όσο και αντίθετοι να φαίνονται κατά βάθος συμπλέουν. Φυσικά τα στελέχη της Χ.Α απείλησαν ότι θα βγάλουν και νέα βίντεο με Μπαλτάκο όπου υποτίθεται θα γίνουν αποκαλύψεις  αλλά μετά τις εξηγήσεις του ιδίου του Μπαλτάκου και με δεδομένο το γεγονός ότι οι μυημένοι στα πολιτικά πράγματα ξέρουν κάτι παραπάνω , αυτά  , αν τελικώς υπάρχουν και δεν μπλοφάρουν ,μπορεί να έχουν μετρημένη ισχύ και για περιορισμένο χρονικό διάστημα , όπως με το προηγούμενο βίντεο. Όμως την ζημιά μπορεί να την κάνουν. Και ποια είναι η ζημιά εν τέλει..

Η ζημιά λέγεται πολιτική και κυβερνητική αστάθεια. Η ζημιά λέγεται , κυβερνητικοί τριγμοί κ χτύπημα στην κυβερνητική σταθερότητα. Η ζημιά λέγεται , ακύρωση κάθε οικονομικής επιτυχίας και πισωγυρίσματα στα δημόσια οικονομικά !!

Γιατί μην έχουμε καμία αμφιβολία. Οι ευρωπαίοι εταίροι ,το ΔΝΤ, οι αγορές , η διεθνής επενδυτική κοινότητα που έχουν αναγνωρίσει την οικονομική βελτίωση της χώρας, και έχουν επικροτήσει την σοβαρή δημοσιονομική αναγέννηση της Ελλάδος που επιτεύχθηκε ,χάρη σε δύο κόμματα , που «έβαλαν πλάτη» , στα δύσκολα και με αρκετές απώλειες στο εσωτερικό τους, όλοι οι ευρωπαίοι και μη, σύμμαχοι λοιπόν , αυτομάτως θα θέσουν θέματα στις ευρωεκλογές αν ενισχυθεί αρκετά ο Σύριζα και η Χ.Α πάρει υψηλά ποσοστά. Ενώ τα δύο κυβερνητικά κόμματα και ειδικά η ΝΔ ακόμα και να χάσουν  ,αυτό πρέπει να γίνει σε ένα επιτρεπτό όριο. Σε αυτό όπου δεν θα δίνεται η δυνατότητα στην  αντιπολίτευση να αμφισβητήσει την δεδηλωμένη νομιμότητα της κυβερνητικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Άλλωστε η τελευταία είναι σε οριακό σημείο και αν έχουμε μία παραπάνω από όσο θα έπρεπε ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ και διαφόρων άλλων της αντιπολίτευσης που έχουν τις γνωστές θέσεις για το μνημονιακό πρόγραμμα τότε όλα θ’ αναθεωρηθούν προς το χειρότερο αφού από τους διεθνείς επενδυτές μέχρι και την  Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα αρχίσουν τις αμφιβολίες για την καλή συνέχεια του οικονομικού κυβερνητικού προγράμματος και μπορεί να γίνουν ακόμα πιο αυστηροί σε διάφορα επίπεδα, θέλοντας να διασφαλίσουν την επιτυχία του προηγούμενου,  με αρνητικές συνέπειες για την προσπάθεια της χώρας να βγει στην ανάκαμψη . Η δε κοινωνία φυσικά μην ελπίζει μετά ότι θ’ αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Προς το χειρότερο σίγουρα. Και αυτό διότι οι πολιτικές δυνάμεις που εγγυούνται την οικονομική και πολιτική σταθερότητα θα έχουν αρχίσει και οι ίδιες να καταρρέουν ή έστω να μπαίνουν σε ενδημική κρίση  λόγω και  του εσωκομματικού αναβρασμού από το χείριστο αποτέλεσμα γι’ αυτές . Γι’ αυτό και το επόμενο και άμεσο στάδιο θα είναι οι εθνικές εκλογές όπου η επικράτηση των αντιπολιτευτικών δυνάμεων με πολλά εξτρεμιστικά στοιχεία στο εσωτερικό τους και με τάσεις για ολική ρήξη με τους τροϊκανούς και με μία πολιτική ζωή που θα θυμίζει αρένα, θα δημιουργήσει εφιαλτικό σκηνικό στην χώρα και ότι φτιάχτηκε με θυσίες θα διαλυθεί. Μην έχουμε ουδεμία αμφιβολία!!

Έξοδος στις αγορές , πρωτογενές πλεόνασμα, διανομή του μεγαλύτερου μέρους αυτού στην κοινωνία , σταθερότητα τραπεζικού συστήματος, συνέχιση των μεταρρυθμίσεων που θα επιφέρουν διαρθρωτικές αλλαγές προς το καλύτερο για την ελληνική οικονομία ,όπως και οι ιδιωτικοποιήσεις που και αυτές συνεχίζονται, βελτίωση σημαντικών δεικτών που αφορούν την αγορά και τα δημόσια οικονομικά . Όλα αυτά είναι στοιχεία που επιτεύχθηκαν από την  κυβερνητική και πολιτική σταθερότητα  όπως και σε αυτήν συγκρατήθηκε ένα μέσο και σχετικά αξιοπρεπές, για χώρα υπό χρεωκοπία, βιοτικό  επίπεδο των πολιτών και σίγουρα δημιουργούνται προοπτικές ανάκαμψης όχι μόνο για το κράτος συνολικά μετά την άριστη εκτέλεση του οικονομικού μνημονιακού προγράμματος ,αλλά και για τους πολίτες. Μετά το καλοκαίρι ξεκινά και η συζήτηση πανευρωπαϊκά για μία ρύθμιση θετική για την χώρα μας που αφορά το χρέος της και αυτό για να είναι θετικό θα πρέπει να μην έχουν διασαλευθεί έντονα κάποιες τωρινές σταθερές .

Κάπου εδώ βέβαια μπορεί να ειπωθεί απο αρκετούς το γνωστό σοσιαλιστικό τσιτάτο , «όπου ευημερούν οι αριθμοί δεν ευημερούν οι άνθρωποι» !! Αυτό όμως δεν ισχύει φυσικά για σωστές ελεύθερες οικονομίες όπως αυτή που πάει να γίνει στην πατρίδα μας. Πρώτα οι αριθμοί βελτιώνονται αισθητά και σταδιακά βελτιώνεται η ζωή των πολιτών. Στην Μεταπολίτευση μάθαμε το αντίθετο βέβαια και τα είδαμε τα αποτελέσματα.

Οι ευρωεκλογές αυτόν τον μήνα θα καταδείξουν τι θα γίνει τελικά. Αλλά σίγουρα δεν θα  υπάρχει χειρότερο σενάριο για την χώρα από μεγάλη μείωση και των δύο κυβερνητικών κομμάτων σε σχέση με αυτά που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις . Και καλά η «Ελιά» είναι περίπου σίγουρο τι θα πάρει… και αν το δούμε καθαρά ιδεολογικά δεν μας ενδιαφέρει καθόλου ,αλλά πρακτικά και ρεαλιστικά και εκεί θα υπάρξει πρόβλημα για τον κυβερνητικό συνασπισμό αλλά μεγαλύτερο πρόβλημα θα υπάρξει αν η ΝΔ χάσει από τον ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό που ξεπερνάει και το 5%...Μέχρι το 5% δικαιολογείται σύμφωνα με το ίδιο το επιτελείο της Συγγρού , κυρίως διότι και η ψήφος θα έχει στοιχεία «χαλαρότητας» και πάλι και λόγω των πολλών και δύσκολων αποφάσεων που έχει πάρει αυτή η κυβέρνηση….

Και επειδή πολλοί δεξιοί γοητεύονται από τις διακηρύξεις της Χ.Α ,η οποία γενικότερα ποντάρει και στην θυματοποίησή της , και ξεσπούν σε έναν αντικυβερνητικό και αντινεοδημοκρατικό παροξυσμό ας αναλογιστούν τα παραπάνω διότι όσο και να πάρει η Χ.Α , ο ΣΥΡΙΖΑ θα ενισχυθεί ούτως ή άλλως διότι αφαιρούνται ποσοστά από την ΝΔ και άθελά τους όλοι αυτοί θα έχουν κάνει μεγαλύτερο κακό στην ίδια τους την χώρα ,από ότι …καλό..!! Το ίδιο ισχύει φυσικά και για αυτούς τους κεντροδεξιούς, φιλελεύθερους που θα στραφούν σε φιλελεύθερους συνασπισμούς (βλ. «Γέφυρες» )ακριβώς όπως και οι παραπάνω, εφορμώμενοι από τα ίδια κίνητρα !

Η πατρίδα μας βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο στάδιο για να βγει όρθια και με έναν δεδομένο βαθμό κυριαρχίας  κάθε ορθολογιστής δεξιός, φιλελεύθερος , και γενικότερα πολίτης που επιζητεί την σταθερότητα ,την ηρεμία και την ασφάλεια και κινείται στον ευρύτερο αστικό χώρο θα πρέπει να δει κάποια πράγματα με μία άλφα σοβαρότητα αναλογιζόμενος κιόλας ότι δεν ζούμε στις εποχές του εκλογικού και πολιτικού ωχαδελφισμού , αναπαυόμενοι στην μακαριότητα μίας επίπλαστης ευμάρειας . Ζούμε σε πολύ πιο σκληρές εποχές!!

Αριστοτέλης Παλαιολόγος

ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ, ΤΟ ΤΙΜΗΜΕΝΟ

Η παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και [καλοπροαίρετα πάντα] αρνητικά σχόλια. Ακούστηκε κριτική για άτομα που είναι στο ψηφοδέλτιο, για άτομα που δεν είναι, για τη συνολική λογική του, για ό, τι γενικά μπορούσε να κριθεί. Αδιαμφισβήτητα πάντως το όνομα που τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας περισσότερο, και προφανώς συγκέντρωσε τις περισσότερες αρνητικές κριτικές, ήταν αυτό του Θοδωρή Ζαγοράκη. Ανάγωγος, αλήτης, γύφτος που δεν ξέρει να μιλήσει, καλά-καλά δεν ξέρει αγγλικά και άλλα πολλά σαν και αυτά ακούστηκαν.

Ο Ζαγοράκης είναι σίγουρα μια αμφιλεγόμενη υποψηφιότητα από αυτές που όποιος τις επιλέγει γνωρίζει ότι θα προκαλέσουν αντιδράσεις και ίσως εν μέρει να το επιδιώκει. Προέρχεται από το χώρο του αθλητισμού, οι εκπρόσωποι του οποίου στην πολιτική πάντα γίνονταν δεκτοί με καχυποψία, και μάλιστα του ποδοσφαίρου, γύρω από το οποίο εμπλέκονται και ιστορίες διαφθοράς, κομπίνας κτλ. Έτσι λοιπόν οι κατηγορίες «άσχετος» και «απατεώνας» έρχονται εύκολα. Όπως και «αμόρφωτος», «ανάγωγος που δεν ξέρει να μιλήσει κτλ».

Κατ’ αρχάς ποια είναι η πραγματική ιδιότητα του Ζαγοράκη; Δεν είναι ένας απλός ποδοσφαιριστής, είναι ο αρχηγός της ομάδας που κατέκτησε το Euro το 2004. Όπως ένας δικηγόρος του Αρείου Πάγου δεν είναι το ίδιο με αυτόν του Πρωτοδικείου έτσι και ο ποδοσφαιριστής που παίζει σε εθνικό επίπεδο δεν είναι ο οποιοσδήποτε. Πόσο μάλλον όταν πέτυχε μια από τις μεγαλύτερες διακρίσεις στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Η επιτυχία αυτή τότε δεν ήταν κάτι που αφορούσε μόνο το χώρο του ποδοσφαίρου ή μόνο τους φιλάθλους, αλλά όλους τους Έλληνες και το ελληνικό κράτος. Για αυτό άλλωστε αντιμετωπίστηκε αναλόγως από την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ κτλ. Ήταν εν ολίγοις μια εθνική επιτυχία, και μάλιστα σε ένα χώρο όπου η Ελλάδα ποτέ δεν είχε ανάλογες διακρίσεις. Συνεπώς ο Ζαγοράκης έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στην πραγματοποίηση μιας μεγάλης εθνικής επιτυχίας, που έγινε αισθητή σε όλους μας. Αυτό, η συνεισφορά σε εθνικές επιτυχίες, νομίζω πως πρέπει πάντα να είναι το πρώτο κριτήριο για την επιλογή υποψηφίων.

Και για να εξηγούμαι, η συνεισφορά στην οποία αναφέρομαι δεν είναι ότι κλωτσούσε καλά τη μπάλα ή έκανε ωραίες ντρίμπλες. Αυτά είναι προφανώς στοιχεία της αλλά, όπως σπεύδουν να επισημάνουν και οι επικριτές, είναι άσχετα με την ουσία της υποψηφιότητας. Ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τα δυνατά πόδια όπως οικονομικά δεν είναι μόνο τα μαθηματικά, νομική επιστήμη δεν είναι μόνο οι νόμοι κτλ. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κυρίως τα στοιχεία του χαρακτήρα του που δείχνει αυτή η επιτυχία. Για να φτάσει κανείς να αγωνίζεται σε κορυφαίο επίπεδο απαιτείται θέληση, πίστη, υπομονή και άλλα χαρίσματα τα οποία χρειάζεται ένας πολιτικός και μόνο αυτονόητο δεν είναι ότι τα κατέχουν. Δε μιλάμε για επίπεδο τοπικό, πρόκειται για παίκτη της εθνικής ομάδας που πέτυχε τη μεγαλύτερη εθνική διάκριση στο χώρο, και προφανώς δεν έφτασε στη θέση αυτή με μόνα προσόντα τα δυνατά πόδια. Και φυσικά η τοποθέτηση του ως αρχηγού δείχνει ότι έχει και ηγετικά προσόντα, μπορεί να επιβάλλεται, έχει ψυχραιμία να αντιδρά κάτω από πίεση, ξέρει να χειρίζεται τις σχέσεις μεταξύ των παικτών κτλ. Διερωτώμαι, ποιο από τα παραπάνω χαρακτηριστικά που είναι αναγκαίο για την ιδιότητα του αρχηγού εθνικής ομάδας [υπομονή, θέληση, πίστη, ψυχραιμία κτλ] δεν είναι απαραίτητο και για έναν πολιτικό;

Η πορεία όμως του Ζαγοράκη στο χώρο του αθλητισμού δεν περιορίζεται στην ιδιότητα του παίκτη. Αφότου τελείωσε την καριέρα του ως γνωστόν ανέλαβε για διάστημα περίπου δύο ετών την προεδρία του ΠΑΟΚ. Αυτό για πολλούς σημαίνει ότι αναγκαστικά μπλέκεται με οικονομικά σκάνδαλα, στημένους αγώνες, διαπλοκή με άλλους παράγοντες του ποδοσφαίρου κτλ. Όντως, είναι πολλές οι πιθανότητες για αυτό, ο χώρος του ποδοσφαίρου είναι από αυτούς που δύσκολα μπαίνει κανείς χωρίς να λερώσει το κοστούμι του, ειδικά στο επίπεδο της διοίκησης. Αυτό όμως δε σημαίνει και αναγκαστικά ότι ισχύει. Πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, και όσοι πιστεύουν ότι ο Ζαγοράκης δεν είναι μία από αυτές δεν έχουν παρά να το αποδείξουν. Προς το παρόν από τη στιγμή που αποδείξεις για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν καλό είναι να μην εκτοξεύονται κατηγορίες για πολιτικούς λόγους. Στο κάτω-κάτω δεν υπάρχει χώρος απολύτως καθαρός στην Ελλάδα, και είναι αντικειμενικά αδύνατο κάποιος που αναλαμβάνει θέσεις ευθύνης να μένει αμόλυντος.

Πέραν όμως από το σκέλος της διαφθοράς υπάρχουν και θετικά στοιχεία στην ιδιότητα της προεδρίας. Κατ’ αρχάς δείχνει ότι ο Ζαγοράκης δεν είναι κάποιος άσχετος με οικονομικά και διοίκηση, απ’ τη στιγμή που για αρκετά χρόνια διοικούσε ένα μεγάλο σύλλογο σαν τον ΠΑΟΚ. Δε διατείνεται κανείς ότι θα έχει γνώσεις μακροοικονομίας και management, άλλωστε οι περισσότεροι δεν έχουν. Σίγουρα όμως δεν είναι τελείως άσχετος στον τομέα. Τέλος, η προεδρία του ΠΑΟΚ μαζί με την ηγεσία της εθνικής δείχνει ότι δε φοβάται να αναλάβει θέσεις ευθύνης και ρίσκα.

Υπάρχει ένας ακόμα τομέας της ζωής του Ζαγοράκη που έχει αρκετό ενδιαφέρον για τη θέση του στο ευρωψηφοδέλτιο. Αντίθετα με όσα διατείνονται πολλοί πρόκειται για έναν παίκτη με διεθνή καριέρα, σε συλλογικό και διεθνές επίπεδο. Έχει αγωνιστεί σε δύο χώρες της ΕΕ και έχει ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη για αγωνιστικούς λόγους. Δεν πρόκειται δηλαδή για τον άξεστο Βλάχο που δεν έχει βγει ποτέ από το χωριό του που παρουσιάζουν μερικοί. Ξέρει πως είναι τα πράγματα στην Ευρώπη και έχει αναπτύξει σχέσεις με Ευρωπαίους στη ζωή του. Αυτό δεν τον καθιστά προφανώς έτοιμο να πάει στην Ευρωβουλή, αλλά είναι ένα θετικό το οποίο πρέπει να τονίσω ότι για πολλά αξιόλογα κατά τα άλλα πρόσωπα του ψηφοδελτίου δεν υπάρχει. Και προφανώς κάτι σχόλια του στυλ “Δεν ξέρει αγγλικά” για έναν άνθρωπο που έχει ζήσει χρόνια στο εξωτερικό δε νομίζω πως είναι άξια προβληματισμού.

Τέλος, υπάρχει μια ακόμα πλευρά της ζωής του Ζαγοράκη που έρχεται να ταιριάξει με την πολιτική. Όποιος έχει δει έστω και λίγο από μέσα τους χώρους της πολιτικής και του αθλητισμού ξέρει ότι έχουν πολλά κοινά. Για να πετύχει κανείς σε αυτούς και να επιβιώσει πρέπει να ξέρει να ελίσσεται και να φυλάει τα νώτα του. Μετράνε πολύ οι διαπροσωπικές σχέσεις, υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός, πολλοί επιχειρούν να σου βάλουν τρικλοποδιές, πρέπει να ανεχτείς την αδικία και να έχεις υπομονή. Αυτά και πολλά άλλα είναι κοινά στοιχεία των δύο χώρων, πράγμα που σημαίνει ότι απαιτούνται και κοινά προσόντα. Συνεπώς το να έχει καταφέρει κανείς να επιβιώσει στον πρώτο χώρο σημαίνει πολλά για τις πιθανότητές του στο δεύτερο.

Σίγουρα η υποψηφιότητα αυτή, όπως και όλες οι υπόλοιπες, μαζεύει και κάποια αρνητικά στοιχεία. Αυτά ίσως να είναι αρκετά για να επιλέξει κανείς να μην ψηφίσει το Ζαγοράκη, δεν είναι όμως για να μπορεί να απαιτεί να εξαιρεθεί από το ψηφοδέλτιο. Το ότι δε μας αρέσει για τον α ή β λόγο ένας υποψήφιος δε σημαίνει ότι δε χρειάζεται να μπει στο ψηφοδέλτιο, αλίμονο αν όλοι άρεσαν σε όλους. Για αυτό άλλωστε πλέον υπάρχει σταυρός και για τις ευρωεκλογές, για να μπορεί κανείς να επιλέξει. Άλλο θα ήταν αν κανείς μπορούσε για παράδειγμα να αποδείξει ότι ο Ζαγοράκης εμπλέκεται άμεσα σε υποθέσεις διαφθοράς [πχ έχει εκδιωχθεί δικαστικά για την οικονομική διαχείριση του ΠΑΟΚ], κάτι που όντως θα σήμαινε ότι είναι ντροπή να έχει θέση στο ευρωψηφοδέλτιο. Οι κατηγορίες όμως που απλά στηρίζονται σε γενικότητες και προσωπικά κριτήρια δεν είναι αρκετές.

Τέλος, θέλω να κάνω μια αναφορά και στο άλλο ερώτημα που απασχολεί πολλούς: Τι καλό προσφέρει η υποψηφιότητα Ζαγοράκη; Κατ’ αρχάς όπως προανέφερα ο Ζαγοράκης σαν άτομα συγκεντρώνει αρκετά θετικά χαρακτηριστικά που χρειάζονται σε έναν ευρωβουλευτή, όπως εμπειρία στην Ευρώπη και ηγετικά προσόντα. Δεν είναι απαγορευτικό δηλαδή να τον ψηφίσει κανείς. Αντιθέτως υπάρχουν συγκεκριμένες κοινωνικές-ηλικιακές ομάδες στις οποίες το όνομα του χτυπάει καλά, και μπορεί να προσελκύσει κόσμο που υπό άλλες συνθήκες δε θα ήθελε καμία σχέση με τη ΝΔ. Ίσως βέβαια πολλοί από αυτούς να ψηφίσουν για λάθος λόγους, πχ ένας νέος για το Euro, στην πολιτική όμως πάντα έτσι γίνεται, κι ούτε μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να σκέφτεται σωστά. Επιπλέον ο Ζαγοράκης ανήκει σε ένα χώρο που παραδοσιακά δεν έχει σχέση με την πολιτική, και η ενασχόληση ενός ατόμου τόσο δημοφιλούς όσο ο ίδιος πιθανόν να κάνει και κόσμο από το χώρο αυτό να δει την πολιτική με άλλο μάτι, απ’ τη στιγμή που βλέπουν κάποιον «δικό τους» να ασχολείται. Είναι κατά κάποιον τρόπο αυτό που αποκαλούν «άνοιγμα σε νέους χώρους», και ειδικά τη σήμερον εποχή που τα πάντα αλλάζουν κανείς δε μπορεί να το απορρίπτει.

Το βασικότερο θετικό της υποψηφιότητας όμως είναι αυτό που βλέπουμε να γίνεται αυτές τις μέρες: Η γκρίνια. Και εξηγούμαι: Το γενικότερο κλίμα είναι ότι ο κόσμος την απορρίπτει, επειδή δεν έχει σχέση με την πολιτική. Ενδιαφέρουσα όμως είναι η απάντηση που δίνεται πάντα σε όποιον γκρινιάζει: Αν δε σου αρέσει αυτός ψήφισε κάποιον άλλον από τους 42. Έτσι δίνεται η αφορμή αφενός να μάθει ο ψηφοφόρος τους υπόλοιπους υποψηφίους [καθόλου αυτονόητο σήμερα], αφετέρου κάποιοι από αυτούς που θεωρούνται κατάλληλοι και απαραίτητοι να προωθηθούν με έμμεσο τρόπο [δηλαδή αφού δε θες αυτόν ψήφισε εκείνον]. Εν ολίγοις το όνομα του Ζαγοράκη είτε ακούγεται θετικά είτε όχι σίγουρα προσελκύει την προσοχή του ψηφοφόρου στο ψηφοδέλτιο, και πετυχαίνει αυτό που επιδιώκει κάθε κόμμα: Να ασχολούνται οι ψηφοφόροι με τους υποψηφίους του. Έτσι μπαίνει στο παιχνίδι και ο κάθε υποψήφιος προσωπικά, δεν περιορίζεται η προεκλογική εκστρατεία στο brand name του κόμματος ή στην πολιτική που σκοπεύει να ασκήσει. Γιατί σε ένα ψηφοδέλτιο δεν αρκεί να είναι μόνο αξιόλογα άτομα, χρειάζεται και η αναγνωρισιμότητα που θα προσελκύσει την προσοχή του ψηφοφόρου. Δεν αρκεί να είναι αξιόλογα άτομα που τους ξέρουν όμως μόνο λίγοι, γιατί έτσι λείπει το όνομα που θα κάνει τόσο τον κόσμο όσο και τα ΜΜΕ να ασχοληθούν. «Δεν υπάρχει αυτό που λέμε κακή δημοσιότητα», και η δημοσιότητα στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ είναι ο Ζαγοράκης.

Ένα καλό παράδειγμα που εξηγεί τον παραπάνω μηχανισμό είναι το "Ποτάμι" του Σταύρου Θεοδωράκη. Κατά κοινή ομολογία έχει συμπεριλάβει στο ευρωψηφοδέλτιο αξιόλογα πρόσωπα. Αν έλειπε όμως από το εγχείρημα ο Θεοδωράκης θα μάθαινε κανείς και τα υπόλοιπα άτομα; Θα ήξερε κανείς ότι έστω υπάρχει το "Ποτάμι"; Μάλλον όχι, αφού όσο αξιόλογοι κι αν είναι αυτοί στον μέσο ψηφοφόρο που δεν είναι υποχρεωμένος να τους ξέρει δεν κάνουν καμία αίσθηση. Υπάρχει όμως ο Θεοδωράκης, που εξασφαλίζει ότι τόσο ο κόσμος όσο και τα ΜΜΕ θα ασχοληθούν με το κόμμα. Κάποιος μαθαίνει λόγω της αναγνωρισιμότητας του Θεοδωράκη ότι υπάρχει το "Ποτάμι" και εμμέσως μαθαίνει και τους υποψηφίους του. Έτσι και με το ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ κάποιος ακούει ότι συμπεριελήφθη ο Ζαγοράκης και από περιέργεια διαβάζει και ποιοι άλλοι συμπεριλαμβάνονται.

Κλείνοντας, ένα σχόλιο για το ευρωψηφοδέλτιο στο σύνολο του. Κατ’ αρχάς έχει το καλό ότι καλύπτει μέσω των προσώπων που επελέγησαν μεγάλο φάσμα κοινωνικών-επαγγελματικών-ηλικιακών ομάδων, που αποκτούν έτσι το κίνητρο να εκπροσωπηθούν στην Ευρωβουλή. Σαφώς λείπουν κάποια πρόσωπα που θα θέλαμε να είναι, πάντα όμως οι εκάστοτε συνθήκες είναι ο βασικότερος παράγοντας για να καλυφθούν οι θέσεις. Το καλό είναι πως όποιο κριτήριο κι αν επιλέξει κανείς για να θέσει ως πρώτο υπάρχει κάποιος υποψήφιος που να τον εκφράζει. Προσωπικά ξεχωρίζω τους Κώτσηρα, Κυρανάκη, Τζαβέλλα, Σπυράκη και Χολέβα. 

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ