Η ΔΕΞΙΑ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ

Τους τελευταίους μήνες ένα ολόκληρο αριστεροκρατούμενο και δεξιοφοβικό σύστημα, το καθεστώς της Μεταπολίτευσης, φαίνεται να ανατρέπεται εκ των βάθρων του. Καθημερινά όλο και περισσότερα γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι η κατάσταση αλλάζει. Θέματα που ήταν ταμπού για δεκαετίες ανοίγουν και πάλι, καταστάσεις που φαινόταν αδύνατο να αλλάξουν καθημερινά μεταβάλλονται. Τόσο οι πολίτες όσο και οι εκπρόσωποί τους δε φοβούνται πλέον να μιλήσουν για αυτά, να διεκδικήσουν τα αυτονόητα που για χρόνια τους αρνούνταν. Θέματα και πρακτικές που παλαιότερα θεωρούνταν ακραίες έως περιθωριακές εμφανίζονται και πάλι και παίρνουν θέση στην καθημερινή ατζέντα. Και το κυριότερο: Για πρώτη φορά οι δυνάμεις που επιθυμούσαν και προκάλεσαν αυτή την αλλαγή φαίνονται ισχυρότερες από αυτές που είχαν επιβάλει την προηγούμενη κατάσταση και επιθυμούν να μείνουν γαντζωμένες σε αυτή.

Από το 1974 και μετά, όταν συντελέστηκε η περίφημη Μεταπολίτευση, εγκαινιάστηκε για την Ελλάδα μια αμφιλεγόμενη περίοδος. Δυστυχώς η αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα που τη γέννησε συνέπεσε, λόγω διαφόρων λαθών και ιστορικών συγκυριών, με τη σταδιακή εγκαθίδρυση αυτού που σήμερα αποκαλούμε ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Παρόλο που η Μεταπολίτευση έφερε τη σφραγίδα ενός μεγάλου πολιτικού άνδρα, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος μάλιστα στο παρελθόν με τις πράξεις του είχε τοποθετηθεί ξεκάθαρα στη δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος, η επέλευσή της συνέπεσε με την εμφάνιση της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας. Οι λόγοι πολλοί. Η ηγεμονία αυτή μπορεί να υποστηριχτεί ότι είχε τις ρίζες της στο μακρινό παρελθόν, στα χρόνια του Εμφυλίου, όταν, παρά τη νίκη του Εθνικού Στρατού που έσωσε τη χώρα από τον Κομμουνισμό και το σιδηρούν παραπέτασμα, η Ελλάδα διέψευσε έναν ιστορικό κανόνα: Ότι η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές. Στην περίπτωση του Εμφυλίου η ιστορία γράφτηκε από τους ηττημένους, και αυτή η απρόβλεπτη εξέλιξη θα είχε συνέπειες στο μέλλον. Εκτός αυτού, τον Εμφύλιο πόλεμο ακολούθησε, μέχρι τη Μεταπολίτευση, μια περίοδος που η Αριστερά παρέμεινε ουσιαστικά απαγορευμένη. Παρόλο που υπήρξαν αριστερά κόμματα [πχ ΕΔΑ], και η απήχησή τους στον κόσμο δεν ήταν μικρή, λόγω του παρελθόντος τους πάντα βρίσκονταν σε έναν ιδιότυπο πόλεμο με το ελληνικό κράτος, που ενθυμούμενο τις καταστροφές που προκλήθηκαν από τον Εμφύλιο έκανε ό, τι μπορούσε για να αποτρέψει την επανάληψη των τραγικών του γεγονότων, και τους συμπεριφερόταν πάντα με εχθρότητα [όπως και μεγάλο μέρος του λαού άλλωστε]. Άλλωστε η πολιτική του κράτους απέναντί στην Αριστερά βρήκε και επίσημη έκφραση με την απαγόρευση λειτουργίας του κόμματος που προκάλεσε τον Εμφύλιο, του ΚΚΕ. Παρατηρούμε εν ολίγοις ότι το ελληνικό κράτος επέλεξε, τόσο επίσημα  να αντιμετωπίσει επιφυλακτικά έως εχθρικά την Αριστερά, και αυτή η στάση υπήρξε ακόμα πιο έντονη τα χρόνια της δικτατορίας. Ως αποτέλεσμα, η κατάρρευση του δικτατορικού καθεστώτος, που μάλιστα λόγω ιστορικής πλάνης αποδόθηκε στην Αριστερά, συνέπεσε με την αποκατάστασή της τόσο στα μάτια του κόσμου όσο και στην επίσημη πολιτική πρακτική, δηλαδή στην επαναφορά του ΚΚΕ στη νομιμότητα. Η Αριστερά λόγω της συμβολής της στην πτώση της δικτατορίας, που παρά την αρχική λαική της απήχηση είχε αφήσει αρνητικές μνήμες στο μεγαλύτερο μέρος του λαού, αλλά και της επίσημης επαναφοράς της στη νομιμότητα, αποκαταστάθηκε και εξαπλώθηκε στη λαική συνείδηση, ενώ εν πολλοίς θεωρήθηκε και αδικημένη. Εκτός αυτού, μεγάλο μέρος του κόσμου ξέχασε πολύ εύκολα τις καταστροφές που προκλήθηκαν στον Εμφύλιο και τη μέχρι τότε συμβολή της Αριστεράς στην ελληνική ιστορία. Ήταν ένα λάθος που δε μπορούσε πλέον να αποκατασταθεί.

Μερίδιο ευθύνης για την ηγεμονία της Αριστεράς κατέχουν, έστω και χωρίς να το επεδίωξαν, οι άνθρωποι της δικτατορίας. Η δικτατορία ήταν ένα καθαρά δεξιό καθεστώς, που όμως παρά την αρχική αποδοχή του για διάφορους λόγους κατέρρευσε στη συνείδηση του λαού, και μαζί παρέσυρε τις πολιτικές που εφήρμοζε, τις αξίες που εξέφραζε, τα ιδεώδη που επέβαλλε. Εν ολίγοις, δεν ήταν μόνο η συμμετοχή, αληθινή ή μη, της Αριστεράς στην κατάρρευσή του, ήταν και η ταυτόχρονη υποτίμηση της Δεξιάς που προκλήθηκε εξαιτίας της πτώσης του. Σε μεγάλο μέρος του κόσμου οτιδήποτε θύμιζε τη δικτατορία απαξιώθηκε πλήρως, κάτι που σήμαινε ότι η Δεξιά θα έμενε αποκλεισμένη από αυτό. Και ως αποτέλεσμα αυτού ήταν αναπόφευκτο ότι η Δεξιά, έστω και μελλοντικά, θα αναγκαζόταν να αλλάξει χαρακτήρα.

Πράγματι, έτσι ακριβώς έγινε. Δεν ήταν όμως μόνο οι ιστορικές συγκυρίες που δημιούργησαν τον τρίτο και βασικότερο λόγο της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς, δηλαδή την μετάλλαξη της ίδιας της Δεξιάς. Ήταν και οι επιλογές των ανθρώπων που κλήθηκαν τότε να την οδηγήσουν, και κυρίως του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο Σερραίος πολιτικός σε δύσκολες συνθήκες, τόσο πολιτικο-ιδεολογικές [η ισχυρή λαική εντολή που πήρε στις εκλογές του 1974 περισσότερο ήταν εντολή αποκατάστασης της Δημοκρατίας παρά εφαρμογής δεξιών πολιτικών] όσο και πραγματικές επέλεξε να μην ακολουθήσει το δεξιό δρόμο. Η αρχή έγινε από τον τομέα της οικονομίας, με τη λεγόμενη περίοδο της σοσιαλμανίας, όταν ο άλλοτε δεξιός [δηλαδή φιλελεύθερος-συντηρητικός] Καραμανλής και το κόμμα της ΝΔ επέλεξαν να εφαρμόσουν αριστερές οικονομικές πολιτικές, με βασικότερο παράδειγμα την κρατικοποίηση της μέχρι τότε ιδιωτικής οικονομίας. Ήταν μόνο η αρχή μιας γενικότερης στροφής της ελληνικής Δεξιάς. Καθώς τα χρόνια περνούσαν η μετάλλαξη επεκτεινόταν όλο και περισσότερο. Η ΝΔ, το κόμμα-κληρονόμος της νικηφόρου πλευράς του Εμφυλίου, έχανε το δεξιό της χαρακτήρα, και αυτό αποτυπωνόταν και στον εκλογικό χάρτη. Η άνοδος του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 ήταν το γεγονός ορόσημο που οριστικοποίησε την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στην Ελλάδα. Συνέχισε τις αριστερές πολιτικές, τις οποίες μάλιστα επέκτεινε σε περισσότερους τομείς, ενώ η ΝΔ έχοντας χάσει την ταυτότητά της αδυνατούσε να τον αντιμετωπίσει. Όσο περνούσαν τα χρόνια η Δεξιά στην Ελλάδα έχανε το χαρακτήρα της σε περισσότερους τομείς, και η Αριστερά ισχυροποιούνταν, αν όχι πολιτικά, σίγουρα ιδεολογικά.

Ακόμα και η επαναφορά της Δεξιάς στη διακυβέρνηση το 1990 δε μπόρεσε να αποτρέψει το δρόμο που είχε πάρει από καιρό η ελληνική κοινωνία, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έγιναν, κυρίως στο οικονομικό πεδίο, από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Η αριστερή ιδεολογία είχε πλέον ριζώσει στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Η απόπειρα δεξιάς διακυβέρνησης διήρκεσε μόλις τρία χρόνια, προτού η χώρα επανέλθει και πάλι στην Αριστερά. Και η Δεξιά έχανε όλο και περισσότερο το χαρακτήρα της. Ήταν αναπόφευκτο η μετάλλαξη να ολοκληρωνόταν. Και, τι ειρωνεία της τύχης, τη μετάλλαξη που ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα την ολοκλήρωνε ο ανιψιός του. Ο Κώστας Καραμανλής ήταν ο πολιτικός που επέλεξε, σε συνθήκες δεδομένες και αναλλοίωτες, να αλλάξει και επισήμως το χαρακτήρα της Δεξιάς [και πιο συγκεκριμένα του βασικότερου κόμματός της, της ΝΔ], με την πολιτική του μεσαίου χώρου και της εγκατάστασης στο Κέντρο. Επικύρωσε έτσι μια αλλαγή που είχε ξεκινήσει εδώ και χρόνια. Απόδειξη: Η πολιτική αυτή, παρά το φονικό χαρακτήρα που είχε για τη Δεξιά, τον βοήθησε να την επαναφέρει, έστω και αλλοιωμένη, στην εξουσία, και μάλιστα με μια ισχυρή εντολή αλλαγής. Όλως παραδόξως, μετά από χρόνια αριστερής κυριαρχίας ο ηγέτης της Δεξιάς είχε την ευκαιρία να κερδίσει πολύ από το χαμένο έδαφος για την παράταξή του. Δυστυχώς είχε κάνει την επιλογή του. Η απόφαση να μεταλλάξει τη Δεξιά σε Κέντρο δεν άλλαζε, και η εμμονή του σε αυτή σε εποχές που ο λαός ζητούσε δεξιά διακυβέρνηση οδήγησε τόσο τον ίδιο όσο και τη Δεξιά του σε αποτυχία. Το 2009 η κεντροποιημένη Δεξιά του Κώστα Καραμανλή έδωσε για άλλη μια φορά τη θέση της στο ΠΑΣΟΚ. Και πάλι ειρωνεία, ηγέτης του ΠΑΣΟΚ ο υιός του ανθρώπου που πρώτος έβαλε την Αριστερά στη διακυβέρνηση, ο Γιώργος Ανδρέως Παπανδρέου. Επί των ημερών του ουσιαστικά ολοκληρώθηκε ο καταστροφικός κύκλος που ξεκίνησε το 1974 με τη Μεταπολίτευση, και ολοκληρώθηκε με τη χώρα στο έσχατο σημείο. Οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά η Ελλάδα ήταν σε κρίσιμη κατάσταση. Ο κύκλος της Μεταπολίτευσης έκλεισε, και το αποτέλεσμά της ήταν ολοφάνερο: Απέτυχε. Ακόμα και τα δύο ύψιστα κατά πολλούς επιτεύγματά της, η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και η ένταξη της χώρας στην ΕΕ, τέθηκαν σε πολύ σοβαρό κίνδυνο, και μόνο ένα νέο σύστημα μπορούσε να αποκαταστήσει την εικόνα της χώρας.

Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάρρευσης ήρθε η ανατροπή που προανέφερα. Μετά από δεκαετίες φοβικών συνδρόμων, αδυναμίας και απροθυμίας η Δεξιά φαίνεται να έχει αποφασίσει πως «Ως εδώ ήταν». Η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς κλονίζεται όλο και περισσότερο, ενώ πολύ σημαντικό είναι πως όλο και ευρύτερα αναγνωρίζεται ότι σε αυτήν ανήκει το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για την κατάσταση που περιήλθε η χώρα. Ως αποτέλεσμα, θέματα για τα οποία παλιά έστω η αναφορά θεωρούνταν ακραία κίνηση που επέφερε κατηγορίες και χαρακτηρισμούς σήμερα όχι μόνο έχουν έρθει στο προσκήνιο, αλλά αντιμετωπίζονται. Με τη Δεξιά να έχει επιστρέψει στη διακυβέρνηση, και με φανερή διάθεση να ξαναβρεί τον εαυτό της, που χρειάστηκε δεκαετίες για να τον απολέσει εντελώς, η κατάσταση αλλάζει καθημερινά, και φαίνεται η διάθεση να αποκατασταθούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα τα λάθη της Μεταπολίτευσης και να δημιουργηθεί η Νέα Ελλάδα. Ξεκινώντας από όσα βλέπουμε γύρω μας τι τελευταίες ημέρες, το δεξιό δόγμα «Νόμος και Τάξη» φαίνεται να επιστρέφει στις πόλεις. Περιοχές όπου το κράτος ουσιαστικά δεν υπήρχε και η ανομία επικρατούσε επανέρχονται στην τάξη η μία μετά την άλλη. Η Βίλα Αμαλία, η Βίλα Σκαραμαγκά, η δημοτική αγορά της Κυψέλης και πολλά άλλα μέρη όπου μέχρι πρόσφατα στους κατοίκους ήταν αδύνατη ακόμα και η πρόσβαση [πόσο μάλλον η εφαρμογή των νόμων] σταδιακά επανέρχονται, με την επέμβαση των κρατικών οργάνων, στο πεδίο της νομιμότητας, και η τάξη επιστρέφει προς ανακούφιση των πολιτών. Χώροι που από κοσμήματα για τις πόλεις είχαν μετατραπεί σε γιάφκες αναρχικών και αντιεξουσιαστών αρχίζουν να αποτελούν είδος προς εξαφάνιση. Ακόμα και σε μέρη που θεωρούνταν παραδοσιακά τα ισχυρότερα προπύργια της Αριστεράς, και κυρίως τα πανεπιστήμια όπου καλυπτόμενη πίσω από το πανεπιστημιακό άσυλο επί χρόνια δρούσε ανεξέλεγκτα και συνήθως όχι σύμφωνα με τα πλαίσια του νόμου, ο νόμος πλέον έχει αρχίσει να εφαρμόζεται. Η επέμβαση της αστυνομίας στην ΑΣΟΕΕ, που επί χρόνια κάλυπτε το παρεμπόριο, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, ενώ αν κάτι ανάλογο συνέβαινε σε άλλες εποχές θα ήταν τουλάχιστον αιτία επανάστασης!

Ο τομέας της ασφάλειας ανέκαθεν αποτελούσε ένα από τα βασικά ατού της Δεξιάς ανά τον κόσμο, και η ελληνική Δεξιά δυστυχώς το είχε απολέσει ήδη από την προηγούμενη διακυβέρνησή της, ιδιαίτερα μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008. Το γεγονός ότι η κατάσταση στον τομέα αυτό υφίσταται δραστικές αλλαγές είναι σίγουρα ενδεικτικό της γενικότερης αλλαγής που βιώνει η χώρα. Χαρακτηριστικό της αλλαγής αυτής είναι ότι οι βάσεις για την επέμβαση στα πανεπιστήμια επιβλήθηκαν από τη Δεξιά ήδη πριν έρθει στη διακυβέρνηση, με την κατάργηση του ασύλου.

Ένας τομέας που συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια, αλλά λόγω διαστάσεων αναγκαστικά κατατάσσεται ως ξεχωριστός, είναι η λαθρομετανάστευση, και αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα της δεξιάς στροφής. Λόγω της επικράτησης αριστερών-διεθνιστικών ιδεολογιών στην ελληνική πολιτική σκηνή, ελέω της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς, όποιος άγγιζε στο παρελθόν το συγκεκριμένο ζήτημα θεωρούνταν αυτομάτως ακραίος και επικίνδυνος. Η Δεξιά αρνούνταν να το δεχτεί ως πρόβλημα και να το αντιμετωπίσει, με αποτέλεσμα να φτάσει σε τρομακτικά επίπεδα. Εν πολλοίς από το ζήτημα αυτό έγινε η αρχή για την αναγέννηση της Δεξιάς. Σήμερα όχι μόνο το έχει αποδεχτεί, αλλά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχει πετύχει πολλά για την αντιμετώπισή του. Η επιχείρηση Ξένιος Ζεύς, που επανέφερε σε μεγάλο μέρος των ελληνικών πόλεων τη νομιμότητα, η απίστευτη μείωση των εισροών λαθρομεταναστών κατά 90%, η μεγάλη αύξηση των απελάσεων και η ανάληψη άλλων πολιτικών πρωτοβουλιών για τη διεθνή αντιμετώπιση του προβλήματος δείχνουν πως όχι μόνο η βούληση για λύση είναι αληθινή, αλλά έχουν επιτευχθεί και εξαιρετικά αποτελέσματα. Η Δεξιά επανήλθε δριμεία σε αυτό το θέμα, έστω και πολύ πιο αργά απ’ όταν έπρεπε. Πραγματικό σημείο πλήρους ανατροπής της μέχρι σήμερα στάσης για τη λαθρομετανάστευση θα είναι, όταν ολοκληρωθεί, η αλλαγή του νόμου Ραγκούση για την παροχή ιθαγένειας σε αλλοδαπούς, προς το αυστηρότερο και σύμφωνα με τα ευρωπαικά πρότυπα.

Μια ακόμα αλλαγή που διαφαίνεται και συμβάλλει στη γενικότερη δεξιά στροφή εντοπίζεται στην εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Τελευταίο καιρό έχει διακινηθεί πολύ το θέμα της ΑΟΖ, και κοινή αντίληψη είναι πως αναμένεται ανακήρυξη εντός των επομένων μηνών. Σε περίπτωση που ισχύει, και υπάρχουν δείγματα για αυτό πχ η κατάθεση συντεταγμένων υφαλοκρηπίδας στον ΟΗΕ], πρόκειται για σαφή αλλαγή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από την αριστερή κατεύθυνση της συνεννόησης και της επιδίωξης κοινής λύσης στη δεξιά διεκδίκηση των συμφερόντων της χώρας με κάθε τρόπο. Εκτός της ΑΟΖ, διαφαίνεται η έναρξη μιας νέας πολιτικής στα θέματα της δυτικής Θράκης, των Σκοπίων και της Αλβανίας. Για τη δυτική Θράκη γίνεται για πρώτη φορά προσπάθεια περιορισμού της επιρροής της Τουρκίας στην περιοχή και προστασίας της ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητας, ενώ για τα Σκόπια διαφαίνεται μια αλλαγή της ελληνικής πολιτικής από την αποδοχή της σύνθετης ονομασίας με χρήση του όρου Μακεδονία ως γεωγραφικού προσδιορισμού σε εξέταση άλλων ονομασιών. Με την Αλβανία οι εξελίξεις δεν είναι το ίδιο θετικές, καθώς στο μεγαλοιδεατικό παραλήρημα Αλβανών πολιτικών μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει ανάλογης έντασης απάντηση της ελληνικής πλευράς, πρέπει όμως να αναγνωριστεί ότι με τους κατάλληλους χειρισμούς επιτεύχθηκε η αντιμετώπιση-καταδίκη του αλβανικού μεγαλοιδεατισμού από τα διεθνή όργανα.

Ακόμα και στον πολύπαθο τομέα της οικονομίας, όπου από το 1974 μέχρι και σήμερα η ακολουθούμενη πολιτική ήταν στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της αριστερή [κρατικοποιημένες επιχειρήσεις, περιορισμένη αγορά, ποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας, μεγάλο δημόσιο κτλ], και δυστυχώς συνεχίζει να είναι. Η οικονομία ήταν ο πρώτος τομέας όπου επικράτησε ιδεολογικά η Αριστερά, και πιθανόν να είναι ο τελευταίος που θα απαλλαγεί από αυτή. Ωστόσο, φαίνονται τα πρώτα σημάδια ότι ακόμα και σε μια δύσκολη περίοδο που ελάχιστη ευελιξία επιτρέπει μια αλλαγή είναι απόλυτα δυνατή. Γίνεται για πρώτη φορά μια προσπάθεια μείωσης-εκκαθάρισης του μεγάλου δημοσίου, έστω και με διστακτικότητα και μικρά βήματα, ενώ για πρώτη φορά φαίνεται πραγματικά να υπάρχει βούληση για την πραγματοποίηση δραστικών ιδιωτικοποιήσεων. Χωρίς δυστυχώς μέχρι στιγμής να έχουν φανεί σημαντικά αποτελέσματα. Ίσως να θεωρείται υπεραισιόδοξο, όμως έστω και αυτά τα δειλά βήματα όταν συνδυάζονται με πολύ ευρύτερες αλλαγές έχουν τη σημασία τους.

Τέλος, όλες οι παραπάνω αλλαγές αποκτούν επιπλέον σημασία αν ληφθεί υπόψη το εξής δεδομένο: Η κυβέρνηση που τις πραγματοποιεί δεν είναι καθαρή κυβέρνηση της Δεξιάς. Η τρικομματική κυβέρνηση ίσως να έχει ως πυρήνα το μεγάλο [αν και αμαρτωλό] κόμμα της ελληνικής Δεξιάς, τη ΝΔ, όμως για την ύπαρξή της εξαρτάται από δύο κόμματα του χώρου του Κέντρου και της Αριστεράς, του χώρου δηλαδή που κυβέρνηση την Ελλάδα στο μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης και οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Αν η παραπάνω δεξιά στροφή πραγματοποιείτο από μια καθαρή δεξιά κυβέρνηση έχοντας απέναντι όλους τους ιδεολογικούς αντιπάλους θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η στροφή δεν αφορά τη χώρα, απλά την κυβερνητική πολιτική. Όμως η δεξιά στροφή γίνεται με την ανοχή ή και την υποστήριξη δύο  μη δεξιών κομμάτων, και αυτό δείχνει ξεκάθαρα πως έχει γίνει αποδεκτό από ευρύτερο φάσμα του πολιτικού κόσμου της χώρας [ευρύτερο της Δεξιάς] ότι η δεξιά στροφή είναι αναγκαία και η αριστερή ηγεμονία απέτυχε. Η ιδεολογία που κυριάρχησε στη Μεταπολίτευση και συνέβαλε τα μέγιστα στη σημερινή κατάσταση αποδέχεται τον καταστροφικό της ρόλο και την ανάγκη αλλαγής. Δεν πρόκειται για προσωρινή εφαρμογή συγκεκριμένης πολιτικής από συγκεκριμένο ιδεολογικό-πολιτικό φορέα, πρόκειται για αλλαγή που πηγάζει από τη θέληση του λαού και του πολιτικού κόσμου. Είναι το βασικότερο σημάδι της κατάρρευσης της αριστερής ιδεολογικής ηγεμονίας.

Η κατάσταση αλλάζει, το σύστημα καταρρέει εκ των βάθρων του. Ο νόμος εφαρμόζεται, η στάση των πολιτών και του πολιτικού κόσμου μεταβάλλεται, απαγορευμένα θέματα ανοίγουν και άλλοτε αδιανόητες πρακτικές γίνονται καθημερινό φαινόμενο. Καθημερινά η Δεξιά ενισχύεται και επανέρχεται στους τομείς που έπρεπε να είναι ανέκαθεν δικοί της. Δίνεται παντού η αίσθηση ότι η χώρα και πάλι κυβερνάται, και κυβερνάται σωστά.

Είναι μια αλλαγή που κάθε Δεξιός πρέπει να διαφυλάξει και να ενισχύσει, γιατί είμαστε ακόμα μόνο στην αρχή. Όσα και να έγιναν τους τελευταίους μήνες είναι πολύ περισσότερα αυτά που πρέπει να γίνουν στους επόμενους. Ίσως η αρχή να είναι το ήμισυ του παντός, αν όμως δεν ακολουθήσει η μέση και το τέλος η αποστολή δεν ολοκληρώνεται. Και η αποστολή της Δεξιάς ανέκαθεν ήταν να οδηγεί αυτό τον τόπο στην πρόοδο και την ευημερία. Σήμερα ο προορισμός της είναι να απαλλάξει τον τόπο από τα φθαρμένα υπολείμματα της Μεταπολίτευσης, να αφήσει πίσω τα κακώς κείμενα αυτής της αμφιλεγόμενης περιόδου και να εγκαθιδρύσει στη χώρα τη Νέα Μεταπολίτευση. Η Ελλάδα που δημιουργήθηκε τα τελευταία 40 χρόνια δεν αρέσει σε κανένα, και στη Δεξιά έγκειται η αρμοδιότητα να την αλλάξει, να ανατρέψει την κατάσταση, να δημιουργήσει τη Νέα Ελλάδα. 

ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ

ΔΙΛΗΜΜΑ: ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ!

Για να μπορέσει ένα οικονομικό σύστημα να περάσει από το ένα νόμισμα στο άλλο ή να αποσυνδέσει το εθνικό του νόμισμα από την κλειδωμένη ισοτιμία που εχει συμφωνηθεί με ένα άλλο,τότε θα πρέπει να υφίστανται δυό βασικές προυποθέσεις, έτσι ώστε να μην υποστεί καταστροφικές διακυμάνσεις και υποτιμήσεις έναντι των υπολοίπων νομισμάτων:

1)Να έχει υψηλό βαθμό κάθετης ολοκλήρωσης σε επιπέδο οικονομικού συστήματος στην παραγωγή των βασικών ειδών (καύσιμα,φάρμακα,τρόφιμα)
2)Να έχει συναλλαγματικά αποθέματα για την πρώτη δύσκολη περίοδο μετάβασης από το ένα νόμισμα στο άλλο. Εδώ θα πρέπει να διαχωρήσουμε τα αγαθά και τις υπηρεσίες σε δυό βασικές κατηγορίες. Θα πούμε ότι ,κατά την περίοδο της νομισματικής μετάβασης και για τα πρώτα δυό με τρία χρόνια,όλα τα αγαθά και υπηρεσίες που δεν συσχετίζονται με την επιβίωση του έθνους θα χαρακτηριστούν ως αγαθά πολυτελείας. Επίσης, άλλο πράγμα είναι να έχεις συνδέσει το νόμισμα σου με ένα άλλο νόμισμα πιο ισχυρό από το δικο σου,όπου στην συγκεκριμένη περίπτωση η συναλλαγματική και νομισματική πολιτική καθορίζεται από την κεντρική τράπεζα του ισχυρού κράτους(βλέπε αργεντίνικο πέσος με το δολάριο ,όπου την κοινή νομισματική πολιτική την καθόριζε η FED)..και άλλο πράγμα είναι να υιοθετήσεις ένα νόμισμα το οποίο ουδείς έχει,ουδείς γνωρίζει ή θυμάται και ουδείς θα αναγνωρίσει σόνι και καλά ως μέσο διεθνών συναλλαγών.
Το κάθε νόμισμα έχει ως αντίκρυσμα και καθοριζέται η ισοτιμία του, έναντι των υπολοίπων νομισμάτων,σύμφωνα με την δυναμική της εθνικής παραγωγής.Δηλαδή καθρέφτης της ισχύος ενός νομίσματος είναι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
 
Επειδή διαχωρήσαμε τα αγαθά σε αγαθά πρώτης ανάγκης και αγαθά πολυτελείας,θα πρέπει να επικεντρωθούμε στο αγροτικό ισοζύγιο.Ακόμα και σήμερα που μιλάμε ,και μετά από δυό χρόνια σκληρής εσωτερικής υποτίμησης,το αγροτικό ισοζύγιο παραμένει ελλειμματικό κατά δυό δις.ευρώ περίπου.1,6δις.ευρώ είναι το έλλειμμα στο ισοζύγιο των κρεάτων. Πιο συγκεκριμένα,παράγουμε το 20% του χοιρινού κρέατος που καταναλώνουμε,το 45% του μοσχαρίσιου κρέατος και το 90% του αιγοπρόβιου. Το αγροτικό ισοζύγιο είναι θετικό σε μόλις τρία αγαθά:Στον καπνό,στο λάδι και στο μέλι. Εισάγουμε άκομα και το γάλα των παιδιών μας…ούτε εκεί δεν έχουμε αυτάρκεια.Εδώ θα πει κάποιος,δεν πειράζει,’’την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν και πέτρες’’.Θα επιβιώσουμε και με αυτά τα πενιχρά ποσοστά αυτάρκειας του κρέατος που πιο πάνω ανάλυσα. Αμ δε!Δυστυχώς για εμάς τα άνωθεν ποσοστά ισχύουν υπο την προυπόθεση ότι είμαστε στο ευρώ και μπορούμε να κάνουμε τις απαραίτητες εισαγωγές πρώτων υλών και εξοπλισμών ώστε να μπορούμε να τα παράγουμε.

Για να μπορέσεις δηλαδή να συνεχίζεις να παράγεις τα ποσοστά του 20%,45%,90% αντίστοιχα,θα πρέπει εντός του οικονομικού σου συστήματος να παράγεις όλα τα απαραίτητα inputs(λιπάσματα,φυτοφάρμακα,αρδευτικούς εξοπλισμούς,ζωοτροφές,αγροτικά εργαλεία κτλπ) και να παράγεις και όλες τις προς τα εμπρός κάθετες δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με την διανομή των εν λόγω προιόντων στα μεγάλα αστικά κέντρα.Αυτό που ονομάζουν δηλαδή οι οικονομολόγοι ως κάθετη ολοκλήρωση, τόσο προς τα πίσω όσο και προς τα εμπρός.
Εδώ να σημειώσουμε ότι δεν έχουμε ακόμα χαράξει την ΑΟΖ και ακόμα δεν έχουμε προχωρήσει σε εξορύξεις υδρογονανθράκων.
Επίσης η Ελλάδα έχει υψηλό βαθμό αστυφιλίας με το 70% του πληθυσμού της να κατοικεί στις τρεις μεγάλες πόλεις ,Πάτρα,Αθήνα,Θεσσαλονίκη.Απο την άλλη,το μόνο κράτος που μας κάνει πίστωση στα καύσιμα είναι το Ιράν(αγοράζουμε επι πιστώσει πετρέλαιο με πληρωμή σε ΕΥΡΩ εντός 30 ημερών από την ημέρα παράδοσης). Μας εγγυάται κανείς ότι οι Ιρανοί θα δέχονται την δραχμούλα?Επαρκή συναλλαγματικά αποθέματα σε ευρώ και δολάριο από την άλλη δεν έχουμε ,ούτε στρατηγικό σχέδιο εξόδου από την ευρωζώνη. Οι ελληνικές εταιρίες που κάνουν εισαγωγές,εδώ και 2,5 χρόνια από την εποχή που ο ΓΑΠ μας έβαλε στο μνημόνιο και φωνασκούσαν περι Τιτανικού ,πληρώνουν μετρητοίς και προκαταβολικά όλο το ποσό, ακόμα και για την αγορά δειγμάτων για να δειγματίσουν στους πελάτες τους στις διάφορες εκθέσεις. Η δημοσιονομική κατάρρευση του κράτους κατέστησε αναξιόχρεους στα μάτια των ξένων και αυτούς τους Ελληνες επιχειρηματίες που μέχρι πρότινος ήσαν αξιόχρεοι και νοικοκύρηδες. Δεδομένη λοιπόν ολη αυτή η ζοφερή πραγματικότητα,τα παραπάνω ποσοστά αυτάρκειας θα πέσουν τουλάχιστον στο ήμισυ και δεν θα μπορούμε κιολας να τα παράσχουμε στους πολίτες που θα λιμοκτονούν στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Ένα νόμισμα,όπως όλα τα αγαθά και υπηρεσίες,η τιμή του,έναντι των άλλων νομισμάτων,καθορίζεται από τις δυνάμεις της ζήτησης και της προσφοράς.Οσο εσυ κόβεις νόμισμα για να τροφοδοτήσεις την οικονομία σου,τόσο αυτό θα υποτιμάται και θα ασκούνται ισχυρές πληθωριστικές τάσεις.Οι καταθέσεις ναι μεν θα έχουν μετατραπεί σε δραχμές, όμως ο εισαγώμενος πληθωρισμός θα ρίξει στα τάρταρα την αγοραστική δύναμη τους.Η δραχμή θα φαντάζει σαν μια’’καυτή πατάτα’’που κανείς δεν θα θέλει να την έχει στα χέρια του και θα σπεύδει ευθύς αμέσως να την ανταλλάξει με αγαθά πριν οι τιμές τους αυξηθούν περαιτέρω.Απο την άλλη, οι ξένοι γιατί να αγοράσουν δραχμούλα,τι ζήτηση θα έχει?   Κάποιος ανταλλάσσει το νόμισμα του με κάποιο άλλο για να το χρησιμοποιήσει κάνοντας χρηματοοικονομικές τοποθετήσεις,αγορές προιόντων και υπηρεσιών(πχ τουριστικά πακέτα).

Οι τράπεζες μας είναι στο κόκκινο και χρίζουν άμεσης ανακεφαλαιοποίησης.Αν χρεοκοπήσουμε-και επισήμως- και πάμε στην δραχμή θα είναι αναγκαστική η εθνικοποιήση και συγχώνευση όλων των τραπεζικών ιδρυμάτων.Αρα,τα προιόντα τους θα θεωρουνται ‘’τοξικά’’ και ουδείς θα τα αγοράζει.Οι περισσότερες επιχειρήσεις,από τον πανικό που θα επικρατήσει,θα μπουν σε καθεστώς αποεπένδυσης και εκκαθάρισης και θα έχουμε τρομερή εκροή κεφαλαίου από την χώρα άνευ προηγουμένου.Δεν παράγουμε από την άλλη τίποτα της προκοπής,δεν είμαστε ανταγωνιστικοί,και ετσι το marketing mix που διακρίνει τα ελληνικά προιόντα είναι υψηλές τιμές και μέτρια ποιότητα.Τα supermarket θα μετατραπούν σε minimarket,θα επικρατήσει πλιάτσικο και η εγκληματικότητα θα φτάσει στα ύψη.Οπότε η χώρα μας θα είναι κακός τουριστικός προορισμός για μερικά χρόνια, και κανείς δεν θα επιλέγει την χώρα μας για να κάνει τις διακοπές του φοβούμενος ότι θα πέσει θύμα ληστείας,βιασμού,δολοφονίας κτλπ.Πάει στράφι λοιπόν και ο τουρισμός που είναι το core business της ελληνικής οικονομίας και που θα μπορούσε να βάλει φρένο στην ολίσθηση του εθνικού μας νομίσματος.

Το μόνο θετικό που βλέπω από μια ενδεχόμενη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα είναι η εξάλειψη του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης.Τους λαθρομετανάστες τους προσελκύει εξ ολοκλήρου το ευρώ.Δεν αγάπησαν ξαφνικά όλοι αυτοί τον πολιτισμό μας,ουτε αποφάσισαν να μείνουν στην χώρα μας. Οταν στο Πακιστάν το μεροκάματο είναι 1$,όσα χρήματα σε ευρώ και αν κερδίζει-από το παρεμπόριο,τα ναρκωτικά,την πορνεία-κερδισμένος βγαίνει.
Εχουν ξεπηδήσει σαν τα ραπανάκια στην χώρα τα καταστήματα Western Union,μέσω των οποίων οι μετανάστες στέλνουν τα ωραία μας ευρώ στις χώρες τους,χωρις φορολογικό μητρώο,χωρίς να μπορούν οι υπάλληλοι των εν λόγω καταστημάτων να εξακριβώσουν την εγκυρότητα των ταξιδιωτικών εγγράφων (που οι μεταναστες αγοραζουν από την ομονοια με 100ευρω),παίρνοντας φυσικά τοκογλυφική προμήθεια που ξεπερνάει το 10% για τα εμβάσματα στις μουσουλμανικές χώρες. Ενας από τους βασικούς λόγους που η αγορά έχει στεγνώσει από ρευστότητα είναι τα εμβάσματα των λαθρομεταναστών στις ισλαμοχώρες τους. Εχουμε εκροή συναλλάγματος πάνω από 5 δις.€ σε ετήσια βαση.Οταν λοιπόν πάμε στην δραχμή,όχι μόνο θα σταματήσει μαχαίρι η εισροή-εισβολή των λαθρομεταναστών,αλλά έτσι όπως ήρθαν έτσι και θα φύγουν ,χωρίς εμείς να χρειαστεί να κινητοποιήσουμε ούτε ενα φαντάρο και χωρίς να κάνουμε καμία απέλαση. Απο μόνοι τους θαφύγουν και η δραχμή θα είναι το απόλυτο αντικίνητρο για την παραμονή τους στην χώρα.

  Οι παραπάνω είναι σε γενικές γραμμές οι συνέπειες της άτακτης χρεοκοπίας και της άνευ στρατηγικού σχεδιασμού εξόδου από την ευρωζώνη.Αυτό δεν σημαίνει ότι το ευρώ είναι μονόδρομος.Την πιο πάνω αναδειχθείσα καταστροφή μπορούμε κάλλιστα να την υποστούμε και μέσα στο ευρώ, αν συνεχιστεί για λίγο καιρό ακόμα αυτή η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης και γενικότερα οι μερκελικές πολιτικές λιτότητας.
Απλά, την μια καταστροφή θα την υποστείς επιτόπου στο τρέχον έτος εξόδου από το ευρώ ,και για τα επόμενα τρία με πέντε χρόνια,ενώ την άλλη καταστροφή θα την υποστείς σταδιακά και ολοκληρωτικά χωρίς να έχεις πια περιθώρια ανάτασης ποτέ των ποτών. Σύν τοις άλλοις,στην δεύτερη περίπτωση πάντα ,τίθεται και ο βιολογικός κίνδυνος εξαφάνισης της φυλής επι των ελληνικών εδαφών, με την διαρκή μετανάστευση των νέων και τον πρωτοφανή χαμηλό δείκτη γεννήσεων στο 1,6 και τον υψηλό αριθμό εκτρώσεων λόγω πενίας(υπ`όψιν για να διατηρηθεί σταθερός ο πληθυσμός από έτος σε έτος,ο δείκτης γεννήσεων πρέπει να είναι στο 2,2.Οι μουσουλμάνοι έχουν δείκτη 3,4).
Βιώνουμε το πέμπτο συνεχόμενο έτος βαθιάς ύφεσης (Greek great depression),έχοντας χάσει μέσα σε μόλις τρία χρόνια το 25% του εθνικού μας προιόντος(ΑΕΠ).Μια κρίση της τάξεως του -7% δεν μπορείς επουδενί να την αντιμετωπίσεις με σκληρή λιτότητα και με τροτσκική φορομπηχτική πολιτική(ο φόρος σκοτώνει το φόρο).Οσα βραχυπρόθεσμα οφέλη και αν έχεις από την απομείωση του πρωτογενούς ελλείμματος θα τα χάσεις από την γιγάντωση της ύφεσης ,η οποία θα αποσταθεροποιεί και θα απομακρύνει διαρκώς και την δημοσιονομική προσαρμογή.Φαύλος κύκλος!Μια τέτοια κρίση δεν την αντιμετωπίζεις ποτέ με ’’κυκλικά’’μέτρα.
Άλλο πράγμα είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές του μνημονίου οι οποίες είναι όλες σωστές και έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες(ηλεκτρονική συνταγογράφηση,πάταξη της φοροδιαφυγής,μείωση της διαφθοράς,πάταξη του λαθρεμπορίου με τα σκάνερ,μηχανογράφηση στο δημόσιο,εκσυγχρονισμός του εμπορικού δικαίου,κατάργηση του κώδικα βιβλίων και στοιχείων και απλοποίηση και σταθεροποιήση του φορολογικού δικαίου στις επιχειρήσεις,περιουσιολόγιο,ιδιωτικοποιήσεις κτλπ)…και άλλο πράγμα είναι οι σκληρές πολιτικές λιτότητας που καταστρέφουν τον οικονομικό ιστό της χώρας και οδηγούν και σε αυτοκτονίες.

Πολιτικές λιτότητας που δεν τις επιβάλει το ΔΝΤ(σταθερά ο μόνος σύμμαχος που είχε η Ελλάδα από τις 06/05/2010 και εντεύθεν),αλλά τις επιβάλει η τροικα,δηλαδά η Μέρκελ!Υπο ποιά κατατεθείσα μελέτη κύριε Τόμσεν και Φούχτελ,τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής θα πρέπει να είναι εννιά δις.€ και όχι έξι ή πέντε ή τρία?Υπο ποια κατατεθείσα μελέτη και μακροοικονομικά αιτιολογημένη, ο χρονικός ορίζοντας υλοποίησης τους θα πρέπει να είναι το 2014 και όχι το 2015 ή το 2018?Υπο ποια κατατεθείσα μελέτη το mix[ χρόνος-ποσό] πρέπει να είναι αυτό και όχι κάποιο άλλο?
Μου άρεσε δε, ότι φοβόντουσαν την έλευση του ΔΝΤ στην Ευρώπη και γιαυτό και επέλεξαν την σύσταση της Τροικας για να μην αλωνίζει το ΔΝΤ.Απεδείχθη περίτρανα ότι τα δεινά που επακολούθησαν οφείλονται εξ ολοκλήρου στην Τροικα,στην οποία το ΔΝΤ έχει περιθωριακό ρόλο εφόσον εκταμιεύει τα μικρότερα ποσά.
Αν οι Ευρωπαίοι δεν αλλάξουν γραμμή οικονομικής σκέψης, θα συμβούν τρία τινά: α)Οι λαοί της ΕΕ όχι μονο δεν θα έρθουν πιο κοντά,αλλά θα αποξενωθούν και θα γεννηθούν έχθρες μεταξύ των νοτίων και των βορείων.
β)θα γεμίσουν οι χώρες της ΕΕ με νοσταλγούς παλιών ολοκληρωτικών καθεστώτων ,οι οποίοι ξύπνησαν από τον λήθαργο και βγήκαν από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.
γ)Η τρομοκρατία θα αντικαταστήσει τη δημοκρατία και τη δημόσια τάξη.
Το δίλημμα που τίθεται ,εν Κατακλείδι,δεν είναι ευρώ ή δραχμή,και δεν τίθεται σε εμάς αλλα στους Ευρωπαίους κυβερνώντες……και είναι :ΜΕΛΑΝΙ ή ΑΙΜΑ?

  Michalis Delta

Λαθρονόμος και Λαθρομετανάστευση: Δύο ανοιχτές πληγές της Ελλάδος

 

Η Ιθαγένεια είναι η ίδια η καταγωγή εκάστου ανθρώπου. Εμπεριέχει ζωντανό το συλλογικό «είναι» ως κομμάτι της αυτογνωσίας του. Δεν μοιράζεται απλόχερα στον οποιονδήποτε, ως «σημαία ευκαιρίας», όπως πολύ εύστοχα έχει αποκληθεί. Για την παροχή υπηκοότητος (επιμένω να την ξεχωρίζω και να μην την ταυτίζω), και κάτω από συγκεκριμένες και ιδιαιτέρως αυστηρές προϋποθέσεις (παρέλευση δεκαετίας, με παράλληλα την πιστοποιημένη πολύ καλή γνώση της Ελληνικής γλώσσης, Ιστορίας και της γενικότερης κουλτούρας του Ελληνικού Πολιτισμού, αλλά και της συνεξέτασης του ποινικού μητρώου), θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε.

Ήδη, πλείστα των επιχειρημάτων εναντίον αυτού του βεβιασμένου εγχειρήματος με έχουν, κατά βάσηι, καλύψει. Με αυτή μου την παρέμβαση θα προβώ στην ανάλυση της σημαντικότερης παραμέτρου, η οποία, απ’ότι φαίνεται διέλαθε; της προσοχής των κυβερνώντων. Σίγουρα γνωρίζετε κύριοι, -εάν όχι είστε ανιστόρητοι, επομένως πάλι επικίνδυνοι- ότι το μοντέλο των λεγομένων και «πολυπολιτισμικών» κοινωνιών της ανθρωπίνου πανσπερμίας, αυτού του κοινωνικού χωνευτηρίου εθνοτήτων, φυλών και θρησκειών, εδράζεται εις την επί το αυταρχικότερον αντιμετώπιση της συνολικής κοινωνίας. Με άλλα λόγια, η συνύπαρξη αυτού του μωσαϊκού -του οποίου τα διάφορα κομμάτια, αναπόφευκτα, αναλώνονται σε ρήξη μεταξύ τους (ενδοϊσλαμικές διενέξεις σουνιτών-σιιτών, ενδοαφρικανικό μίσος μεταξύ των φυλών, συγκρούσεις Ινδών και Πακιστανών κ.ά)- απαιτεί τη συγκρότηση ενός δεσποτικού και ολοκληρωτικού καθεστώτος προκειμένου να επιβληθεί ο νόμος και η τάξις. Το παραπάνω, άλλωστε, το υποστηρίζει και ένα από τα «ιερά τοτέμ» που αναπαράγετε μηρυκάζοντας ακατάπαυστα, ο Γιούγκερ Χάμπερμας. Άρα, οι πολυεθνικές επικράτειες, στην ουσία, συνιστούν πρότυπα αυτοκρατορίας. Τα παραδείγματα πολλά (Βαβυλωνιακή, Ασσυριακή, Περσική, Ελληνιστική, Ρωμαϊκή, Οθωμανική, Αγγλική, Αμερικάνικη κ.λ.π).

Έτσι, όμως, Κύριοι δεν δυνάμεθα, επ’ουδενί, να ομιλούμε για Δημοκρατία. Και αυτό διότι, το Δημοκρατικόν Πολίτευμα, Κύριοι; της Κυβερνήσεως, δεν λειτουργεί μέσωι των παντός είδους αλλογενών ανθρωπομαζών, παρά μόνον ανάμεσα σε συνειδητοποιημένους ανθρώπους με κοινή συνείδηση της καταγωγής των. Εάν, φυσικά, είχατε διαβάσει προσεκτικά την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, την οποία σκοπίμως έχετε υποβαθμίσει από τη δημοσία εκπαίδευση, θα το είχατε ξεχωρίσει, όπως ο αξιότιμος καθηγητής κύριος Κωνσταντίνος Ρωμανός στον διαχρονικό Θουκυδίδη: "...πάντες τε ισόψηφοι όντες και ουχ ομόφυλοι το εφ'εαυτόν έκαστος σπεύδει" (Θουκυδίδου Ιστορία βιβλίο 1 141: "Όταν οι πολίτες είναι ισόψηφοι, αλλά χωρίς κοινή καταγωγή, ο καθένας δρα κατά το δικό του συμφέρον"). Βλέπετε, κύριοι, τα δήθεν προοδευτικά κελεύσματα για τις περιβόητες ανοιχτές κοινωνίες, σύμφωνα με τις επιταγές των διαφόρων Σόρος και Σία, καθώς και εκείνα του μέντορα των Κάρλ Πόπερ δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Ο περιβόητος «νέος πατριωτισμός», τον οποίο ευαγγελίζεσθε, αφορά στην πραγματικότητα τον λεγόμενο «πατριωτισμό του συντάγματος» που εξέφρασε κατά τη δεκαετία του ’70 ο Χάμπερμας, στην προσπάθειά του να δώσει ένα κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού. Ο ίδιος που στη δεκαετία του ’90 παραδέχεται ότι: «μία δημοκρατική κοινωνία πρέπει να μπορεί να κάνει διάκριση μεταξύ μελών και μη μελών, μία κοσμοπολίτικη κοινότητα δεν μπορεί να είναι δημοκρατική, διότι μέσα σ’αυτή δεν λειτουργεί η αλληλεγγύη των πολιτών που λειτουργεί μέσα στην εθνοτική ταυτότητα του Έθνους.» Επομένως, οι δήθεν νέες ιδέες είναι ήδη παλιές, δοκιμασμένες και αποτυχημένες. Αρκεί να παρατηρήσει κάποιος την αντικοινωνική συμπεριφορά των μεταναστών 2ης και 3ης γενιάς στην Ευρώπη, ιδιαιτέρως των μουσουλμάνων, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία. Αυτοί δεν αφομοιώνονται κύριοι.

Ουδείς από τα μιλιούνια των αλλοδαπών που μας κατακλύζουν, πλην κάποιων φιλιπιννέζων νταντάδων, είναι νόμιμος. Νομιμοποιήθηκαν εκ των υστέρων καταστρατηγώντας το νόμο. Η Ελλάς, ως συντεταγμένη πολιτεία, ουδέποτε προσεκάλεσε εργατικά χέρια. Βεβαίως, όλοι αυτοί οι μισοκακόμοιροι (ή ορισμένοι όχι και τόσο) ήσαν ότι πρέπει, αρχικά για τους μεγαλο-εργολάβους και αργότερα για μεγαλο-αγρότες, βιομηχάνους και άλλους "επιχειρηματίες", οι οποίοι μάλιστα οργάνωναν τη λαθραία μεταφορά των από τα σύνορα. Εκείνοι, οι πρώτοι λαθρομετανάστες, προέρχονταν κατά βάσιν από την Ανατολική Ευρώπη, ήσαν χριστιανοί κατά ένα μέρος ή εδέχοντο να βαπτισθούν, απεχθάνοντο (και συνεχίζουν να απεχθάνονται) μετά βγδελυμίας τον κομμουνισμό, και ένα μέρος εξ αυτών έχει όντως ενσωματωθεί ως ένα βαθμό στην ελληνική κοινωνία. Φυσικά, δεν παραγνωρίζουμε ότι εισήλθαν εντός του ελληνικού εδάφους παράνομα, αλλά οι περιπτώσεις των θα μπορούσαν να εξεταστούν με τη δέουσα προσοχή. 

Ήταν το πρώτο κύμα.

Το δεύτερο κύμα ξεκίνησε το 2000, με βασικό σημείο αναφοράς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, και αποτελείται από αφρικανο-ασιάτες -στην πλειονότητά των μουσουλμάνοι- οι οποίοι διαφέρουν από τους ανατολικοευρωπαίους, ενώ τα ήθη και τα έθιμα των είναι τελείως ασύμβατα με τα δικά μας. Ήδη, η Δυτική Ευρώπη έχοντας δεχθεί τα εκατομμύρια αυτών των υπανάπτυκτων (οι οποίοι αρνούνται ν’ απαγκιστρωθούν από την ισλαμική υπανάπτυξη) μετρά πικρή πείρα από την κατά γράμμα εφαρμογή του άξεστου φανατισμού των που αντανακλά τον πρωτογονισμό από τον οποίο διέπονται (δολοφονία δισεγγόνου του Βανγκ Γκογκ στην Ολλανδία, βομβιστικές επιθέσεις στην Αγγλία και την Ισπανία, απόπειρα δολοφονίας του Δανού σκιτσογράφου και άλλα πολλά), καίτοι μιλάμε για μετανάστες 2ης και 3ης γενιάς, και μάλιστα νόμιμους.

Κατά συνέπεια, η ώρα των αποφάσεων έφθασε και για την Ελλάδα. Στην Ευρώπη εφαρμόζονται τρία μοντέλα ως προς το μεταναστευτικό:

1. Το πρώτο είναι το "φιλελεύθερο" που διέπεται από την πολυπολιτισμικότητα. Το ακολουθούν έως σήμερα, με την επιφύλαξη επανεξετάσεώς του, η Αγγλία και η Ολλανδία. Σε αυτές τις χώρες η πολιτική κοινότητα βασίζεται στο Σύνταγμα, τους νόμους και την υπηκοότητα. Οι μετανάστες καλούνται να τηρούν τους πολιτικούς κανόνες, αλλά τους αναγνωρίζονται οι πολιτισμικές και εθνοτικές διαφορές. Η κρατική πολιτική, μάλιστα, ενεθάρρυνε την προσκόλλησή των στις εθνοτικές τους κοινότητες, λαμβάνοντας παράλληλα διάφορα μέτρα “θετικών διακρίσεων” υπέρ των.

2. Το δεύτερο είναι το "αφομοιωτικό" και το εφαρμόζει η Γαλλία, όπου το "Έθνος" ορίζεται με βάση την πίστη στο Σύνταγμα, τους νόμους και την υπηκοότητα. Οι μετανάστες έχουν τη δυνατότητα ν’αφομοιωθούν στην κοινωνία, υπό την προϋπόθεση ότι αποδέχονται τους πολιτικούς κανόνες και την εθνική κουλτούρα.

3. Τέλος, το τρίτο εχρησιμοποιείτο, μέχρι πρότινος, από τη Γερμανία και την Αυστρία και αφορούσε την πολιτική των "φιλοξενουμένων εργατών", των επονομαζομένων και "γκασταρμπάϊτερ". Η έννοια του "φιλοξενούμενου εργάτη", βασίζεται στην άποψη ότι ο μετανάστης είναι προσωρινός και κάποια στιγμή στο μέλλον θα επιστρέψει στην πατρίδα του.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου ακολούθησε το πρώτο μοντέλο μεταναστευτικής πολιτικής` αφού, φυσικά, απέτυχε να καταστήσει τους λαθρομετανάστες και τα τέκνα των κοινωνούς της Ελληνικής Παιδείας, κατά τη συνήθη Ισοκρατική παράφραση που χρησιμοποιούν ορισμένοι δίχως να εξετάσουν το νόημά της. Το ελάχιστο που ελπίζουν και περιμένουν είναι η προσαρμογή αυτού του πλήθους στις επιταγές ενός συντάγματος -το οποίο φυσικά θα προσαρμοσθή στις νέες διαπολιτισμικές ανάγκες– κατά τα πρότυπα του ξεπερασμένου Habermas (συνταγματικός πατριωτισμός).

Δέον να επισημάνουμε ότι η Ελλάς στερείται, κυρίως, του δευτερογενούς τομέα ανάπτυξης, ενώ τα τελευταία χρόνια το έλλειμμα παραγωγής αγγίζει σοβαρά και τον πρωτογενή. Με άλλα λόγια, παράγουμε ελάχιστα, ενώ συντηρούμε έναν υπερδιογκωμένο τριτογενή τομέα πάσης φύσεως υπηρεσιών, οι περισσότερες των οποίων κινούνται είτε κρατικοδίαιτα είτε είναι παρασιτικές. Με τα παραπάνω δεδομένα δεν χρειαζόμαστε επιπλέον ανέργους, τους οποίους δεν δυνάμεθα να απορροφήσουμε. Αυτό θα έχει ως συνέπεια, αφενός μεν την ολοένα αυξανόμενη παραβατική συμπεριφορά των, αφετέρου δε τη διαβίωσή τους κάτω από άθλιες υγιειονομικά συνθήκες. Για να μην αναφερθώ σε μελλοντικές συγκρούσεις τύπου Ροζάρνο Ιταλίας.

Η απόφαση του Σ.τ.Ε είναι ένα πρώτο βήμα για τη ριζική ανατροπή μίας νοσηρής κατάστασης, μίας συντηρούμενης, εν πολλοίς, εθνοκτονικής πολιτικής τύπου «ανοιχτών συνόρων»  που τροφοδοτείται από την εθνομηδενιστική νεοαριστερά. Τέτοιου είδους «προοδευτικές» νοοτροπίες είναι που κατέστησαν την Ελλάδα Ελλαδιστάν και την Αθήνα Αθηναμαπάντ. Ήδη έχουν αυξηθεί οι επαναπροωθήσεις, και τα πράγματα δείχνουν ν’ αλλάζουν προς το καλλίτερο. Θα χρειαστούν, όμως, περισσότερες και συντονισμένες προσπάθειες ώστε να απαλλαγούμε από τον κύριο όγκο, ιδίως των μουσουλμάνων, λαθρομεταναστών. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μετατραπεί η Ελλάς σε Κόσσοβο ή Συρία. Οι καιροί ου μενετοί.

Όπερ Έδει Δείξαι

ΚΤΗΣΙΒΙΟΣ

Aλέξη...ευχαριστούμε.. αλλά δεν θα πάρουμε!!

Δεν ξέρω, αλλά, κάτι πρέπει να κάνει ο Αλέξης γιατί μέσα σε λίγες ημέρες μαζεύτηκαν πάρα πολλά... γκαντέμικα, σε τέτοιο μάλιστα σημείο όπου αν συνεχίσει έτσι μάλλον στο τέλος θα του κολλήσουν το παρατσούκλι του ΓΚΑΝΤΕΜΗ!
Λοιπόν έχουμε και λέμε:
1. Επισκέφθηκε τη Βραζιλία και η χώρα μαστίζεται από τη μεγαλύτερη ξηρασία των τελευταίων 30 ετών. Τις τελευταίες 15 μέρες έχουν ψοφήσει χιλιάδες ζώα λόγω αφυδάτωσης, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της αγροτικής παραγωγής έχει υποστεί σχεδόν καθολική ζημία!

2. Επισκέφθηκε την Αργεντινή και υπήρξαν λεηλασίες σούπερ μάρκετ και νεκροί, ενώ "έσκασε" ένα από τα μεγαλύτερα ηφαίστεια του κόσμου στα σύνορα της Αργεντινής με τη Χιλή μετά από δεκαετίες!
3. Έκλεψαν τη βαλίτσα με προσωπικά αντικείμενα της γυναίκας του στο Μπουένος Άιρες!

4. Επισκέφθηκε τα Καλάβρυτα για την Επέτειο του Ολοκαυτώματος από τους Γερμανούς και πέθανε ο Αντιδήμαρχος του Δήμου!
 5. Λίγο παλαιότερα, όταν επικαλέστηκε τη βοήθεια από τη Βενεζουέλα και τον… σύντροφο Τσάβες, ο τελευταίος προσβλήθηκε από την επάρατη νόσο!

  Y.Γ. Αλέξη… πάντα τέτοια! Μακριά από μας και όπου αλλού ας είναι…

Spiros Nodaras

Eλλάς: Η χώρα του περίπου

Παν μέτρον άριστον επέμεναν οι αρχαίοι μας πρόγονοι.. Μήπως παραφράσαμε το μέτρο? Το μέτρο να σας διαφωτίσω δεν επισημαίνει το μέτριο αλλά την ίση απόσταση εκατέρωθεν ανάμεσα σε δύο χαοτικά άκρα.

Επαγωγική για τους προγόνους μας ήταν επίσης η μέθοδος αυτή, όπου από το μέρος έχεις τη δυνατότητα να εξάγεις ασφαλή κάποτε συμπεράσματα για το συνολικό όλο...

Ας δούμε λοιπόν..

Αγαπάμε και σεβόμαστε τη χώρα μας??

Περίπου...

Σεβόμαστε την ιστορία μας, τους προγόνους μας, τη σημαία μας καθώς και το μέλλον των παιδιών μας?

Περίπου...

Αγαπάμε τους θεσμούς, τους νόμος και την τάξη?

Περίπου...

Μαθαίνουμε στο σχολείο σε όλες του τις βαθμίδες στα παιδιά μας την ιστορία μας, τις ρίζες μας και τη γλώσσα μας?

Περίπου...

Είμαστε σαν λαός συνεπής και υπεύθυνος?

Περίπου...

Ρίχνουμε πάντα τις ευθύνες αλλού και αρκούμαστε στον αιώνιο ωχαδελφισμό?

Περίπου...

Τηρούνται οι νόμοι, οι κανόνες και η τάξη στη χώρα μας?

Περίπου..

Είμαστε αυτοκαταστροφικοί και με αυτοκτονικές τάσεις όταν προτιμούμε να τελειώσουμε από την μια μέρα στην άλλη σαν λαός παρά να έχουμε πολιτική σταθερότητα?

Περίπου...

Αποφεύγουν πια οι αποπροσανατολισμένοι νέοι μας το στρατό οδηγούμενοι είτε σε ι5 είτε σε συνεχείς αναβολές ενώ το ίδιο το σύστημα την ίδια στιγμή όλο και υποβαθμίζει τον σωτήριο αυτό θεσμό?

Περίπου...

Εκτιμάται το ίδιο ο Έλληνας γηγενής και νομοταγής από τον παράνομο και μη μετανάστη που παρανομεί?

Περίπου...

Το κράτος μας ξεχωρίζει εμάς τους Έλληνες απέναντι σε αυτούς που το καταδιώκουν και το εξευτελίζουν παρέχοντας τους και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη καθώς και επιδόματα?

Νιώθουμε τον ρατσισμό επειδή είμαστε Έλληνες ?

Νιώθουμε ξένοι και παρείσακτοι στην ίδια μας τη χώρα?

Νοιώθουμε οργή για κατάσταση και την οκνηρία του γείτονα μας?

Θέλουμε να αρχίσουμε από το μηδέν και να φτιάξουμε μια Ελλάδα λαμπρή και υπερήφανη όπως της αξίζει η οποία θα πρωταγωνιστεί παντού?

Έχουμε την πυγμή και την αυτογνωσία να κοιταχτούμε κατάματα στον καθρέφτη και να πούμε "από μένα θα αρχίσει η μεγάλη αλλαγή αν αλλάξω όμως πρώτα εγώ"??

Αν ναι ΠΕΡΙΠΟΥ σωνόμαστε

Αν όχι η απάντηση στην ακόλουθη ερώτηση είναι απλή και συνακόλουθη..

Αξίζει ρε παιδιά να σωθούμε τέλος πάντων??

Περίπου...

Μελίνα Τσιλιμίγκρα

Συνεργάτης Μεταναστευτικής Πολιτικής και Οργανωτικού Τμήματος της Ν.Δ.