ΑΝΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ

 

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες γίναμε μάρτυρες, μέσω των ΜΜΕ, των αναταραχών και των επεισοδίων στη γειτονική μας Τουρκία. Πρόκειται για μια κρίση που ήρθε κυριολεκτικά από το πουθενά, χωρίς να το περιμένει κανείς και για αφορμές που φαίνονται ασήμαντες. Δεν προέκυψε τυχαία βέβαια. Όλη αυτή η ένταση υποδαυλιζόταν και σιγόβραζε για χρόνια. Επρόκειτο για λογαριασμούς που είχαν παραμείνει ανοικτοί για πολύ καιρό. Απλώς κάποια περιστατικά έδωσαν την αφορμή για να ξεκινήσει το ξεκαθάρισμα. Και είναι μόνο η αρχή, δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί τόσο σύντομα.

Ας πάρουμε τα γεγονότα με χρονική σειρά. Τα πρώτα σημάδια έντασης εμφανίστηκαν όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός αποφάσισε να προωθήσει νομοθετικά συγκεκριμένες κινήσεις που εξυπηρετούσαν την ισλαμική ατζέντα που εδώ και χρόνια προωθεί. Πιστός στο δόγμα της συντήρησης και της επιστροφής στην παράδοση προώθησε, και τελικά ολοκλήρωσε, την ψήφιση από την Βουλή ορισμένων μέτρων κοινωνικού χαρακτήρα που χαρακτηρίστηκαν από υπερσυντηρητικά έως αναχρονιστικά. Πρόκειται στην ουσία για υλοποίηση [εκτελεστικό νόμο, όπως θα λέγαμε στην Ελλάδα] των επιταγών της θρησκείας του Ισλάμ. Απαγόρευση της κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών σε συγκεκριμένες ώρες [απαγόρευση που ισχύει ήδη στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας], απαγόρευση των φιλιών σε δημόσιους χώρους για ανύπαντρα ζευγάρια, περιορισμοί στη χρήση makeup από τις γυναίκες, κα… Περιορισμοί και απαγορεύσεις που μπορεί να φαίνονται αστείες, αλλά επιβλήθηκαν νομοθετικά. Μια επιστροφή της τουρκικής κοινωνίας στις εποχές προ του εκσυγχρονισμού και της δυτικής πορείας που ακολουθεί τον τελευταίο αιώνα.

Τα μέτρα αυτά ίσως να πέρασαν, όχι χωρίς αντιδράσεις όμως. Τόσο σε επίσημο επίπεδο, από την αντιπολίτευση, όσο και στην κοινωνία, και ιδιαίτερα στις μεγάλες τουριστικές περιοχές, όπου ανέκαθεν ο Ερντογάν δεν ήταν ιδιαίτερα ισχυρός, υπήρξαν τεράστιες αντιδράσεις. Και η επιλογή του πρωθυπουργού να αποκαλέσει δημοσίως μεθύστακες το Μουσταφά Κεμάλ και τον Ασμέτ Ινονού, δύο μεγάλες προσωπικότητες για την Τουρκία, και κυρίως για τους σήμερα αντιπολιτευόμενους Κεμαλιστές, εξώθησε την κατάσταση ακόμα περισσότερο.

Η ένταση είχε σύντομα νέα ευκαιρία να ενισχυθεί. Τα σχέδια του Ερντογάν για κατασκευή στην πλατεία Ταξίμ ενός νέου τζαμιού και ενός πιστού αντιγράφου οχυρού οθωμανικής εποχής [ένα ακόμα σημαντικό δείγμα της ισλαμικής-οθωμανικής του ατζέντας] συνάντησαν εμπόδια όταν έγινε απόπειρα να μετακινηθούν 12 δέντρα από την πλατεία. Με πρώτο πρόσχημα την προστασία  του πρασίνου αντέδρασαν οι οικολόγοι. Έπειτα η αντίδραση επεκτάθηκε σε όσους διαφωνούσαν  με την ισλαμική-οθωμανική ατζέντα, τους σχηματικά αποκαλούμενους εκσυγχρονιστές. Έπειτα στο χορό μπήκαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, είτε άμεσα είτε πιο διακριτικά, με πρωτοπόρους τους Κεμαλιστές. Το ρεύμα αντίστασης όλο και μεγάλωνε, και συμπεριελάμβανε όλο και πιο ετερόκλητες ομάδες που ενώνονταν εναντίον του κοινού αντιπάλου: Του Ερντογάν. Και η αντίδραση της κυβέρνησης, που επέλεξε να αντιμετωπίσει την κινητοποίηση με καταστολή και να παραμείνει ανένδοτη ως προς τα σχέδιά της, προσέθεσε στο ρεύμα ακόμα μία ισχυρή ομάδα: Όσους ανησυχούν για την ποιότητα της δημοκρατίας.

Έτσι μία κίνηση που ξεκίνησε από το ξερίζωμα 12 δέντρων και μια ποτοαπαγόρευση τείνει να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο ξεκαθάρισμα λογαριασμών που έχει δει η Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Μεγαλύτερο ακόμα και από την απόπειρα πραξικοπήματος των στρατηγών. Κεμαλιστές που για χρόνια βρίσκονται στο περιθώριο και την αντιπολίτευση και παρακολουθούν τον Ερντογάν να προωθεί την ισλαμική του ατζέντα και να περιφρονεί τους ίδιους και τις απόψεις τους εκμεταλλεύονται το γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης προς την κυβέρνηση για να ασκήσουν δριμεία αντιπολίτευση και να θέσουν ένα τέρμα σε μια πορεία που δεν τους αρέσει. Εκσυγχρονιστές που δυσφορούν εδώ και χρόνια με το συντηρητισμό του Ερντογάν βρήκαν ευκαιρία να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Δημοκράτες που ανησυχούν από τη γενικότερη πορεία της χώρας, που σταδιακά στρέφεται στη δημιουργία μιας «λιγότερο δημοκρατικής δημοκρατίας», και τις αντιδράσεις της κυβέρνησης παραμερίζουν τις διαφορές τους με τους υπόλοιπους και επιχειρούν να θέσουν ένα τέλος. Κούρδοι που εδώ και χρόνια επιδιώκουν την ανεξαρτησία τους. Ακόμα και δυνάμεις εντός του Ισλάμ, όπως η ισχυρότατη θρησκευτική ομάδα των Αλεβιτών, που θυμούνται τις διώξεις που υπέστησαν σε άλλες εποχές κυριαρχίας του Ισλάμ και ανησυχούν για την πιθανότητα να συμβούν τα ίδια συμμετέχουν στο ρεύμα αντίστασης και προκαλούν πρόσθετους πονοκεφάλους στην κυβέρνηση.

Ως την ώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις ο Ερντογάν φαινεται ότι μετά από τιτάνιες προσπάθειες του ίδιου και της κυβέρνησής του, που περιελάμβαναν από αστυνομική καταστολή και επιστράτευση του στρατού για την αποκατάσταση της τάξης μέχρι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις οπαδών της κυβέρνησης αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να δεχτεί την ήττα του στην πλατεία Ταξίμ. Μετά την 8^η ημέρα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων είναι φανερό πως πρέπει να κάνει πίσω σε κάποια ζητήματα της ισλαμικής του ατζέντας. Η κατάσταση βέβαια είναι ακόμα ρευστή και μπορεί να ανατραπεί προς χάρη οποιασδήποτε πλευράς. Ακόμα και αυτές οι παραχωρήσεις άλλωστε δεν είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσουν τους διαδηλωτές, που βλέποντας ποια είναι η δύναμή τους επιδιώκουν πλέον την παραίτηση του Τούρκου πρωθυπουργού. Όλα φαίνονται πιθανά και οι επόμενες ημέρες θα δείξουν ποια θα είναι η εξέλιξη.

Όσον αφορά στη χώρα μας, όπως συμβαίνει πάντα από την ώρα που ξέσπασε η κρίση ακούστηκαν πολλές διαφορετικές ερμηνείες και συμπεράσματα για τη σημασία της. Άλλοι τη θεώρησαν ως δείγμα ότι δεν αρκεί η οικονομική ανάπτυξη για να ευημερήσει μια κοινωνία, άλλοι την παραλλήλισαν με την κατάσταση στην Ελλάδα και προέβλεψαν ότι θα έχουμε τα ίδια, άλλοι καθοδηγούμενοι από το μένος τους εναντίον του Ισλάμ έσπευσαν να πανηγυρίσουν για τον κλονισμό του Ερντογάν, άλλοι είδαν το θέμα από καθαρά ανθρωπιστική σκοπιά, άλλοι βιάστηκαν να υποστηρίξουν τους διαδηλωτές χωρίς να ξέρουν καν περί τίνος πρόκειται, και άλλες πολλές διαφορετικές θεωρίες και αντιδράσεις. Είναι αναπόφευκτο βέβαια ότι σε τέτοια γεγονότα θα διαμορφώνονται πολλές διαφορετικές απόψεις, και κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος ποια είναι η σωστή. Το σίγουρο όμως είναι ένα: Ό, τι αποτελέσματα και αν έχει αυτή η κρίση για τη γείτονα χώρα όσο διαρκεί της προκαλεί κακό. Και όσο διατηρείται η αστάθεια και το αντικυβερνητικό κλίμα εκεί η χώρα μας μπορεί να επωφεληθεί τα μέγιστα σε όλους τους τομείς που η Τουρκία μας ανταγωνίζεται ανηλεώς. Στον τομέα του τουρισμού για παράδειγμα ακόμα και η ποτοαπαγόρευση που επέβαλε ο Ερντογάν δε θα προκαλέσει στην Τουρκία τόσο κακό όσο οι εικόνες αυτές που έκαναν το γύρο του κόσμου. Ή στον τομέα των επενδύσεων τα μηνύματα πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας που έστειλε η κρίση αυτή δίνουν σημαντικά bonus στη χώρα μας, σε μια εποχή που η σταθερότητα φαίνεται να επανέρχεται. Και φυσικά στο λεπτό και δύσκολο τομέα της εξωτερικής πολιτικής πλέον το εσωτερικό μέτωπο που άνοιξε ο Ερντογάν θα τον κάνει πιο προσεκτικό στις κινήσεις του. Ευκαιρία για προβολή των εθνικών διεκδικήσεων όταν απέναντι έχεις μια κυβέρνηση που φοβάται να κόψει 12 δέντρα.

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ

Η έκρηξη της ανεργίας, η γκρίνια και οι αντιφάσεις…

Εάν ένας ουδέτερος παρατηρητής ερχόταν στην Ελλάδα για να διαπιστώσει την κατάσταση προφανώς θα έμενε περισσότερο στο γεγονός ότι υπάρχουν επίσημα 1.350.000 άνεργοι που σημαίνει ανεπίσημα 1.600.000 και το ποσοστό από 26% ανεβαίνει στο 30%.

Οι αριθμοί είναι εφιαλτικοί και μέχρι τις αρχές του 2015 εκεί θα κινούμαστε… Σίγουρα το δεύτερο πράγμα που έρχεται στο μυαλό του καθενός είναι πώς θα μπορέσουν οι άνεργοι να αντέξουν…

1, Η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας συνδέεται με την κατάρρευση του καταναλωτικού μοντέλου της πλασματικής ευημερίας, το οποίο δημιουργούσε πλασματικές επί της ουσίας θέσεις εργασίας. Με δανεικά και σε τομείς όπου κυριαρχούσε η κατανάλωση. Δηλαδή δανεισμός, κατανάλωση κυρίως εισαγόμενων και επιβάρυνση του ισοζυγίου της χώρας. Όπως έλεγε στη γνωστή διαφήμιση ο Νίκος Παπαναστασίου περιμένοντας στον γκισέ για να λάβει το επίδομα ανεργίας «Αγοράζοντας εισαγόμενα την πληρώνουμε όλοι». Τώρα όλα αυτά είναι ιστορία. Παράλληλα, με το αδιέξοδο καταναλωτικό μοντέλο, φτιάξαμε ένα… εκπληκτικό ντεκόρ με καφετερίες, κέντρα διασκέδασης, SPA, μανικιούρ-πεντικιούρ, αισθητική, κομμώσεις και γενικώς με δραστηριότητες που παρέπεμπαν σε μια χώρα η οποία καθημερινά βγάζει εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ή πουλάει δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου και κινείται στους δικούς της ρυθμούς…

Τώρα όλα τα παραπάνω τελείωσαν…

Όπως τελείωσε και ο μύθος του βολέματος στο Δημόσιο.

2. Στο εξής αυτοί οι λίγοι που θα προσλαμβάνονται στο Δημόσιο θα κρίνονται πολύ πιο αυστηρά από τον ιδιωτικό τομέα και γενικώς ας ξεχάσουμε ότι ξέραμε μέχρι σήμερα… Γιατί πολύ απλά χρεοκοπήσαμε… Και χρεοκοπήσαμε γιατί το μοντέλο που είχαμε ήταν καταδικασμένο σε χρεωκοπίαι… Έτσι απλά…

3. Και ενώ θα περίμενε κάποιος να γίνονται καθημερινά συλλαλητήρια στο Κέντρο των Πόλεων για την προσέλκυση επενδύσεων ώστε να υπάρξει μια κινητικότητα στον τομέα της απασχόλησης, διαπιστώνει με τη γνωστή καραγκιοζίστικου τύπου ψευτοαριστερή ή ψευτο(ακρο)δεξιοκρατικίστικη αντίληψη ότι οι περισσότεροι εξακολουθούν να έχουν στο μυαλό τους το μοντέλο που υπήρχε πριν. Και που δεν πρόκειται να δούμε να επαναλαμβάνεται τουλάχιστον για τα επόμενα 100 χρόνια…

4. Βλέπεις συμπολίτες μας που είναι βολεμένοι και φοβούνται τις ιδιωτικοποιήσεις γιατί θα ξεβολευτούν….
Βλέπεις ιδεολογικούς… Ταλιμπάν, κρατικοδιαιτοχτυπημένους, ανέργους του ιδιωτικού τομέα που έχουν καταφέρει να… χωροθετήσουν στο μυαλό τους το… σφυρί και… το δρεπάνι κλπ. να δημιουργούν ένα κλίμα εχθρικό για τις επενδύσεις.
Η ανεργία βρίσκεται στο 27%, η ανεργία στους νέους στο 62%. Και δεν θέλουμε επενδύσεις… Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΝΤΙΦΑΣΗ

5. Ή, σύμφωνα με τους εγχώριους ανεγκέφαλους που δεν έχουν καταλάβει τίποτα, θα ρωτήσουμε τους τοπικούς φορείς, τις… σκακιστικές οργανώσεις, τους οικολόγους κλπ., εάν θέλουμε να γίνει η Ζώνη από το Σούνιο έως το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας κάτι ανάλογο με το Μόντε Κάρλο. Πρέπει να ρωτήσεις αυτούς τους εγκληματίες που θέλουν την καταστροφή της χώρας, για να δημιουργήσεις τουλάχιστον 100.000 θέσεις εργασίας (άμεσα ή έμμεσα) μόνο σε αυτήν την λωρίδα της Ελληνικής Επικράτειας.

6. Τις προάλλες κάποια λεβεντόπαιδα της… συμφοράς πήγαν στο Τυμπάκι για να κάνουν το… κομμάτι τους και να εμποδίσουν την επέκταση του λιμανιού και την είσοδο του νέου επενδυτή. Εκεί βρήκαν βέβαια τον… μάστορά τους καθώς οι κάτοικοι –όχι με ευγενικό τρόπο είναι αλήθεια- τους έστειλαν για… γιαούρτι! Ένα κόμμα έδωσε τη δική του εκδοχή: για τέτοια μείζονος σημασία ζητήματα (η χρησιμοποίηση ενός λιμένα από μεγάλο διεθνή επενδυτικό κολοσσό είναι εθνικό θέμα!!! (τρομάρα σας βρε ανόητοι), ενώ είναι και θέμα ενίσχυσης της ασφάλεια της χώρας μας…) δεν μπορεί να αποφασίζει η τοπική κοινωνία! Το ίδιο κόμμα εδώ και αρκετούς μήνες με αφορμή την επένδυση στις Σκουριές Χαλκιδικής έχει δώσει την εκδοχή ότι τον λόγο έχει η τοπική κοινωνία!!!

7. Με βάση τη νοοτροπία, την αποφασιστικότητα, την τόλμη κλπ. σε μια άλλη χώρα θα τολμούσα να πω ότι η υποχώρηση της ανεργίας από το 30% στο 10% θα μπορούσε να συντελεστεί μέσα σε σχετικά πολύ μικρό χρονικό διάστημα…

8. Σε αυτήν εδώ τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, το 30% για να γίνει 10% θα περάσουν πάρα πολλά χρόνια. Μόνη ελπίδα μου είναι ένα θετικότατο σοκ στο πλαίσιο του Grecovery από τους ξένους επενδυτές. Μια ελπίδα που εδράζεται σε μια σιγουριά: ότι η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να δανείζει την Ελλάδα και να αυξάνει τον αριθμητή (έλλειμμα ή χρέος), αλλά θα επενδύσει μαζικά σε εύλογο χρόνο για να αυξήσει τον παρονομαστή (ΑΕΠ). Και αυτό το τελευταίο θα γίνει… Εξαρτάται από εμάς όμως πόσο ταχύτερα θα γίνει…

Για την ακρίβεια εξαρτάται από την ικανή ποσόστωση φαιάς ουσίας σε χιλιάδες, για να μην πω εκατομμύρια… ατροφικούς εγκεφάλους!

 

Λουκάς Γεωργιάδης

Περί αντιρατσισμού το ανάγνωσμα...

Τις τελευταίες εβδομάδες  έχουμε γίνει μάρτυρες μίας προσπάθειας απο το Πασοκ και την Δημαρ να προωθηθεί το συντομότερο και να ψηφιστεί το παλαιότερο νομοσχέδιο περι ρατσισμού απο τον Παπαϊωάννου του Πασοκ που τότε λόγω αντίδρασης απο ΝΔ και ΛΑ.Ο.Σ δεν προχώρησε. Το νομοσχέδιο αυτό επανήλθε και το ανέλαβε με μεγάλο ζήλο είναι αλήθεια ο Υπ.Δικαιοσύνης ,ο οποίος ανήκει στην Δημαρ να το προωθήσει και να ψηφισθεί.

Τελικώς με τα πολλά και αφού κινητοποιήθηκε εντός της ΝΔ ένας δεξιός μηχανισμός που τώρα ελέγχει καταστάσεις και πράγματα σε σχέση με παλαιότερα, ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς ,ο πρωθυπουργός,ήταν κάθετος με τους συγκυβερνώντες και απέρριψε το νομοσχέδιο εκείνο.

Αυτό ήταν αναμενόμενο διότι το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη είναι η προσωποποίηση  της πολιτικής ορθότητος και των αριστερίστικων ιδεολογικών συμπλεγμάτων που θέλουν γία μία ακόμη φορά να ταλαιπωρήσουν την ελληνική κοινωνία με τις δογματικές ανοησίες τους ,νομίζοντας ηλιθίως ότι θα ανέβουν και τα εκλογικά τους ποσοστά. Ο Σαμαράς  τους εξήγησε ότι το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο περι ρατσισμού είναι αρκετό και το πολύ πολύ που χρειάζεται είναι μόνο κάποιες προσθήκες στις ήδη υπάρχουσες διατάξεις.

Το αποτέλεσμα είναι μετά απο λίγες μέρες το Πασοκ-Δημαρ να φέρουν προς ψήφιση ,απο μόνοι τους στην Βουλή το νομοσχέδιο αυτό . Την ίδια ώρα και η ΝΔ έφερε στην δημοσιότητα τις προσθήκες στον ήδη υπάρχοντα νόμο περι ρατσισμού που θα θέσει προς ψηφοφορία .Αυτό ήταν μία κίνηση τακτικής για να δείξει τις δικές της προτάσεις που διαφοροποιούνται απο τους κεντροαριστερούς  συγκυβερνώντες.

Δυστυχώς όπως και  σε  πολλά  άλλα θέματα άρχισε να λειτουργεί μία παράνοια και μία διαστρέβλωση την οποία εκμεταλλεύθηκαν ,για να μην πούμε ότι άρχισαν , οι γνωστοί-άγνωστοι που λειτουργούν μέσα στον χώρο της Δεξιάς και λόγω αντι-σαμαρικών κόμπλεξ ,ανεξάρτητα απο που προέρχονται κομματικά, προσπάθησαν να ταυτίσουν τις προσθήκες αυτές με το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο του.....Ρουπακιώτη!!!

Αν παρατηρήσουμε το τι συμβαίνει όσον αφορά την πληροφόρηση και την ακρίβεια των δεδομένων το μόνο σίγουρο είναι ότι πολλοί χρειάζονται μαζικά ζουρλομανδύα ή είναι τόσο κολλημένοι που θα πρέπει να το ελέγχξουν πλέον.

Καταρχάς περι προσθηκών και επικαιροποίησης -αυστηροποιησης στο θέμα της βίας στο ήδη υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο το είχε ανακοινώσει η ίδια η ΝΔ όλες τις προηγούμενες μέρες που μαινόταν η αντιπαράθεση με τους συγκυβερνώντες διότι το βασικό σημείο διαφωνίας ήταν ότι νομοθετικές διατάξεις για την αντιμετώπιση του ρατσισμού υπήρχαν άρα το μόνο που χρειαζόταν ήταν κάποιες προσθήκες που θα αυστηροποιούσαν τις ποινές στα θέματα της βίας. Διότι το ρουπακιώτειο νομοσχέδιο ποινικοποιούσε και την γνώμη ,είχε θέματα όπως την εχθροπάθεια ,δεν προστάτευε κρατικούς θεσμούς απο διάφορους επίδοξους αλλά και επαγγελματίες αντιρατσιστές και άλλα  και αυτό θα ήταν και δικαίως , απαράδεκτο. Νομίζω μέχρις εδώ δεν υφίσταται διαφωνία.

Εκτός των εξαιρέσεων όσον αφορά κυρίως Ένοπλες Δυνάμεις, Αστυνομία  και Εκκλησία για ευνόητους λόγους , έβαλε και στις προσθήκες την ποινικοποίηση των γενοκτονιών των Ελλήνων και Αρμενίων που έχουν αναγνωριστεί απο την ελληνική Βουλή όπως και του ...εβραϊκού ολοκαύτωματος. Ενω στο πρώτο μέρος φυσικά υπάρχει το θέμα ότι τύποι σαν την Ρεπούση και διάφορους αριστεριστές και εθνομηδενιστές που δεν αναγνωρίζουν τις γενοκτονίες του έθνους μας θα έχουν πρόβλημα τίθεται ένα θέμα με το δεύτερο μέρος που αφορά  το εβραϊκό ολοκαύτωμα διότι ως γνωστόν υπάρχουν και αμφισβητίες του και  γενικά αρκετοί έχουν τις επιφυλάξεις τους για πολλά σε σχέση με αυτό .Εν ολίγοις είτε το αρνείσαι είτε όχι είτε έχεις σοβαρές επιφυλάξεις σε διάφορα σημεία για το τελευταίο είναι πρόβλημα η μη αναγνώριση του δικαιώματος να εκράζεσαι ελευθέρως για αυτό και παρεμποδίζεται ιδιαιτέρως η απρόσκοπτη ιστορική έρευνα σε αυτό το διεθνές πλέον ιστορικό θέμα.Ένα πρόβλημα που ο κάθε αληθινά φιλελεύθερος πολίτης δεν μπορεί να μην  επισημάνει και την στιγμή που η Ελλάς είναι απο τις χώρες στην Ε.Ε  που σε αυτό το θέμα ,και καλώς, έχει απόλυτη ελευθερία.

Απο τον χώρο μας αν και δεν υπάρχει ώριμη και σοβαρή  προσπάθεια για την άρνηση του εβραϊκού ολοκαυτώματος αρκετοί αντιπολιτευόμενοι δεξιοί χρεώνουν μία προσπάθεια υποχώρησης του Σαμαρά  σε αυτό λόγω της  αριστεράς. Για αυτούς που θεωρούν ότι θα έρθουν τα ίδια με τα του ρουπακιώτειου νομοσχεδίου απλά δεν ασχολούμεθα διότι μιλάμε,πλέον, με ...τοίχους!!Δεν υφίσταται όμως πίεση ουδεμία απο την αριστερά σε αυτό το σημείο για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό το θέμα ( άρνηση εβραϊκού ολοκαύτωματος )γενικώς μεταπολεμικά είναι κάτι το οποίο η ελληνική πολιτική τάξη οριζοντίως δεν έχει θέσει θέμα αποδοκιμασίας του  και θεωρεί ότι είναι κάτι τόσο πραγματικό όσο και η πλατεία Συντάγματος αφ' ενός ,αφ' ετέρου δεν θα μπορούσε να υπάρχει πίεση απο την Αριστερά κ να έχει υποχωρήσει η ΝΔ σε αυτό  ως φαίνεται απο τις προσθήκες διότι θέτει και τις γενοκτονίες μέσα και του Ποντιακού και Μικρασιατικού ελληνισμού ,όπως και των Αρμενίων. Η Αριστερά είναι γνωστό ότι λόγω των διεθνιστικών κωλυμμάτων της δεν είναι και τόσο πρόθυμη να ποινικοποιήσει την άρνηση αυτών αφού όπως προείπαμε θα είναι σαν να χτυπά αρκετά δικά της στελέχη.
Εν τέλει η ποινικοποίηση της άρνησης του εβραϊκού ολοκαύτωματος δεν είναι   η τραγική περίπτωση της ποινικοποίησης γνώμης σε βασικά ζητήματα που αφορούσαν την εθνική μας εξέλιξη κ επιβίωση,δεν είναι το αίσχος της εχθροπάθειας που φέρει το άλλο νομοσχέδιο ,του Ρουπακιώτη..μπορώ να πω ότι είναι  και  σχετικά ουδέτερο θέμα έως και  λίγο αδιάφορο. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σοβαρή αντιρρητική σχολή σε αυτό το θέμα (παρ'όλο που ο γράφων ανήκει στην τελευταία) .Περιορίζεται σε ελάχιστες προσπάθειες κάποιων κύκλων που κινούνται στον εθνικιστικό χώρο βασικά.

Είναι δεδομένο ότι οι Ισραηλινοί πίεσαν ιδιαιτέρως και το επιβεβαιώνουν δημοσίευτατα  εν όψει της αναβάθμισης των ελληνο-ισραηλινών σχέσεων και επειδή η γεωπολιτική αναβάθμιση και αξία της χώρας μας έχουν πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος ,κατ' εμέ τουλάχιστον, σε σχέση με μία "υποχώρηση" σε ένα τέτοιο θέμα (που στην τελική έχει, γενικώς ,μία ουδετερότητα...) θα μπορούσαμε να το βλέπαμε αυτό το σημείο με κάποια ψυχραιμία!

Άλλωστε εδώ έχουμε να κάνουμε με την πρόταξη εθνικών συμφερόντων καθαρά σε σχέση με την "υποχώρηση" σε ένα δικαίωμα γνώμης για συγκεκριμένο όμως θέμα ,που δεν αφορά στην τελική και το δικό μας έθνος .Ως δεξιοί, ως ανήκοντες στην Εθνική Δεξιά  μήπως το πρώτο είναι  πολύ σημαντικότερο του δεύτερου,δεδομένου των συγκυριών; Θεωρώ πως ναι....

 

Αριστοτέλης Παλαιολόγος

29η ΜΑΙΟΥ: Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ. ΜΟΝΟ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ;

Η άλωση της υπερχιλιόχρονης (11 Μαΐου 330 – 29 Μαΐου 1453) πρωτεύουσας του Μεσαιωνικού Ελληνισμού υπήρξε πέραν πάσης αμφιβολίας το σπουδαιότερο γεωπολιτικό ιστορικό γεγονός της προηγούμενης χιλιετίας. Οι γεωπολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές επιπτώσεις της κατάλυσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της υποδούλωσης του Ελληνισμού επί τέσσερις και πλέον αιώνες και της εξάπλωσης του οθωμανικού πολιτειακού μορφώματος αλλά και της ¨οθωμανικής νοοτροπίας¨ σε ολόκληρη σχεδόν τη Μέση Ανατολή εξακολουθούν να επιδρούν και να παράγουν τα αρνητικά αποτελέσματά τους μέχρι και τις μέρες μας. Σαν κάποιο αόρατο ιστορικό χέρι να έβαλε τα πράγματα σε μια τέτοια άδικη διεθνή τάξη…
Έχουν γραφτεί πολλά για τα αίτια της παρακμής της Ελληνικής Μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου. Δεν έχει όμως αναλυθεί σε βάθος πώς θα ήταν η σημερινή διεθνής πολιτικοοικονομική πραγματικότητα εάν δεν είχαν κινηθεί έτσι οι νόμοι της ιστορίας και είτε δεν κατελύετο τότε το Βυζαντινό κράτος είτε καθυστερούσε η συμβολική κατάλυσή του μέσω της αλώσεως της θεοφρούρητης πρωτεύουσάς του .
Έχω λοιπόν μια σειρά απλά ενδεικτικά ερωτήματα:
i) πόσο στο ιστορικό timing της ¨θα ερχόταν¨ η Αναγέννηση των γραμμάτων και των τεχνών στη Δυτική Ευρώπη εάν δεν προσέφευγαν εις αυτήν οι λόγιοι και διανοούμενοι του Βυζαντινού Ελληνισμού, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια της πνευματικής ανάπτυξης του ύστερου Δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού μέσω της ¨ανακάλυψης¨ και επιστροφής στις αξίες, στα διδάγματα και τα πορίσματα του αρχαίου ελληνικού κλασσικού πνεύματος. Ποιό θα ήταν άραγε σήμερα το άνοιγμα της ψαλίδας του επιπέδου της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης που χαρακτηρίζει τις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης με την νεοελληνική πραγματικότητα;
ii) άραγε θα μετατοπιζόταν το γεωπολιτικό κέντρο της παγκόσμιας ναυτιλιακής -κι όχι μόνο- ισχύος από την Ανατολική Μεσόγειο, όπου εδέσποζαν επί αιώνες και κυριαρχούσαν η Κωνσταντινούπολη, η Βενετία, η Γένοβα προς τις δύο ακτές του Ατλαντικού (ιδίως αναφέρομαι στην νοητή γραμμή Λονδίνο-Ν. Υόρκη) στις οποίες εδραιώθηκε και κυριάρχησε ιδίως η Μ. Βρετανία ως παγκόσμια ναυτική δύναμη επί πέντε αιώνες;
iii) άραγε θα έκλειναν ερμητικά  "οι δρόμοι του μεταξιού" , των μπαχαρικών κλπ προς την Άπω Ανατολή; Θα διακόπτετο έτσι βίαια η άμεση εμπορική συναλλακτική επαφή και πολιτιστική επικοινωνία και αλληλεπίδραση της Χριστιανικής Δυτικής Ευρώπης με την Κίνα και την Ινδία;
iv) άραγε θα έσπευδε τόσο βιαστικά ο Χριστόφορος Κολόμβος με διαταγή του Ισπανού βασιλιά και την ευλογία του Πάπα στριμωγμένος με το πλήρωμά του σε τρεις καραβέλες να ψάξει εσπευσμένα να βρει το δρόμο για τις Ινδίες ταξιδεύοντας δυτικά;
v) άραγε θα είχε ανακαλυφθεί η Αμερική έστω και τυχαία το 1492 ή πότε αργότερα και από ποιούς θα είχε συμβεί αυτό και πώς θα ήταν τα διεθνή δεδομένα όπως τα βιώνουμε σήμερα ;
vi) θα ήταν σήμερα τα αγγλικά η παγκόσμια γλώσσα επικοινωνίας; Ή ακόμη ειδικότερα θα ήταν τα αραβικά η κυρίαρχη γλώσσα στην Μέση Ανατολή;
vii) ο Πάπας θα ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του χριστιανικού κόσμου ή θα περιορίζονταν στον ρόλο του επισκόπου Ρώμης;
viii) ο αραβικός κόσμος θα είχε τη σημερινή πολιτιστική καθυστέρηση, κοινωνική οπισθοδρόμηση και αρχέγονη πολιτειακή οργάνωση εάν δεν υποδουλωνόταν από τους Οθωμανούς για πέντε περίπου αιώνες σταθεροποιώντας την προσήλωσή του στο ισλαμικό θρησκευτικό δόγμα;
Υποθετικά ιστορικά ερωτήματα θα μπορούσε να αντιλέξει κανείς. Όμως το ζητούμενο εδώ δεν είναι οι απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα αλλά η ανάγκη συνειδητοποίησης από τον Ελληνισμό ότι με την απώλεια της διεθνούς ισχύος της μεσαιωνικής – δεσποτικής έστω και όχι δημοκρατικής – αυτοκρατορικής πολιτειακής δομής του, όπως αυτή η απώλεια συμβολίζεται με την άλωση της ιστορικής πρωτεύουσάς του, ωφέλησε άλλους παράγοντες της διεθνούς κοινότητας, οι οποίοι εδραιώθηκαν από το πουθενά…
Να το πω πιο λαϊκά και πειραιώτικα : κάναμε μάγκες τους χθεσινούς επαρχιώτες του κόσμου και σήμερα η Ελλάδα, που έδωσε στον κόσμο τα διεθνή πνευματικά της φώτα στην αρχαιότητα και αναχαίτιζε επί χίλια και πλέον χρόνια τις ορδές των βαρβάρων, που εξορμούσαν από τα βάθη της Ανατολής προστατεύοντας έτσι την χριστιανική Δύση, σήμερα να είναι ο φτωχός συγγενής της πολιτισμένης Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου και η νεοθωμανική Τουρκία των σφαγών και των γενοκτονιών να καμαρώνει στα σαλόνια του G-20.
Για να πούμε λοιπόν το πολύ σωστό "ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΟΥΣ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑ’ ΝΑΙ" πρέπει να δουλέψουμε σωστά με μεθοδικότητα, σοβαρότητα, προγραμματισμό και πάνω από όλα με κλίμα ενότητας και ομοψυχίας υπερβαίνοντας την σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία και τις διαρκείς απειλές των ζηλόφθονων και υπανάπτυκτων, χωρίς την πλούσια κληρονομιά μας, γειτόνων. Και μετά συζητάμε!
Ας μιμηθούμε εδώ τους Εβραίους που επί 2.000 χρόνια αντάλλασαν ευχές μεταξύ τους του χρόνου να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ. Και το πέτυχαν! Ας ευχηθούμε και εμείς «ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ!»

Kυριάκος Χουσέας

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και οι ..."προδότες"! Τότε και ....σημερα!

«…..Μαχόμενοι οι τέσσερις αυτοί ήρωες κατάφεραν  να φθάσουν μέχρι το τείχος, όπου δεν σταμάτησε να αυξάνεται ο όγκος των εχθρικών δυνάμεων. Δυστυχώς ,αυτοί οι γενναίοι καταβλήθηκαν  από την δύναμη  του αριθμού των επιτιθέμενων. Πριν πεθάνουν διακρίθηκαν όσο κανένας άλλος, ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Ιωάννης  από την Δαλματία. Αυτήν την πληροφορία μας τη δίνει ο Ρικκιέριος. Ξαφνικά οι σύντροφοι του αυτοκράτορα τον έχασαν από τα μάτια τους. Εκείνος, που απεφάσισε να πεθάνει απ’ την ώρα που έμαθε ότι κυριεύτηκε η πόλη, πολέμησε και πέθανε σαν απλός στρατιώτης. Κανένας απ’ αυτούς που ήταν γύρω του , δεν είδε τις τελευταίες του στιγμές. Όσοι πολέμησαν δίπλα του, πέθαναν μαζί του, ενώ οι Τούρκοι εξακολουθούσαν να μπαίνουν αναρίθμητοι από το τεράστιο ρήγμα και από τις πύλες που κατέκτησαν.

Έτσι άφησε ένδοξα την τελευταία του πνοή, σαν απλός στρατιώτης πολύ κοντά στην πύλη του Αγ. Ρωμανού, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ενδέκατος από τους αυτοκράτορες της Κωνσταντινουπόλεως που είχαν το ίδιο όνομα, το πρωί της Τρίτης , 29^η  Μαϊου 1453, στην πεντηκοστή Πέμπτη ημέρα της πολιορκίας. –« Όλη η ζωή του αείμνηστου των βασιλέων, γαληνότατου και μάρτυρα (Κωνσταντίνου),ήταν σαράντα εννέα χρόνια, τρεις μήνες και είκοσι μέρες»- ,λέει ο Φραντζής.»

(Απόσπασμα από το πόνημα  του  Γάλλου βυζαντινολόγου ,Γουσταύου Σλουμπερζέ , «Πολιορκία και Άλωσις της Κωνσταντινούπολεως»)

Αυτό το κείμενο είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε ως μια μικρή ένδειξη απόδοσης τιμής στην ηρωϊκή και συνάμα τραγική φυσιογνωμία του ύστερου βυζαντινού ελληνισμού… του αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Μία φυσιογνωμία που ξεχώριζε ιδιαίτερα την περίοδο εκείνη ανάμεσα στους διάφορους από την βυζαντινή δεσπόζουσα τάξη που αναλάβανε κατά καιρούς τα ηνία ,την διοίκηση ή  τον έλεγχο του εναπομείναντος βυζαντινού κρατιδίου .Θλιβερή σκιά της παλαιάς ένδοξης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Μία προσωπικότητα που λίγοι ίσως ξέρουν ότι πολεμήθηκε αγρίως από τον καιρό που ανέλαβε την τύχη του Κράτους στα χέρια του. Ο πόλεμος που του έγινε και οι λοιδωρίες που του απεδόθησαν ήταν συνεχείς και φυσικά είχαν κύριους γεννήτορες αυτών τους λεγόμενους ανθενωτικούς. Αυτούς που δεν ήθελαν με τίποτα ,να γίνει η Ένωση των Εκκλησιών φοβούμενοι την υποδούλωση και την αλλοτρίωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τους Δυτικούς. Φυσικά η Ένωση των Εκκλησιών στην σύνοδο Φερράρας –Φλωρεντίας (1438-1439) από τον μεγαλύτερο αδελφό  του Κωνσταντίνου ,τον Ιωάννη Παλαιολόγο ,ασχέτως που πρακτικά δεν είχε αντίκρυσμα, ήταν αρκετή να προκαλέσει την αφοριστική μήνι των ανθενωτικών προς την ισχυρή οικογένεια των Παλαιολόγων…. κάπου εκεί φυσικά άρχισε να αποδίδεται ,από τότε ,για να μιλήσουμε από εκείνη την εποχή  ,που είναι οι απαρχές του νεώτερου ελληνισμού, και να εξακοντίζεται με σφοδρότατο μίσος ο όρος του …προδότη!!

 Όλη η αυτοκρατορική οικογένεια έτυχε του «ευγενούς» αυτού όρου από ένα πλήθος  εσωτερικών αντιπάλων που υποκινούσαν τα κατώτερα ένστικτα του λαού αποκρύπτοντας την πραγματική τραγική κατάσταση του βασιλείου . Όλα αυτά επειδή πίστευε ο παλαιολόγειος αυτοκρατορικός Οίκος  ότι ο ελληνισμός για να σωθεί από την ασιατική σκλαβιά και την σκοταδιστική οθωμανική  τυρρανία ήταν προτιμότερο να στραφεί σε μία πρόσδεση με την Δύση ακόμα και αν αυτό σήμαινε υποτέλεια και στέρηση κάποιων θρησκευτικών  ελευθεριών… Το τελευταίο κακό πίστευαν ήταν πολύ λιγότερο από αυτό που φαινόταν  χρόνο με το χρόνο να γίνεται με την τουρκική επεκτατικότητα να μεγαλώνει και να σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της . Εδώ δεν θα κρίνουμε αν δικαιώθηκε αυτή η πολιτική ή όχι.

Θα διαπιστώσουμε όμως ότι ο όρος του «ΠΡΟΔΟΤΗ» δινόταν από τότε με πολύ μεγάλη ευκολία .Ένας όρος με μεγάλη αρνητική βαρύτητα και με μεγάλο ιστορικό- κοινωνικό  φορτίο που συνήθως και κανονικά δίνεται για κάποιους που  αποδεικνύεται μέσα από συγκεκριμένες πράξεις ότι  βοηθούν τον εθνικό εχθρό κατά κύριο λόγο αφού χρηματοδοτηθούν από τον τελευταίο ή έχοντας άλλη εξασφάλιση από εκείνον . Είναι εκπληκτικό, αλλά αν κάνουμε μία ιστορική ανασκόπηση στα του έθνους μας από εκείνα τα χρόνια της ύστερης βυζαντινής περιόδου μέχρι και τώρα διαπιστώνουμε το πόσο ίδιος είναι ο λαός μας στην έξαψη των πολιτικών παθών που πάντα όμως μέσα από την αντιπαλότητα οι εκατέρωθεν αντεγκλήσεις έχουν ως κύριο δομικό στοιχείο τους την «προδοσία» που προξενούν στο έθνος και στο λαό μας ο ένας ή ο άλλος… αρνούμενοι να αποδεχθούν οι εκάστοτε παρατάξεις την απλή  διαφορετική πολιτική σκοποθεσία που ορίζουν ,και προφανώς υπήρχαν αυτές  ,υπάρχουν και θα υπάρχουν…. ίσως είναι βέβαια αυτό μία απόδειξη και της συνέχειάς μας ως έθνος  στο βάθος του χρόνου αλλά θα πρέπει να επισημάνουμε ότι κάτι όταν γίνεται «ψωμοτύρι» ,όταν επαναλαμβάνεται συνδυαζόμενο με έναν φθηνό λαϊκισμό κ με περισσή δημαγωγία χάνει πάρα πολύ από την βαρύτητα που έχει και τελικά φθίνουν τον αρνητικό αντίκτυπο αυτού του όρου αυτοί που τον χρησιμοποιούν. Είναι άλλωστε πασιφανές ότι παρατάξεις ,κόμματα και κινήσεις που έχουν μία τάση στα τελευταία κ για διάφορους λόγους έχουν μία άλφα δυναμική στις κοινωνίες, σε διαφορετικές πάντα συνθήκες ,είναι πιο επιρρεπή σε αυτά.

Αλλά και πάλι μπορούμε να μιλάμε με απόλυτα μεγέθη ; Όχι . Οι απόλυτες κατηγοριοποιήσεις ακυρώνουν την ίδια την ουσία της ιστορικής έρευνας, όπως και τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Διότι προφανώς πως θα φανταζόταν ένας μέσος υπήκοος του Βυζαντίου που ανήκε στους ανθενωτικούς τον Κωνσταντίνο το 1452 ; Μήπως σαν έναν συμβιβασμένο ,προσκυνημένο στους Δυτικούς ,βασιλέα άρα και …προδότη; Κι όμως έτσι τον χαρακτήριζε. Το τέλος του όμως απέδειξε τι ήταν .

Πολύ αργότερα στην Επανάσταση του 1821 πως θα έβλεπε κάποιος πολεμιστής του Κολοκοτρώνη ,τον Παπαφλέσσα που σαν κυβερνητικός υπουργός και καθοδηγούμενος απο την κυβερνησή του η οποία ήταν φιλικά προσκείμενη σε συγκεκριμένη Μεγάλη Δύναμη  έριξε στην φυλακή τον Γέρο του Μωριά ; Ως…προδότη ,φυσικά! Και όμως αυτός ο «προδότης» στο Μανιάκι απέδειξε ότι μόνο αυτό δεν ήταν. Ήταν όμως  ο Πήλιος Γούσης και ο Δημήτριος Νενέκος!

Να πάμε μετά στους Τρικουπικούς και Δεληγιαννικούς  ή στους βενιζελικούς και βασιλικούς ;Θα βαρεθούμε να μετράμε παραδείγματα που αυτός ο όρος δινόταν άδικα εδώ και εκεί …

Στα μεταπολεμικά χρόνια ο χώρος μας πάντα αμφιταλαντευόταν όσον αφορά το γεγονός ότι τα «Τάγματα Ασφαλείας» είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς κατακτητές και δυσκολευόταν να ανοίξει αυτή την κουβέντα (διότι πολλοί απλοί δεξιοί είχαν πολεμήσει σε αυτά ορμώμενοι μόνο από αντικομμουνισμό), αφού είχε αποδεχτεί την απροσδιοριστία στο θέμα αυτό  αφήνοντας χώρο στην κομμουνιστική  Αριστερά να μας κατηγορεί για «προδότες» όταν αυτή  αποδεδειγμένα ήθελε να διαμελίσει την χώρα μας εν ονόματι του διεθνισμού που επίτασσε ο «πατερούλης» Στάλιν και όπου βεβαιότατα εδώ μιλάμε για ένα ιστορικό παράδειγμα στην νεώτερη ιστορία μας  προδοσίας και άκρατου ανθελληνισμού …Κ ήταν το ίδιο τα «Τάγματα Ασφαλείας» με την «ΕΣΠΟ» ..; Είναι ερωτήματα αυτά που καλό είναι να αποφορτίζονται από εύκολες, ισοπεδωτικές και αυθαίρετες εκτιμήσεις που βαπτίζονται στην κολυμβήθρα της «προδοσίας»….

Ο ορθός λόγος που κατευθύνει την δεξιά αυτή κατεύθυνση που ακολουθεί το blog μας και οριοθετεί και την αντίστοιχη σελίδα μας στο facebook, μας καλεί συνεχόμενα να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίζουμε σε βάθος αυτά τα  τμήματα  του πολιτικού και ιδεολογικού στερεώματος που θρέφουν με την  άκρατη δημαγωγία τους και την ρηχότητα της σκέψης τους  τον λαό μας…. Και στην προσπάθεια αυτή χρειάζεται να αποδομούμε διαρκώς τις υπερβολικές και μεγαλόστομες δημαγωγικές διακηρύξεις  όλων εκείνων που θέλουν να στοχοποιήσουν ιδεολογικά ρεύματα σαν το δικό μας που προσπαθούμε να κάνουμε πράξη την αναγέννηση της Πατρίδος μας μέσα από την αναδημιουργία του κράτους. Πρέπει να τους χτυπάμε αλύπητα αναδεικνύοντας την επιφανειακότητά τους και την ανεπάρκειά τους στο σήμερα απορρίπτοντας αυτήν την μανιχαϊστική λογική των «προδοτών» και των… «πατριωτών» που παραείναι ηλίθια για να είναι αληθινή.

            Όποιος μελετήσει την αυτοκρατορική διοίκηση  του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου κ τον αγώνα του στο εσωτερικό και το εξωτερικό μέτωπο  σίγουρα θα διαπιστώσει τι τράβηξε ο ηρωϊκός αυτός αυτοκράτορας από τα υποκείμενα αυτά που τον θεωρούσαν …. «προσκυνημένο» και  «προδότη»!!

Αριστοτέλης Παλαιολόγος